USB:บทที่ 720 ความผิด

“หึ!” องค์ชายทำผิดความผิดเทียบเท่าสามัญชน ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าเจ้าเป็นผู้สืบทอดของตระกูล และตำแหน่งของเจ้านั้นสามารถถูกถอดถอนตอนไหนก็ได้ ด้วยความประพฤติเช่นนี้ของเจ้า เจ้าไม่คู่ควรที่จะเป็นผู้สืบทอดของตระกูลอีกต่อไปแล้ว!” ผู้อาวุโสของตระกูลเยาะเย้ยโอวหยางซิงเหวิน

“ไอ้แก่ เจ้ามีคุณสมบัติอะไรที่จะมาถอดถอนตำแหน่งผู้สืบทอดตระกูลของข้า!” โอวหยางซิงเหวินชี้นิ้วใส่ผู้อาวุโสสูงสุดและตะคอกออกมา ก่อนหน้านี้ในตระกูลนี้เขาเกรงกลัวเพียงบิดาของเขาคนเดียวเท่านั้นส่วนคนอื่นนั้นเขาไม่เคยจะสนใจ แต่เพราะเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นทำให้เขากลัวนิดหน่อยแต่ในตอนนี้ต่อหน้าผู้คนมากมายเขาได้สงบลงและไม่อยากจะเชื่อว่าคนเหล่านี้จะกล้าทำเช่นนี้กับเขาได้

เพราะว่าบิดาของเขานั้นคือโอวหยางเทียน ซึ่งเป็นผู้นำของตระกูล!

เพียงแต่ว่าดูเหมือนว่าโอวหยางซิงเหวินจะลืมไปแล้วว่าที่พึ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาซึ่งคือพ่อของเขานั้นกำลังป่วยหนักและด้วยเรื่องของกองทหารโลหิตสีชาดจึงทำให้ชื่อเสียงของพ่อของเขาลดลง เดิมผู้อาวุโสเหล่านี้ก็มีความคิดบางอย่างเกี่ยวกับพ่อของเขาอยู่แล้ว แล้วทำไมพวกเขาถึงจะต้องมาสนใจเกี่ยวกับตัวตนของเขาด้วยล่ะ?

แน่นอน ถ้าโอวหยางเทียนรู้ว่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นในคืนนี้ได้ถูกจัดฉากโดยผู้อาวุโสสูงสุดของตระกูลและคนอื่นๆ เขาก็คงจะไม่แสดงความมั่นใจและสงบนิ่งได้ขนาดนี้

“เจ้า เจ้า ดีมาก ดีมาก! โอวหยางเทียนสอนลูกได้ดีมาก! งั้นวันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าเอง! ข้าจะแสดงให้เจ้าดูว่าข้ากล้าหรือไม่!” ผู้อาวุโสสูงสุดตะคอกใส่หน้าโอวหยางซิงเหวินต่อหน้าผู้คนทั้งหลาย เขารู้สึกทันทีว่าเขาเสียหน้าไปมากและใบหน้าของเขาก็แดงก่ำ

“ซิงเหวิน ทำไมเจ้าถึงได้ดื้นด้านนักนะ? เจ้ากล้าพูดเช่นนั้นกับผู้อาวุโสสูงสุดได้ยังไง รีบขอโทษผู้อาวุโสสูงสุดซะ!” โอวหยางจงกล่าวจากทางด้านข้าง

"ไม่!" โอวหยางซิงเหวินกล่าว

"ไม่จำเป็น!" ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าว

ทั้งสองคนพูดขึ้นเกือบจะพร้อมกัน จากนั้นผู้อาวุโสสูงสุดก็เดินไปหาโอวหยางซิงเหวิน ตอนแรกเขาต้องการที่จะวางกับดักในวันนี้เพื่อจัดการกับโอวหยางซิงเหวินและในขั้นต้นเขาเพียงต้องการที่จะทำลายตำแหน่งผู้สืบทอดของเขา อย่างไรก็ตามโอวหยางซิงเหวินนี้ช่างไม่รู้เรื่องรู้ราวเสียจริงๆ และยังกล้าดีที่จะต่อต้านเขา

"ท่านจะทำอะไร?" เมื่อโอวหยางซิงเหวินเห็นผู้อาวุโสสูงสุดของตระกูลเดินเข้ามาหาเขาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เขาก็รู้สึกผิดเป็นอย่างมากขึ้นมาในทันทีและถอยหลังออกไปสองสามก้าว

อย่างไรก็ตาม ผู้อาวุโสสูงสุดของตระกูลก็ไม่ได้ตอบเขา และผู้คนรอบๆ ตัวเขา รวมทั้งอาของโอวหยางซิงเหวินเองก็ดูเหมือนจะไม่มีเจตนาใดที่จะช่วยโอวหยางซิงเหวินเลย

โอวหยางซิงเหวินรู้สึกกลัวอยู่ในใจและรู้สึกว่ามันไม่ถูกต้อง แต่อย่างไรก็ตามมันก็สายเกินไปเสียแล้ว

“แก ไอ้สัตว์เดรัจฉาน ไปลงนรกซะ!” ผู้อาวุโสสูงสุดอารมณ์เดือดขึ้นมาทันที เขารัวกำปั้นเข้าใส่โอวหยางซิงเหวิน ภาพกำปั้นขนาดมหึมาของเขารัวเข้าใส่โอวหยางซิงเหวินอย่างไม่หยุด

“ท่านพ่อ ช่วยข้าด้วย!” โอวหยางซิงเหวินตระหนักได้ว่าเขาไม่อาจแม้แต่จะขยับตัวได้และทำได้เพียงมองดูกำปั้นนั้นรัวใส่เขา ในช่วงเวลาที่อันตรายที่สุดคนเดียวที่เขานึกถึงก็คือบิดาของเขา

“ใครกล้าแตะต้องลูกชายของข้า!” อยู่ๆ เสียงของโอวหยางเทียนก็ดังขึ้น หลังจากที่โอวหยางซิงเหวินได้ยินเสียงนั้นเขาก็เกือบจะร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเสียงของพ่อจะไพเราะขนาดนี้

ในเวลาเดียวกันกับที่โอวหยางเทียนพูด ดาบวายุก็ฟันเข้าไปที่คอหอยของผู้อาวุโสสูงสุดและในเวลาเดียวกันก็มีเถาวัลย์พุ่งออกมาจากที่ไหนสักแห่งและมัดเข้าที่ขาของโอวหยางซิงเหวินจากนั้นก็ลากเขาให้ถอยหลังออกไป!

ผู้อาวุโสสูงสุดตกใจเมื่ออยู่ๆ เขาก็เห็นดาบวายุปรากฎขึ้น เขาหรีบหันหลังกลับเพื่อหลบดาบวายุซึ่งนั้นก็ทำให้เขาพลาดโอกาสที่จะไล่ตามโอวหยางซิงเหวิน

เมื่อผู้อาวุโสสูงสุดหยุดเขาก็พบว่าโอวหยางเทียนได้มาปรากฎตัวอยู่ข้างๆ โอวหยางซิงเหวินแล้ว

“ท่านพ่อ ท่านมาแล้วเหรอ? พวกเขาจะฆ่าข้า!” โอวหยางเทียนกล่าวกับพ่อของเขาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความดีใจ

เพียงแต่โอวหยางซิงเหวินไม่ได้รู้เลยว่าตอนนี้สีหน้าของโอวหยางเทียนนั้นซีดเผือดยิ่งไปกว่าเดิม เขาหายใจหอบและกระแสพลังงานปีศาจในร่างกายของเขาก็ปั่นป่วนอย่างชัดเจน เห็นได้ชัดว่าอาการบาดเจ็บของเขายังไม่หายดี แต่เพียงเพราะว่าลูกชายของเขากำลังตกอยู่ในอันตรายที่เขาปรากฏตัวที่นี่พร้อมกับลากร่างกายที่กำลังป่วยหนักของเขามาด้วย

“นี่พวกท่านกล้าดียังไง ถึงได้มาแตะต้องลูกชายของข้า?” โอวหยางเทียนถามผู้คนที่อยู่ตรงหน้า

โอวหยางจงที่มีท่าทีที่ดูอ่อนๆ ในตอนแรกแต่เมื่อตอนนี้เขาได้เห็นว่าพี่ใหญ่ของเขามาปรากฎตัวที่นี่ ถึงแม้ว่าเขาจะได้รับคำสัญญาจากผู้อาวุโสทั้งหลายแล้ว แต่เขาก็ไม่กล้าที่จะส่งเสียงอะไรออกมาในเวลานี้

ผู้อาวุโสสูงสุดของตระกูลยังไม่รู้จักบุคลิกของเขาและไม่ได้ตาดหวังอะไรในตัวเขา ผู้อาวุโสสุงสุดของตระกูลก้าวไปข้างหน้าและกล่าวว่า “โอวหยางเทียน เจ้ามาได้ถูกเวลาแล้ว ดูลูกชายแสนดีของเจ้าสิ ไม่เพียงแต่เขาจะกลายเป็นไอ้ขยะแต่เขายังสร้างปัญหาให้กับตระกูลของเราอีกด้วย

“หืม นางคนนั้นก็เป็นแค่ผู้หญิงที่ต่ำต้อย ลูกชายของข้าแอบชอบนาง นั่นก็ถือว่าเป็นเกียรติของนางแล้ว!” โอวหยางเทียนกล่าวด้วยเสียงเยือกเย็น

“โอวหยางเทียน เจ้าต้องเข้าใจใหม่ซะนะว่าถ้านางเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดามันก็คงจะไม่เป็นอะไร ถึงแม้ว่าเจ้าจะฆ่านางซะมันก็คงจะไม่เป็นอะไร แต่ถ้าลูกชายของเจ้าทำเรื่องพวกนี้ นั่นมันเป็นเรื่องที่ผิด! แม้แต่ในครอบครัวปกติ นี่มันเป็นเรื่องอื้อฉาวครั้งใหญ่ ไม่ต้องพูดถึงในตระกูลใหญ่อย่างตระกูลของเรา!” ผู้อาวุโสอีกคนหนึ่งก้าวไปข้างหน้าแล้วกล่าวออกมา

ในเมื่อพวกเขาตัดสินใจเข้าร่วมแล้วจึงไม่จำเป็นต้องหลบซ่อนอีกต่อไป บัดนี้เป็นเวลาที่พวกเขาจะต้องหาทางแก้แค้น ดังนั้นผู้อาวุโสที่กล่าวถึงเรื่องนี้แล้วจึงไม่รู้สึกเกรงกลัว

“แล้วท่านต้องการอะไร?” โอวหยางเทียนกล่าวขณะที่มองดูผู้อาวุโสสองสามคนที่อยู่ตรงหน้าเขา อาการบาดเจ็บของเขายังไม่หายดี และเห็นได้ชัดว่าเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผุ้อาวุโสเหล่านั้น ยิ่งกว่านั้นสิ่งที่ลูกชายของเขาทำไปนั้นก็เป็นเรื่องน่าละอายจริงๆ และตัวเขาเองก็โกรธมากด้วย แต่ถึงแม้ว่าเขาจะโกรธแต่ในเวลานี้ เขาก็ทำได้เพียงออกมาปกป้องลูกชายของเขาเอาไว้เท่านั้น

“ถอดถอนตำแหน่งผู้สืบทอดของเขาซะ!” ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าวว่า “ส่วนเรื่องที่เขาหยาบคายกับข้า ก็ช่างมันเถอะ!”

เห็นได้ชัดว่าผู้อาวุโสสูงสุดของตระกูลไม่ต้องการที่จะบังคับโอวหยางเทียนมากจนเกินไปนัก

“ไม่ ไม่ได้นะ! ท่านพ่อ ท่านเห็นด้วยกับพวกเขาไม่ได้นะ!” เมื่อโอวหยางซิงเหวินได้ยินเงื่อนไขนี้ เขาก็รับไม่ได้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าเขาเสียตำแหน่งผู้สืบทอดไป สถานะของเขาก็จะลดลง ชีวิตที่เคยมีความสุขก่อนหน้านี้ก็คงจะห่างไกลจากเขาไปมากกว่าเดิม ดังนั้นเขาจะยอมรับสิ่งนี้ได้อย่างไรกัน?

อย่างไรก็ตามโอวหยางเทียนไม่สนใจคำพูดของลูกชายของแต่เขาหรี่ตามองดูผู้อาวุโสทั้งสองสามคนนั้น

โอวหยางเทียนไม่เชื่อว่าคนทั้งหลายที่มารวมตัวกันนี้ก็เพื่อจัดการกับลูกชายของเขาเพราะคนพวกนั้นไม่ได้ดูถูกเขา หากพวกเขาต้องการที่จะจัดการกับตัวเขาผู้อาวุโสทั้งสองสามคนก็ไม่จำเป็นต้องมาปรากฏตัวที่นี่ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเป้าหมายของพวกเขาไม่ใช่เพียงแค่ลูกชายของเขาแต่ยังรวมถึงตัวเขาเองด้วย!