USB:บทที่ 595 นิ้วหายไป

"ว่าไง? ทีนี้เราพอจะตกลงกันได้หรือยัง? ฮวงเฟิงพูดกับฟางหัวโต

ฮวงเฟิงในสายตาของฟางหัวโตในตอนนี้เขาไม่ใช่มนุษย์  ฮวงเฟิงยืนจังก้าอยู่ตรงหน้ามองดูเขาด้วยสายตาเยือกเย็น พร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า ดูเหมือนว่าเขาไม่ได้เสียเหงื่อไปกับการต่อสู้เมื่อครู่นี้เลย อย่างไรก็ตามในความคิดของฟางหัวโตแล้ว รอยยิ้มของฮวงเฟิงนั้นดูไม่ต่างอะไรกับรอยยิ้มของปีศาจร้ายเลยสักนิด  ฟางหัวโตเนื้อตัวสั่นเทาด้วยความกลัว เขาไม่กล้าแม้แต่จะสบตาฮวงเฟิง

"แก ต้องการอะไร?" ถึงแม้ว่าในตอนนี้ฟางหัวโตจะรู้สึกกลัวสุดขีด แต่เขาก็ยังคงต้องการสงวนท่าทีไว้บ้าง ทว่าเนื้อตัวและริมฝีปากที่สั่นเทากลับทำให้เขาต้องขายหน้า  ทั้งฮวงเฟิงและเทียนจุนต่างเย้ยหยันต่อท่าทีของเขาออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน บรรดาลูกสมุนของฟางหัวตัวเองก็ท่าทางความหวาดกลัวสุดขีดของฟางหัวโต ทำให้หลายคนนึกไม่พอใจและนึกเย้ยหยันหัวหน้าของพวกเขาเองอยู่ในใจ แม้กระทั่งเด็กหนุ่มที่ถูกส่งมาเป็นสายก็ดูเหมือนจะนึกดูถูกต่อท่าทีความหวาดกลัวของฟางหัวโตด้วยเช่นกัน สำหรับคนที่อยู่ในสายงานเช่นนี้ การต่อสู้และได้รับบาดเจ็บนั้นถือเป็นเรื่องธรรมดามาก แต่กระนั่นการแสดงออกของฟางหัวโตนั้นเป็นเรื่องที่น่าอับอายมาก

"บอกมา คนที่ต้องจะเล่นงานฉันมันเป็นใคร?" ฮวงเฟิงนั่งลงบนโซฟาแล้วพูดขึ้น

ในเวลานี้ฟางหัวโตนึกอยากจะวิ่งหนีออกไปให้พ้น ๆ  แต่ก็รู้ดีว่าเขาไม่มีทางหนีฮวงเฟิงได้พ้น

"ฉัน ฉันบอกไม่ได้!" ฟางหัวโตพูดลอดไรฟันอย่างนึกลังเล

"บอกไม่ได้?" ฮวงเฟิงมองอีกฝ่ายขณะที่เขาทวนคำพูดนั้นเบา ๆ จากนั้นเขาก็หยิบมีดพกของใครคนหนึ่งขึ้นมา วินาทีต่อมาร่างของเขาก็ลอยผ่านฟางหัวโตที่กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดทรมาน

"โอ้ย มือฉัน มือฉัน!" ฟางหัวโตกุมนิ้วมือที่ชุ่มไปด้วยเลือด แล้วตะโกนลั่นขึ้น

ในเมื่อเขาได้ให้โอกาสอีกฝ่ายแล้ว แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่รู้สำนึก ดังนั้นเป็นธรรมดาที่ตอนนี้ฮวงเฟิงไม่คิดที่จะเมตตาเขาอีกต่อไป

"ถ้าแกยังไม่ยอมพูดอีก ฉันไม่รับปากว่านิ้วมือที่เหลือของแกจะอยู่เหลือเท่าเดิมอีกหรือเปล่า!" ฮวงเฟิงควงมีดพกในมือเล่น ขณะที่มองไปยังฟางหัวโต แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย ท่าทีของเขาไม่ได้สะทกสะท้านหรือหวั่นวิตกเลยสักนิด ราวกับว่าคนที่ลงมือตัดนิ้วของฟางหัวโตนั่นไม่ใช่เขาเอง

"ฉันบอก ฉันจะบอกทุกอย่างเลย!"  เวลานั้น ฟางหัวโตไม่คิดปิดบังความลับเพื่อฉ่ายเถียนอีกต่อไป  ในความคิดของเขาไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าตัวเอง  ในเมื่อตอนนี้ชีวิตของเขาถูกคุกคาม แล้วจะคิดถึงคนอื่นได้อย่างไร?

"ว่ามา"

"เขาก็คือฉ่ายเถียน ฉ่ายเถียนเป็นคนสั่งให้ฉันสั่งสอนแก เขาบอกให้ฉันหักขาแก" ฟางหัวโตพูดขึ้นอย่างร้อนรน

"ฉ่ายเถียน? เขาเป็นใคร?" ฮวงเฟิงถามขึ้นด้วยความรู้สึกที่ไม่ค่อยแน่ใจนัก เขาเคยมีเรื่องบาดหมางกับคนผู้นี้มาก่อนด้วยหรือไง? เรื่องนี้ไม่ใช่คำสั่งจากเปิ้งเจิ้งฝูหรอกหรือนี่?  ก่อนหน้านี้ฮวงเฟิงเดาว่าน่าจะเป็นฝีมือของเปิ้งเจิ้งฝู เพียงแต่เขาอยากได้คำยืนยันจากปากของฟางหัวโต ไม่คิดเลยว่าคำตอบที่ได้รับนั่นจะแตกต่างไปจากสิ่งที่เขาคิดไว้

เมื่อเห็นว่าฮวงเฟิงยังคงลังเลอยู่ ฟางหัวโตจึงรีบพูดขึ้นอีกว่า "ฉ่ายเถียนเป็นลูกชายคนเดียวของฉ่ายจงเต๋อ อีกทั้งยังเป็นคุณชายที่มีชื่อเสียงมากอีกคนหนึ่งของเมืองชิง ส่วนที่เขาจะทำไปเพื่ออะไรนั้นฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน"

"สรุปว่าเป็นเขา" ฮวงเฟิงพูดขึ้น

ความจริงแล้วฮวงเฟิงเคยเจอกับฉ่ายเถียนแล้ว ตอนนั้นเป็นเพราะชิวหนิงซวงใช้เขาเป็นโล่กำบัง ทำให้พวกเขามีเรื่องกระทบกระทั่งกัน ซึ่งมันก็ผ่านมาระยะหนึ่งแล้ว ฮวงเฟิงแทบจะลืมอีกฝ่ายไปแล้ว  ซึ่งความบาดหมางในครั้งนั้นอาจเป็นเหตุผลที่ฉ่ายเถียนต้องการเล่นงานเขา ทว่าเปิ้งเจิ้งฝูไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขาจริง ๆ เหรอ? ฮวงเฟิงคิดว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ถ้าหากฉ่ายเถียนคิดที่จะแก้แค้นเขา คงไม่รอนานขนาดนี้ น่าจะลงไปมือนานแล้ว  นอกจากนี้แล้วความสัมพันธ์ระหว่างเปิ้งเจิ้งฝูกับฉ่ายเถียนนั้นยังไม่ปรากฎเป็นที่แน่ชัด

อย่างไรก็ตามการที่ฉ่ายเถียนคิดที่จะเล่นงานฮวงเฟิงในครั้งนี้ไม่ใช้เพื่อแก้แค้นให้กับตัวเองแต่อย่างใด แม้ว่าเขาทั้งสองคนเคยผิดใจกันเพราะชิวหนิงซวง แต่หลังจากนั้นฉ่ายเถียนก็เข้าใจแล้วว่าทุกอย่างเป็นเพราะฮวงเฟิงถูกชิวหนิงซวงลากมาเป็นโล่ให้กับตัวเองเท่านั้น ดังนั้นเขาจึงไม่เคยคิดที่จะคุกคามฮวงเฟิงเลย อันที่จริงเขาลืมฮวงเฟิงไปเสียสนิท  เพราะฉะนั้นเมื่อเขาได้ยินเปิ้งเจิ้งฝูพูดว่าต้องการสั่งสอนคนที่ชื่อฮวงเฟิง เขายังไม่เอะใจเลยสักนิดว่าฮวงเฟิงที่อีกฝ่ายหมายถึงนั้นคือคนเดียวกันกับคนที่เขาเคยมีเรื่องด้วย แม่กระทั่งในเวลานี้เขายังไม่รู้เลยว่าเป็นฮวงเฟิงคนเดียวกัน ถึงแม้ว่าตอนนี้อฮวงเฟิงจะยังไม่รู้ว่าเปิ้งเจิ้งฝูจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วยหรือเปล่า แต่หลังจากที่เขาเจอตัวฉ่ายเถียนแล้ว เปิ้งเจิ้งฝูจะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้หรือไม่นั้นฮวงเฟิงจะต้องเค่นถามฉ่ายเถียนจนได้

"เอาละ ส่วนแก ให้ลืมเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ซะ" ฮวงเฟิงพูดบอกกับฟางหัวโต เมื่อเห็นใบหน้าที่ดูแช่นชื่นขึ้นของอีกฝ่าย ฮวงเฟิงจึงพูดขึ้นอีกว่า "แต่อย่างไรก็ตาม แกต้องยกพื้นที่ครึ่งหนึ่งของแกให้กับเทียนจุน"

"อะไรนะ?! ยกครึ่งหนึ่งให้กับเขานะเหรอ? ไม่มีทาง!" เมื่อได้ยินคำพูดของฮวงเฟิง ฟางหัวโตปฏิเสธขึ้นโดยที่ไม่ทันได้คิด

"ฉับ!"  ทันทีที่สิ้นเสียงของฟางหัวโต มีดพกในมือฮวงเฟิงหมุนอยู่รอบฟางหัวโตอีกครั้งทำให้นิ้วมือของเขาถูกตัดขาดลอยคว้างขึ้นบนอากาศทันที

"อ่า เจ็บชะมัด!" ฟางหัวโตกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดขึ้นอีกครั้ง

"ฉันกำลังสั่งแกอยู่ ไม่ใช่เป็นการปรึกษาเพื่อถามความคิดเห็นแก!" ฮวงเฟิงพูดขึ้นขณะมองไปที่อีกฝ่าย

"ตกลง ตกลง ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะยกพื้นที่ครึ่งหนึ่งของฉันให้กับเขา" ฟางหัวโตพยายามกล้ำกลืนความเจ็บปวดแล้วรีบตอบตกลงทันที อย่างไรก็ตามเมื่อเขาเมื่อเขาก้มต่ำลง ความชั่วร้ายฉายวาบผ่านดวงตาของเขาโดยที่ฮวงเฟิงไม่ทันสังเกต

ฮวงเฟิงค่อนข้างพอใจกับการวางตัวของฟางหัวโต จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นแล้วพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนที่จะพูดขึ้น

"ดี ฉันหวังว่าแกจะทำอย่างที่รับปากไว้ให้เร็วที่สุด ไม่อย่างนั้น ฉันจะเข้าไปคุยกับแกทุก ๆ วัน"   หลังจากพูดจบ ฮวงเฟิงก็เดินจากมา ในขณะที่เทียนจุนเดินตามเขามาติด ๆ  เหตผลที่เขาขอตามฮวงเฟิงมาด้วยในวันนี้ ก็เพราะต้องการช่วยเหลือฮวงเฟิง ทว่าสุดท้ายแล้วเขากลับไม่ได้ช่วยอะไรเลย อีกอย่างเป็นเพราะฮวงเฟิงเองก็ไม่อยากให้เขาเข้าไปช่วยด้วยเช่นกัน

"หัวหน้า ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ?" เมื่อฮวงเฟิงและเทียนจุนกลับไปแล้ว คนของฟางหัวโตคนหนึ่งเดินเข้ามาถามเขาด้วยความเป็นห่วง

"เปรี๊ยะ!"  ฟางหัวโตตบหน้าคนของเขาอย่างแรง แล้วพูดขึ้นอย่างไม่พอใจ "แกไม่มีตาหรือไง? ฉันดูเหมือนกำลังสบายดีหรือไง? รีบพาฉันไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลย!"