USB:บทที่ 521 นอนไม่หลับ

ตั้งแต่ที่เธอเกิดมา ตอนเด็กๆไป๋เสี่ยวโหรวได้ติดต่อกับผู้ชายน้อยมาก หลังจากนั้น เธอก็ได้เข้าร่วมสภาความมั่นคงแห่งชาติ มีคนที่มีความสามารถแตกต่างกันไปในสภาความมั่นคงแห่งชาติ

เพื่อปกป้องตัวเอง ไป๋เสี่ยวโหรวมักจะแสดงสีหน้าเย็นชาต่อหน้าเพื่อนร่วมงานเสมอ

แม้ว่าทุกคนที่รู้จักเธอจะรู้ว่าเธอเป็นคนที่มีจิตใจอ่อนโยน แต่กำแพงในจิตใจกลับปกปิดตัวตนที่แท้จริงของเธอไว้ ยกเว้นฮวงเฟิง นอกจากครั้งแรกที่เธอมีท่าทีเย็นชาและไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับเขา แต่หลังจากนั้น เธอกลับดูมีชีวิตชีวาต่างกับตอนที่อยู่ที่สำนักงานใหญ่ และเธอก็ได้แสดงความสดใสตามประสาหญิงสาววัยยี่สิบที่พึงมีออกมาต่อหน้าฮวงเฟิง

อาจเป็นเพราะนิสัยของฮวงเฟิง และความจริงที่ว่าเขาเป็นเพียงแค่คนธรรมดาตั้งแต่กำเนิด ความเรียบง่ายของฮวงเฟิงค่อยๆทำลายกำแพงที่ไป๋เสี่ยวโหรวสร้างขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว แม้ว่าโดยปกติแล้วเธอจะติดต่อกับเพศตรงข้ามมากกว่าเพศเดียวกัน แต่ก็แค่เรื่องงานเท่านั้น

เธอปกป้องตัวเองอย่างดีมาโดยตลอด จึงไม่มีใครสามารถเอารัดเอาเปรียบเธอได้แล้วแบบนี้ไป๋เสี่ยวโหรวจะไม่ตระหนักเรื่องที่เธอเป็นหญิงสาวบริสุทธิ์ได้ยังไง?  ดังนั้นแม้ว่าฮวงเฟิงจะสละกำลังภายในเพื่อช่วยเธอ เธอก็ยังคิดไม่ตกกับเรื่องนี้

แต่ก็นั่นแหละ ไป๋เสี่ยวโหรวคิดไม่ตกว่าจะจัดการกับฮวงเฟิงยังไง อืม…ฆ่าเขาเลยดีไหม? เห็นๆอยู่ว่าไม่ได้!

นอกจากนี้แม้ว่าเขาจะสามารถใช้การเคลื่อนไหวที่โหดเหี้ยมได้ แต่เธอก็จะไม่เหมาะกับฮวงเฟิง

ด้วยเหตุนี้ ไป๋เสี่ยวโหรวจึงทำได้เพียงบังคับเขาเท่านั้น เธอจะทำให้เขารู้สึกผิด และในตอนที่เขานึกถึงบทลงโทษที่จะได้รับในอนาคตแล้ว เขาจะได้รู้ว่าตัวเองถูกตัดคะแนนไปแล้ว ไป๋เสี่ยวโหรวล้มตัวนอนบนเตียง พลิกตัวไปมาเพื่อหาตำแหน่งที่เหมาะสม จากนั้นก็หลับตา

จู่ๆ ภาพที่เธออยู่ในอ้อมกอดของฮวงเฟิงในห้องน้ำก็แวบเข้ามาในสมอง ใบหน้าของเธอเปลี่ยนสีเพราะโทสะ ทั่วทั้งใบหน้าขึ้นสีแดงก่ำ

“ฮึ่ย! ตาบ้าฮวงเฟิง!” หลังจากพยายามอยู่ครึ่งชั่วโมง ไป๋เสี่ยวโหรวก็ยังนอนไม่หลับ เธอลืมตาและพึมพำกับตัวเองพลางกัดฟันกรอด

และในเวลาเดียวกันนี้ ฮวงเฟิงที่ถูกสาปโดยไป๋เสี่ยวโหรวได้หลับไปแล้ว อีกฝ่ายกำลังนอนหลับสบายใจเฉิบต่างกับเธอลิบลับ

นอกจากเรื่องจริงที่ว่าไป๋เสี่ยวโหรวนอนไม่หลับแล้ว ยังมีใครอีกคนที่ไม่สามารถข่มตานอนหลับได้จนถึงตอนนี้เพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน

"ได้คำตอบหรือยัง? ไอ้พวกนั้น พวกมันทุกคนถูกพวกตำรวจเมืองเจียงจับได้แล้ว?"ที่วิลล่าสุดหรู ชายวัยกลางคนสวมชุดนอนนั่งอยู่ในห้องรับรองอันโอ่อ่าพูดกับชายที่ดูคล้ายพ่อบ้านคนหนึ่ง

"นายท่าน เรื่องนี้ได้รับการยืนยันแล้วครับ พวกมันถูกหัวหน้าตำรวจที่ชื่อหวังจับตัวไปแล้วครับ" พ่อบ้านตอบด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความเคารพ

"เป็นไปได้ยังไง? พวกนั้นไม่ใช่ทหารรับจ้างที่มีชื่อเสียงเหรอ? ทำไมถึงได้ไร้น้ำยาแบบนี้? เพิ่งมาถึงเมืองเจียงได้ไม่นานก็ถูกคนอื่นรวบตัวไปแล้วเนี่ยนะ"

ชายวัยกลางคนอดไม่ได้จึงลุกขึ้นยืนแล้วเดินวนไปมาในห้องนั่งเล่น จากนั้นก็พึมพำกับตัวเองไปเรื่อยๆ

นอกจากนี้ แม้แต่ตัวตนของฮวงเฟิง เขาก็ตรวจสอบแล้ว เดิมทีอีกฝ่ายบอกว่าพวกเขาต้องการแก้แค้นชายคนนี้ แต่เขาก็ไม่ได้ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้เท่าไหร่นัก

ทั้งๆที่ในความเป็นจริงแล้ว เขากลับคิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่เกินไปหากเขาส่งคนจำนวนหนึ่งไปจัดการรปภ.เพียงคนเดียวแต่ถึงอย่างไรก็ตาม ใครจะไปคิดว่าพอคนพวกนั้นมาถึง พวกเขายังไม่ทันได้เห็นพระจันทร์ก็ถูกจัดการไปแล้ว

ไม่รู้ว่าพวกมันเป็นตายร้ายดียังไงกันบ้าง แล้วก็ไม่รู้ว่าพวกมันถูกจับเข้าคุกไปแล้วหรือยัง แต่ที่เขารู้แน่ๆคือคนที่จัดการพวกเขาคือฮวงเฟิง

ในที่สุดชายวัยกลางคนก็ได้เข้าใจ ฮวงเฟิงคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน ไม่อย่างนั้นเขาไม่มีทางจัดการทหารรับจ้างที่โหดเหี้ยมได้เร็วขนาดนี้

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงกลัวว่าฮวงเฟิงจะตามหาเขาเพื่อแก้แค้น ถ้ารู้ว่าเขาคือคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด

ในขณะที่ชายวัยกลางคนกำลังคลุ้มคลั่งด้วยความวิตก ประตูห้องก็เปิดออก จากนั้นชายที่มีท่าทางมึนเมาคนหนึ่งก็เดินเข้ามา

เดิมทีชายวัยกลางคนอารมณ์ไม่ดีอยู่แล้ว เห็นการปรากฏตัวของคนตรงหน้า เขาก็ยิ่งหงุดหงิดขึ้นมาทันที

"นี่ แกออกไปเถลไถลที่ไหนมาอีก? แทนที่แกจะเอาเวลาไปทำอะไรให้เกิดประโยชน์ แกกลับออกไปเที่ยวกับเพื่อนที่ไม่ได้เรื่องของแกทั้งวี่ทั้งวัน แถมยังเมากลับบ้านทุกวันอีก แกคิดว่ามันใช่เวลาทำเรื่องพรรค์นั้นไหม? อ้อ หรือแกคิดว่านี่คือโรงแรมงั้นสิ?” ชายวัยกลางคนตะหวาดใส่ชายหนุ่ม

เดิมทีชายหนุ่มมีอาการกรึ่มๆ แต่หลังจากถูกชายวัยกลางคนดุ สติที่เริ่มเลือนรางก็กลับมาแจ่มชัดทันทีที่เขาเห็นชายวัยกลางคน

ชายหนุ่มก็รีบตอบกลับไปว่า "พ่อ… ยังไม่นอนอีกเหรอครับ?"

“นอน… ใครมันจะไปหลับลง? เห็นแกแล้ว ไม่ช้าก็เร็ว ฉันต้องหงุดหงิดแกจนกะอักเลือดตายแน่! นี่แกไม่เคยเข้าใจอะไรเลยใช่ไหม?!" ชายวัยกลางคนต่อว่าชายหนุ่มอย่างเดือดดาล

ชายหนุ่มเห็นว่าผู้เป็นพ่ออารมณ์ไม่ดีสุดๆ แม้เขาจะไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่เขาขอไม่อยู่เป็นสนามอารมณ์ของอีกฝ่ายคงจะดีซะกว่า

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงรีบตอบว่า "พ่อ นี่มันก็ดึกมากแล้วนะครับ พ่อเองก็ควรพักผ่อนได้แล้ว วันนี้ผมโคตรเหนื่อย ถ้ายังไงผมขอตัวไปนอนก่อนก็แล้วกันนะครับ"

ชายหนุ่มรีบเดินขึ้นไปชั้นบนโดยไม่รอคำตอบจากผู้เป็นพ่อ เขาในตอนนี้ดูไม่เหมือนคนเมาเลยสักนิด

"นี่ แก…!" ทันทีที่ชายวัยกลางคนเห็นว่าลูกชายกำลังเดินหนี เขาก็อยากจะสั่งสอนอีกฝ่ายทันที แต่เพราะเจ้าลูกชายตัวดีดันวิ่งหายไปจนไม่เห็นแม้แต่เงา เขาจึงได้แต่ถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่าย

“นายท่าน คุณชายยังเด็กอยู่เลยไม่รู้ว่าอะไรควรไม่ควร รอให้เขาโตอีกหน่อย ถึงตอนนั้นเขาก็คงเข้าใจเองครับ” ในขณะเดียวกัน พ่อบ้านก็ได้พูดกับชายวัยกลางคน

“นี่ยังเรียกว่าเด็กได้อีกเหรอ? ตั้งแต่มันเรียนจบเวลาก็ผ่านไปตั้งกี่ปีแล้ว ฉันไม่เห็นว่ามันจะทำประโยชน์ให้ฉันเลย เอาแต่คบคนไร้ประโยชน์แถมยังสร้างความเดือดให้ฉันไม่เว้นวัน ยังดีที่เมื่อก่อนมีถงเฉียนคอยกดดันเขา แต่ตอนนี้ถงเฉียนเองก็ไม่อยู่แล้ว” ชายวัยกลางคนถอดถอนใจพลางกล่าว

“คุณชายเพิ่งจัดการตัวเองได้เร็วๆนี้ ดูเหมือนช่วงนี้ว่าเขาจะคลุกคลีกับคุณชายเผิงแห่งเมืองหลวงที่เพิ่งมาที่นี่ เขาไม่ได้ออกไปเที่ยวเล่นหรือสร้างปัญหาเลยครับ” พ่อบ้านทราบเรื่องทุกอย่างเกี่ยวกับชายหนุ่ม

“นายหมายถึงเผิงเฉิงฝู?” ชายวัยกลางคนคลายคิ้วที่ขมวดเป็นปมในตอนที่ได้ยินพ่อบ้านบอกแบบนั้น

"ใช่แล้วครับ ผมได้ยินมาว่าเขาต้องการพัฒนาเมืองเจียง คุณชายกำลังสร้างความสัมพันกับอีกฝ่าย ไม่แน่ในอนาคตเขาอาจจะมีความสัมพันธ์อันดีต่อคนตระกูลเผิงที่เป็นผู้อยู่เบื้องหลังก็ได้ครับ" พ่อบ้านตอบ

“ฉันไม่รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการมาที่เมืองเจียงของเราเพื่อต้องการพัฒนาเมืองนี้ เป็นเพราะความต้องการส่วนตัวหรือเพราะตระกูลที่อยู่เบื้องหลังเขากันแน่” ชายวัยกลางคนกล่าวพลางยกมือขึ้นมาลูบคางของตน