USB:บทที่ 607 หายไป

"รายงานนายท่าน มันเกือบจะเชื่องดีแล้วขอรับ" คนรับใช้โค้งคำนับและกล่าวรายงาน เขาได้รับการว่าจ้างเป็นพิเศษจากที่ปรึกษาโกวให้ช่วยฝึกนกเหยี่ยว ซึ่งการดูแลนกเหยี่ยวของเขาก็ไม่เลวเลย

เห็นได้ชัดว่าที่ปรึกษาโกวพอใจกับวิธีที่คนรับใช้จัดการสิ่งต่างๆ เขามองไปที่นกเหยี่ยวและแน่นอนว่ามันแข็งแกร่งเป็นพิเศษดวงตาของมันไม่ได้ดูหม่นหมองเพราะการฝึกแต่กลับเต็มไปด้วยความแข็งแกร่งและยังเฉียบคมมาก กรงเล็บทั้งคู่ดูเหมือนจะสามารถฉีกเหยื่อทั้งหมดออกจากกันได้และแม้ว่ามันจะยืนอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบๆ แต่ที่ปรึกษาโกวก็ยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่กล้าหาญจากร่างกายของมัน

เกี่ยวกับเรื่องนี้ที่ปรึกษาโกวพอใจมาก เขากล่าวว่า: "พรุ่งนี้เจ้าจงไปกับข้า ไปพบท่านผู้นำและข้าจะเสนอเจ้านกเหยี่ยวตัวนี้ให้แก่เขา”

“ได้สิขอรับ” คนรับใช้กล่าวว่า "ถึงอย่างไรก็ตามมันก็ยังต้องใช้เวลาอีกพอสมควร"

“มันไม่สำคัญว่าเจ้าจะต้องใช้เวลานานสักแค่ไหน ตราบใดที่เจ้าสามารถทำได้ข้ารับรองว่าจะตอบแทนเจ้าอย่างยุติธรรมที่สุด” ที่ปรึกษาโกวโบกมือและกล่าวตอบ

"ขอบคุณขอรับนายท่าน!" เขาทำเรื่องนี้มาตั้งแต่แรกดังนั้นเรื่องนี้จึงไม่น่าหนักใจสำหรับเขา ทุกอย่างก็เพื่อให้เป็นที่โปรดปรานของที่ปรึกษาโกว ซึ่งในตอนนี้เขารู้สึกมีความสุขมาก

ที่ปรึกษาโกวเองก็มีความสุขมากเช่นกัน เขารู้ว่าผู้นำฉีอู่ชอบของหายากเหล่านี้มาก ดังนั้นเขาจะต้องชอบนกเหยี่ยวตัวนี้อย่างแน่นอน เมื่อถึงตอนนั้นไม่ว่าก่อนหน้านี้ผู้นำฉีอู่จะเชื่อใจเขาหรือไม่ก็ตามแต่ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคนจะต้องดีขึ้นอย่างแน่นอน

เห็นได้ชัดว่าที่ปรึกษาโกวไม่รู้ว่าความเกลียดชังของผู้นำฉีอู่ที่มีต่อเขานั้นไม่ใช่สิ่งที่นกตัวใหญ่ตัวนี้จะหักล้างได้ แม้ว่ามันจะไม่ใช่นกขนาดใหญ่ธรรมดาๆ แต่มันก็เปล่าประโยชน์

ที่ปรึกษาโกวจากไปด้วยความพึงพอใจ แต่คนรับใช้ยังไม่ได้หยุดพักในทันที เขายังคงต้องให้อาหารนกเหยี่ยว และในทุกๆ มื้อเจ้านกเหยี่ยวจะต้องกินเนื้ออย่างน้อยสองกิโลกรัม ความอยากอาหารของมันไม่ใช่น้อยๆ เลย แต่โชคดีที่ได้รับการสนับสนุนจาก ที่ปรึกษาโกว ถ้าไม่เช่นนั้นคนรับใช้เองก็ไม่สามารถดูแลได้

“อร่อยสินะ กินเยอะๆ แล้วพรุ่งนี้ก็แสดงให้เก่งๆ ล่ะ ในอนาคตเจ้าจะได้มีชีวิตที่ดี” คนรับใช้พูดกับเจ้านกเหยี่ยวขณะที่เขาให้อาหารมัน อย่างไรก็ตามแม้ว่านกเหยี่ยวจะฉลาดแต่มันก็ไม่สามารถเข้าใจคำพูดของเขาได้

คนรับใช้คนนั้นไม่ได้สนใจ หลังจากที่เขาให้อาหารมันแล้วเขาก็เอาของที่เหลือไปทิ้ง หลังจากนั้นก็มีเพียงเจ้านกเหยี่ยวเท่านั้นที่ยังคงอยู่ในห้องเล็กๆ ห้องนั้น

ทันใดนั้นภายในห้องที่ว่างเปล่าร่างกายของเจ้านกเหยี่ยวก็สว่างขึ้นราวกับว่ามันสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่แปลกประหลาด มันกระพือปีกและบินขึ้นไป และในขณะที่มันกำลังจะร้องออกมาดังๆ ร่างของมันก็หายไปในอากาศ ในตำแหน่งเดิมนั้นได้มีสายพันธุ์พิเศษจากโลกอันไกลโพ้นและถ้าผู้คนบนโลกนี้ได้เห็นมันเข้า พวกเขาจะต้องรู้จักมันอย่างแน่นอนเพราะมันเป็นสิ่งมีชีวิตที่พบได้บ่อยในฤดูร้อนและนั่นก็คือยุงนั่นเอง!

หลังจากที่แยกย้ายจากเทียนจุนแล้ว ฮวงเฟิงก็กลับไปที่บ้านของเขา เป็นไปตามที่คาดไว้ไป่เสี่ยวโหรวยังไม่ได้กินข้าว และเมื่อเห็นเขากลับมาเธอก็จ้องมองเขาด้วยดวงตาเป็นประกายทันที

"หยุดนะ หยุดมองผมแบบนั้นเลย ผมเข้าใจแล้ว ผมจะทำอาหารให้เดี๋ยวนี้แหละ!" ด้วยความที่เธอเป็นถึงหัวหน้าทีม ซึ่งเขาเองก็ไม่สามารถที่จะทำอะไรได้ ส่วนเสี่ยวไป่เองก็วิ่งมาทางด้านข้างของฮวงเฟิงและร้องออกมา เห็นได้ชัดว่าระหว่างที่ฮวงเฟิงไม่อยู่มันคงจะโดนไป่เสี่ยวโหรวรังแกแน่ๆ

ฮวงเฟิงปลอบเสี่ยวไป่อยู่สักครู่แล้วจึงไปเตรียมอาหารให้กับไป่เสี่ยวโหรว

"ผมจะบอกไว้เลยนะหัวหน้าทีม ถึงแม้ว่าคุณจะเป็นผู้บังคับบัญชาของผมและยังเป็นสาวสวยอีกด้วย แต่คุณไม่สามารถที่จะกินอยู่ฟรีแบบนี้ทุกวันได้หรอกนะ ผมเองก็ไม่ได้ต้องการค่าเช่าจากคุณหรอก แต่อย่างน้อยคุณก็น่าจะช่วยผมทำงานบ้านบ้างจริงไหม?” ฮวงเฟิงพูดกับไป่เสี่ยวโหรวในขณะที่พวกเขากำลังรับประทานอาหารด้วยกัน

อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนเธอจะไม่รู้วิธีการทำงานบ้าน เพราะเธอไม่เคยทำเรื่องแบบนี้เลยตั้งแต่เด็ก สิ่งที่เธอได้เรียนรู้คือเทคนิคการฆ่าทุกประเภท วิธีฝึกฝนอย่างรวดเร็วและอื่นๆ เธอจึงยังคงไม่ค่อยคุ้นเคยกับงานบ้าน

“ถ้างั้นฉันจะจ่ายค่าเช่าให้คุณก็แล้วกัน” ไป่เสี่ยวโหรวกล่าว เมื่อเปรียบเทียบกับการทำงานบ้านแล้วไป่เสี่ยวโหรวรู้สึกว่าการจ่ายค่าเช่านั้นก็ไม่เลวนักและเธอเองก็ไม่ได้ขาดแคลนเงินแม้แต่น้อย

“แต่ผมก็ยังคงคิดว่ามันคงจะดีกว่าถ้าคุณจะช่วยผมทำงานบ้านบ้าง ถ้าคุณจ่ายเงินให้ผมผมก็คงจะไม่กล้ารับเอาไว้หรอก เพราะยังไงคุณก็ยังต้องอยู่ที่นี่อยู่ดี คุณคงจะไม่อยากให้บ้านดูรกหรอก จริงไหม?” ฮวงเฟิงกล่าว และเมื่อเห็นว่าไป่เสี่ยวโหรวรู้สึกไม่ค่อยพอใจ เขาจึงกล่าวว่า “หัวหน้าทีม หรือเป็นเพราะว่าคุณทำงานบ้านไม่เป็นหรอกนะ?”

เมื่อเห็นว่าฮวงเฟิงจ้องมองมาอย่างสงสัย ไป่เสี่ยวโหรวก็รู้สึกโกรธด้วยความเขินอาย “ใครบอกล่ะว่าฉันไม่รู้ว่าต้องทำยังไง ฉันจะทำให้ดูแต่อย่าคาดหวังกับฉันมากเกินไปล่ะ”

“ดี ทำเท่าที่คุณทำได้ก็พอ” ฮวงเฟิงยังคงไม่เชื่อว่าไป่เสี่ยวโหรวจะทำงานบ้านเป็น สายตาสงสัยของฮวงเฟิงยังตรึงอยู่ในใจของไป่เสี่ยวโหรว เธอสาบานว่าเธอจะทำให้ได้ดีและทำให้ฮวงเฟิงอ้าปากค้างไปเลย

“ฮึ มันจะยากซักแค่ไหนกันกับแค่เรื่องทำงานบ้าน? มันจะยากไปกว่าการฝึกหนักหรือยังไงกัน?” ไป่เสี่ยวโหรวคิด

อย่างไรก็ตามไป่เสี่ยวโหรวเข้าใจได้อย่างรวดเร็ว สำหรับเธอแล้วการทำงานบ้านนั้นยากกว่าการฝึกตนเสียจริงๆ และก็ยากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ งั้นเหรอ?

ถึงแม้ว่าไป่เสี่ยวโหรวออกจะขี้เกียจอยู่สักหน่อย แต่การได้กินข้าวร่วมกับสาวสวยนั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับฮวงเฟิง ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นคนสวยแต่ฉ่ายเถียนที่อยู่อีกด้านหนึ่งนั้นอารมณ์ไม่ค่อยจะดีนัก

เป็นเพราะว่าฉ่ายเถียนนั้นรู้อยู่แล้วว่าฮวงเฟิงได้ไปสั่งสอนหัวหน้าใหญ่ฟาง และไม่เพียงแต่เขาจะไม่ได้รับบาดเจ็บแต่เขายังได้ตัดนิ้วของหัวหน้าใหญ่ไปถึงสองนิ้ว ซึ่งสิ่งนี้ทำให้ฉ่ายเถียนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเกี่ยวกับฝีมือของฮวงเฟิง เพราะในตอนแรกเขาคิดว่าฮวงเฟิงนั้นเป็นเพียงคนธรรมดาแต่ในตอนนี้เขาไม่คาดคิดว่าเขาจะต้องเป็นคนมีฝีอมือจริงๆ

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าเขาจะเข้าใจประเด็นนี้ แต่ฉ่ายเถียนก็ไม่มีอะไรต้องกังวล อย่างมากที่สุดเขาก็แค่ต้องกังวลกับบางอย่างและก็ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่เคยเห็นใครที่มีฝีมือดีแบบนี้มาก่อน หรือแม้แต่คนที่มีพลังพิเศษที่สามารถเทเลพอร์ตได้ทุกที่ เขาก็เคยเห็นมาแล้วไม่ว่าจะแข็งแกร่งสักเพียงใด แต่พวกเขาเหล่านั้นก็ไม่สามารถที่จะต้านทานคนจำนวนมากได้

ดังนั้นฉ่ายเถียนจึงตัดสินใจหาคนจำนวนมากมาเพื่อจัดการกับฮวงเฟิง ส่วนหัวหน้าใหญ่ฟางที่ไร้อำนาจนั้นเขาจะไปจัดการทีหลัง

อย่างไรก็ตามเห็นได้ชัดว่าหัวหน้าฟางนั้นไม่ได้คิดที่จะยอมแพ้เรื่องง่ายๆ ไม่ว่าจะเป็นการแก้แค้นหรือประณามฉ่ายเถียนเขาก็ยังไม่อยากที่จะยอมแพ้ในเวลานี้

“นายน้อยฉ่ายให้โอกาสข้าอีกครั้งเถอะนะ ขอเวลาอีกแค่วันเดียว ได้ไหม?” หัวหน้าใหญ่ฟางอ้อนวอน

ฉ่ายเถียนขมวดคิ้ว ตอนแรกเขาต้องการที่จะหาคนอื่นและไม่ต้องการที่จะเสียเวลาอีกต่อไป แต่เมื่อเห็นว่าหัวหน้าใหญ่ฟางได้ขอร้องมาแล้ว เขาจึงได้ตกลงที่จะให้โอกาสเขาอีกครั้ง