USB:บทที่ 717 สนม

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังคุยกัน พวกเขารอจนกระทั่งซิงเอ๋อเสริ์ฟอาหารเสร็จ และขณะที่พวกเขาคุยกันโอวหยางซิงเหวินก็ดูเหมือนจะค่อนข้างจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ส่วนใหญ่เป็นลูกพี่ลูกน้องของเขาที่ชวนคุยในขณะที่เขาอยู่ในความงุนงง

และลูกพี่ลูกน้องที่แก่กว่าของโอวหยางซิงเหวินก็ต้องสังเกตเห็นสิ่งนี้อยู่แล้ว อย่างไรก็ตามเขาก็ไม่ได้พูดอะไร ตรงกันข้ามรอยยิ้มบนใบหน้าของเขากลับยิ่งกว้างขึ้นไปอีก

ในที่สุดโอวหยางซิงเหวินก็ไม่สามารถระงับความอยากรู้อยากเห็นในใจของเขาได้ และถามลูกพี่ลูกน้องที่ไม่ค่อยสนิทกับเขามากนักออกไปว่า: "ผู้หญิงคนนั้นที่เพิ่งออกไปเป็นใครกัน ทำไมข้าไม่เคยเห็นมาก่อนเลย"

"เจ้ากำลังพูดถึงซิงเอ๋องั้นเหรอ?" ลูกพี่ลูกน้องคนโตเห็นโอวหยางซิงเหวินพยักหน้าจึงกล่าวต่อว่า “นางเป็นสนมของข้าที่ข้าเพิ่งจะรับเข้ามาน่ะ เพราะงั้นเจ้าถึงได้ไม่เคยเห็นนางมาก่อน”

โอวหยางซิงเหวินพยักหน้ารับ เพราะว่าสนมนั้นต่างจากการรับเป็นภรรยาอย่างเป็นทางการ หากเป็นภรรยาที่เหมาะสมก็จะจัดพิธีตามธรรมเนียมทุกอย่าง และภรรยาของลูกพี่ลูกน้องคนนี้โอวหยางซิงเหวินก็เคยเจอมาก่อนแล้ว เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ใช่คนเดียวกันกับในตอนนี้

การเป็นสนมนั้นง่ายกว่ามาก หลายคนไม่แม้แต่จะผ่านพิธีใดๆ การดื่มเหล้าสักจอกในห้องเจ้าสาวก็เหมือนกับการแต่งงานกับสนม ซึ่งก็จะสามารถเห็นความแตกต่างในสถานะระหว่างสนมและภรรยาหลวงได้

และในที่สุดโอวหยางซิงเหวินก็เข้าใจว่าทำไมเขาไม่เคยเห็นซิงเอ๋อคนนี้มาก่อน เพียงเพราะว่าเขาไม่เคยคิดว่าลูกพี่ลูกน้องที่ไร้ประโยชน์ของเขาคนนี้จะมีโชคเรื่องผู้หญิงมากมายขนาดนี้ การได้แต่งงานกับสนมที่สวยขนาดนี้ทำให้เขารู้สึกอิจฉาเล็กน้อย

ซิงเอ๋อปรากฏตัวขึ้นอย่างรวดเร็วพร้อมกับคนรับใช้สองสามคนอยู่ข้างหลังเธอ แต่ละคนต่างก็ถือจานอาหารไว้ในมือ

ซิงเอ๋อเดินไปที่โต๊ะและวางจานที่อยู่ในมือของคนใช้ทีละคนลงบนโต๊ะ ในเวลานี้ดวงตาของโอวหยางซิงเหวินเพ่งไปที่ซิงเอ๋อและถึงแม้เขาเองก็ไม่รู้ตัวว่าการกระทำของเขานั้นออกนอกหน้าเกินไปแล้ว พี่ชายลูกพี่ลูกน้องของเขาและซิงเอ๋อต่างก็สังเกตเห็นเช่นกัน อย่างไรก็ตามทั้งสองคนก็ไม่ได้พูดอะไรมีเพียงใบหน้าของซิงเอ๋อที่แดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย

หลังจากที่ซิงเอ๋อวางจานอาหารและเหล้าลงแล้ว เธอก็โค้งคำนับเล็กน้อยและเตรียมที่จะจากไป อย่างไรก็ตามพี่ชายลูกพี่ลูกน้องของโอวหยางซิงเหวินก็ดึงเธอกลับมาและจัดให้เธอนั่งข้างเขาและพูดว่า "ซิงเอ๋ออย่าเพิ่งไปเลย นั่งลงก่อน มาดื่มกับพวกเราสักสองสามแก้วก่อนสิ"

“มันไม่เหมาะสม เจ้าค่ะ” ซิงเอ๋อกล่าวขณะที่เธอมองไปที่โอวหยางซิงเหวิน เพราะว่าผู้ชายและผู้หญิงไม่สามารถนั่งร่วมโต๊ะเดียวกันได้และแม้ว่าที่นี่จะเป็นโลกแห่งดาบและเวทมนตร์ แต่ตำแหน่งของผู้หญิงก็ยังคงต่ำกว่าผู้ชายในตระกูลใหญ่เช่นตระกูลโอวหยางแห่งนี้ พวกเขายังไม่สามารถนั่งที่โต๊ะเดียวกันได้ นับประสาอะไรกับซิงเอ๋อที่เป็นแค่สนม

“ไม่มีอะไรที่ไม่เหมาะสมหรอก พี่สะใภ้ เจ้าควรนั่งลงเสียและทานอาหารร่วมกันเถิด” โอวหยางซิงเหวินกล่าว ปกติเขาจะไม่เรียกสนมว่าพี่สะใภ้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเขาเป็นเพียงแค่สายเครือญาติ

อย่างไรก็ตามซิงเอ๋อที่เขาเห็นในวันนี้ดูไม่เลวเลย มันทำให้หัวใจของโอวหยางซิงเหวินสั่นเล็กน้อย เขาจึงทำตัวปากหวานใส่เธอ

“นี่ ในเมื่อซิงเหวินไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ งั้นก็นั่งลงเถอะ ถ้าเจ้าไม่ดื่ม งั้นเจ้าก็ร้องเพลงให้พวกเราฟังสักสองสามเพลง ไม่เช่นนั้นแล้วมันคงจะน่าเบื่อเกินไปสำหรับพวกเราที่เป็นผู้ชายที่จะนั่งคุยกัน” ลูกพี่ลูกน้องของโอวหยางซิงเหวินกล่าว

"ก็ได้เจ้าค่ะ" บางทีอาจเป็นเพราะคำหวานหวานของโอวหยางซิงเหวินที่ทำให้เธอมีความสุข หรืออาจเป็นเพราะเธอเชื่อมั่นในตัวสามีของเธอเองซิงเอ๋อจึงไม่ได้ปฏิเสธที่จะอยู่ต่อ

เมื่อเห็นว่าซิงเอ๋อยอมนั่งร่วมวงอยู่ด้วยโอวหยางซิงเหวินก็รู้สึกมีความสุขมากและซิงเอ๋อเองก็ไหวพริบเช่นกัน เธอช่วยรินเหล้าให้กับสามีของเธอและโอวหยางซิงเหวินและยังร้องเพลงอีกสองสามเพลงเพื่อทำให้พวกเขาสนุก

โอวหยางซิงเหวินเองก็ลืมเรื่องพ่อของเขาชั่วขณะ เขาลืมปัญหาของเขาไป และพูดคุยกับลูกพี่ลูกน้องและซิงเอ๋ออย่างมีความสุข

ในขณะเดียวกัน ลูกพี่ลูกน้องของโอวหยางซิงเหวินดูเหมือนจะไม่ค่อยเป็นนักดื่มนัก หลังจากดื่มไปประมาณหนึ่งชั่วโมง เขาก็ทรุดตัวลงบนโต๊ะ เขาเมาจนไม่ได้สติปลุกก็ไม่ตื่นไม่ว่าจะพยายามสักแค่ไหนก็ตาม

และโอวหยางซิงเหวินเองก็เมานิดหน่อย ในสายตาของเขาซิงเอ๋อนั้นยิ่งดูสวยมากขึ้น

"ที่รัก ท่านดื่มมากไม่ได้จริงๆ แต่ท่านก็ยังอยากจะดื่มเยอะๆ อีกนะ"ซิงเอ๋อเขย่าตัวสามีของเธอ แต่เขาก็ยังไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เขาพึมพำเพียงสองสามประโยคด้วยเสียงเบาและดูเหมือนจะไม่มีวี่แววตื่นเลย

“ในเมื่อลูกพี่ลูกน้องเมาแล้วก็ขอให้ข้าได้ดื่มกับเจ้านะ พี่สะใภ้” โอวหยางซิงเหวินกล่าวขณะที่เขามองไปที่ซิงเอ๋อด้วยสายตาที่พร่ามัวและมึนเมา ดังคำกล่าวที่ว่า ดื่มให้เข้มแข็ง กล้าเพื่อผู้อื่น โอวหยางซิงเหวินดื่มไปนิดหน่อยแล้วและความกล้าหาญของเขาก็เพิ่มขึ้นมาเล็กน้อย ขณะที่เขาพูดเขาก็ยื่นมือไปสัมผัสซิงเอ๋อ

อย่างไรก็ตามซิงเอ๋อเองก็ไม่คิดที่จะหลบเลี่ยง แต่เพียงพูดด้วยท่าทางเขินอายว่า: "คุณชายซิงเหวิน ทำตัวดีๆ สิเจ้าคะ สามีของข้ายังอยู่ที่นี่นะ"

“จะไปยุ่งกับไอ้สวะนั่นทำไม!” มันเมาแล้วไม่ตื่นขึ้นมาหรอก ไม่ต้องกังวล โอวหยางซิงเหวินกล่าวว่า: "มายกแก้วเหล้าของเจ้าขึ้นมา มาดื่มกันเถอะ"

ซิงเอ๋อเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอรื้นไปด้วยหยดน้ำตาในขณะที่เธอมองไปที่โอวหยางซิงเหวินและกล่าวว่า: "คุณชายซิงเหวินท่านไม่คิดว่าจะทำให้ข้าเมาใช่ไหม? ข้าถึงต้องรินเหล้าเพิ่ม"

"จะเป็นไปได้ยังไงกัน?" โอวหยางซิงเหวินตอบว่า "ข้าก็แค่อยากดื่มกับพี่สะใภ้"

“เอาล่ะ ข้าจะดื่มกับคุณชายซิงเหวินแทนสามีของข้าก็แล้วกัน” ซิงเอ๋อกล่าวขณะที่ยกแก้วเหล้าของสามีขึ้น

โอวหยางซิงเหวินพอใจ แต่เมื่อเขากำลังจะชนแก้ว เขาก็พูดขึ้นทันทีว่า: "เดี๋ยวก่อน ดื่มแบบนี้สิ!"

ขณะที่เขาพูด เขาก็ดึงมือของซิงเอ๋อไขว้กับมือของเขา ใบหน้าของซิงเอ๋อแดงระเรื่อชัดเจนยิ่งขึ้นเรื่อยๆ และท่าทางที่ดูเขินอายของเธอเกือบทำให้โอวหยางซิงเหวินสูญเสียการควบคุมตัวเอง

“คุณชายซิงเหวิน นี่มันไม่เหมือนกับการส่งมอบแก้วเหล้าอย่างงั้นเหรอคะ?” ซิงเอ๋อกล่าวเบา ๆ

"มาดื่มกันเถอะ" โอวหยางซิงเหวินกล่าว

ซิงเอ๋อยังคงต้องการที่จะพูดอะไรบางอย่าง แต่โอวหยางซิงเหวินนั้นได้ดื่มเหล้าในจอกของเขาจนหมดแล้ว ดังนั้นซิงเอ๋อจึงทำได้เพียงกระดกจอกเหล้าของเธอขึ้นดื่มเช่นกัน ความทนทานต่อฤทธิ์แอลกอฮอล์ของเธอไม่ค่อยดีนัก หลังจากดื่มไปได้ระยะหนึ่งผิวของเธอก็เริ่มเป็นสีแดงแต่กลับยิ่งมีเสน่ห์มากขึ้นไปอีก

ในท้ายที่สุดโอวหยางซิงเหวินก็ไม่อาจที่จะอดทนต่อไปได้และคว้ามือของซิงเอ๋อที่กำลังจะจากไปไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว เขาออกแรงกระตุกนิดหน่อยและเธอก็ส่งเสียงร้องออกมาเบาๆ และแล้วซิงเอ๋อก็ปลิวเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของโอวหยางซิงเหวิน

“คุณชายซิงเหวินนี่ท่านกำลังทำอะไรอยู่?” ปล่อยข้าไปเถอะ!" ซิงเอ๋อพูดในขณะที่กำลังดิ้นรนแต่เธอเองก็ไม่มีกำลังมากพอหรืออาจเป็นเพราะเธอเองก็ไม่ได้ออกแรงมากนัก

“ซิงเอ๋อ เจ้าสวยมาก ข้าหลงเสน่ห์เจ้าในทันทีที่ข้าได้เห็นหน้าเจ้า ให้ข้าจูบเจ้าเถอะนะ ข้าสัญญาว่าข้าจะแค่จูบเท่านั้น!” โอวหยางซิงเหวินกล่าวและแสร้งเป็นจูบซิงเอ๋อ

ซิงเอ๋อป้องปากของโอวหยางซิงเหวินเอาไว้ด้วยมือของเธอ: "ไม่ได้นะ ข้าเป็นพี่สะใภ้ของท่าน พวกเราทำแบบนี้ไม่ได้นะ"