USB:บทที่ 512 กลับไปเผชิญหน้า

หนึ่งปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว ถึงเวลาที่เขาจะต้องจากไปเช่นกัน ตลอดระยะที่ผ่านมา เขาพยายามท่องเที่ยวไปทั่วและได้รู้จักกับผู้คน และในข้อจำกัดของกาลเวลาทำให้เขาไม่สามารถติดต่อพวกกับพวกเขาได้อีกต่อไป และในโลกใบนี้เขายังจัดตั้งโรงงานของเขาเองขึ้น ซึ่งเขาไม่สามารถดูแลมันได้อีก ฮวงเฟิงรู้สึกเสียใจเล็กน้อย แต่อย่างไรก็ตามเขาก็ต้องจากไป โลกขึ้นอยู่กับเขา และที่นี่เป็นเพียงแค่ที่ที่เขาผ่านมาเท่านั้น ที่สำคัญฮวงเฟิงไม่เคยลืมเลยว่าในโลกแห่งความจริงเขายังคงอยู่ในอันตราย เขายังจำใส่ใจไว้เสมอ ถ้าหากเขาตายในโลกแห่งความจริง ก็เท่ากับเขาได้ตายไปจริง ๆ

เมื่อถึงเวลาทิวทัศน์ตรงหน้าฮวงเฟิงก็ค่อยเปลี่ยนไป นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเดินทางกลับสู่โลกปห่งความเป็นจริงโดยที่ยังมีชีวิตอยู่ ถึงแม้ว่าเขาจะยังไม่ได้เดินทางออกจากโลกนี้อย่างสมบูรณ์ แต่ฮวงเฟิงก็ได้กระตุ้นเท้าท่องคลื่นออกมาพร้อมใช้ทุกขณะที่เขาต้องการ เขารู้ว่า อย่างไรก็ตามในโลกแห่งความจริงนั้นยังมีกระสุนปืนรอเขาอยู่

ทุกอย่างรอบตัวเปลี่ยนไปเมื่อฮวงเฟิงกลับคืนสู่โลกแห่งความจริง แต่ก่อนที่เขาจะมองเห็นทุกอย่างได้ชัด เท้าท่องคลื่นของเขาก็ต้องทำงาน เขาก้มตัวต่ำ คอของเขาเอียงไปเอียงมาเล็กน้อย เมือหลบวิถีกระสุนนั่น ซึ่งในสายตาของคนอื่นมองเห็นว่ากระสุนนั้นเจาะเข้าไปในศีรษะเขา

"มันเป็นไปไม่ได้!" ฮันส์ตะโกนออกมาอย่างไม่อย่างเชื่อสายตา เมื่อเห็นฮวงเฟิงหลบหลีกการซุ่มโจมตีของเขาได้อย่างง่ายดาย

อันที่จริงการหลบวิถีกระสุนนั้นไม่ใช่เรืองง่ายสำหรับฮวงเฟิงเช่นกัน พูดได้ว่าทั้งหมดเป็นเพราะวิชาเท้าท่องคลื่นของเขาที่ทำให้เขาหลบกระสุนได้ กระสุนปืนอยู่ห่างจากใบหน้าของเขาไม่ถึงห้าเซนติเมตร ฮวงเฟิงเองก็กลัวจนถึงจุดที่ร่างกายของเขาถูกปกคลุมไปด้วยเหงื่อเย็นและแม้แต่กล้ามเนื้อของเขาก็กระตุกขึ้น ขณะที่กล้ามเนื้อของเขาเริ่มผ่อนคลายลงพลันสายตาของฮวงเฟิงก็ปะทะเข้ากับแขกที่ไม่ได้รับเชิญเขาถามขึ้น "พวกแกเป็นใคร?"

ทางทางของคนสามคนที่อยู่ตรงหน้าเขาเห็นได้ชัดว่าไม่เข้าใจภาษาจีน พวกเขาจึงไม่รู้ว่าฮวงเฟิงกําลังพูดถึงอะไร คนพวกนี้เป็นทหารรับจ้างเก่าที่อุดมไปด้วยประสบการณ์การต่อสู้มากมาย หลังจากที่ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งพวกมันก็เริ่มโจมตีฮวงเฟิงอีกครั้ง ในเวลานี้กล้ามเนื้อของฮวงเฟิงยังคงสั่นระริก ซึ่งส่งผลกระทบต่อเขาแน่นอนและในเวลานี้ทั้งสามคนที่อยู่ตรงหน้าเขาได้ชักปืนของพวกมันออกมา หากไม่เพราะปัญหาที่เกิดขึ้นกับร่างกายของฮวงเฟิง ด้วยจุดสูงสุดของพลังระดับสองของเขาควบคู่กับ เท้าท่องคลื่นที่น่าอัศจรรย์มันก็ไม่ยากสําหรับเขาที่จะหลบกระสุนของคนเหล่านี้ อย่างไรก็ตามเป็นที่ชัดเจนว่าเขาสามารถทำได้ เมื่อเห็นว่าทั้งสามกําลังจะโจมตี ฮวงเฟิงก็อ้าปากลั่นเสียงคำรามออกมา  "อ.....อา!"

ฮวงเฟิงใช้วิชาเงาบังกายเพื่อเหาะเข้าไปหาคนพวกมัน ก่อนที่คนทั้งสามจะรู้ตัว ฮวงเฟิงก็สามารถฉกปืนออกมาจากมือของพวกมันได้แล้ว และหลังจากนั้นพวกมันทั้งหมดก็ถูกต่อยด้วยหมัดเดียว  เป็นอีกครั้งที่เขาต้องใช้วิชาสิงห์โตคำรามเมื่อกลับมาที่กงหมิง ฮวงเฟิงเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับสอง ทำให้อีกฝ่ายไม่สามารถต้านทานเสียงคำรามของเขาได้ และถึงแม้ว่าทหารรับจากทั้งสามคนนั้นจะไม่มีทักษะระดับสอง แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือทักษะแม่นปืนของพวกมัน ถูกต้องเนื่องจากคนพวกนี้คลุกคลีอยู่กับการต่อสู้มานาน ทำให้พวกเขาเรียนรู่ทักษะการสังหาร และนี่คือสิ่งที่น่ากลัวของพวกเขา

"เกิดเรื่องบ้าอะไรกัน? พวกแกไม่ยอมให้ฉันได้หลับได้นอนบ้างหรือไงหะ?!"

"นี่ที่ชั้นบนนั้น ห้องไหนกันแน่? ทำบ้าอะไรกัน? ดึกดื่นเที่ยงคืนทำไมไม่หลับไม่นอน? ตะโกนหาพระแสงอะไรไม่ทราบ!"

"ลูกฉันกำลังหลับ พรุ่งนี้เขาต้องไปโรงเรียนอีก ไอ้สารเลวที่ไหนนะ?"

เมื่อฮวงเฟิงจัดการกับทั้งสามคนนั้นแล้ว ผู้คนที่อาศัยอยู่ชั้นบนต่างเปิดหน้าต่างแล้วเริ่มก่นด่าเขา แม้ว่าเสียงคำรามของฮวงเฟิงจะส่งผลโดยตรงกับคนสามคนนั่น แน่นอนว่ามันค่อนข้างดังมาก และผู้คนทีอาศัยอยู่ชั้นบนต่างก็ได้ยิน แต่เนื่องจากเป้าหมายของฮวงเฟิงไม่ใช่พวกเขา ดังนั้นสิ่งที่คนอื่นได้ยินจึงเป็นเพียงแค่เสียงตะโกนโหวกเหวกเท่านั้น ซึ่งต่างจากสามคนที่อยู่ตรงหน้าพวกเขา  พวมมันถูกกระแทกด้วยพลังแห่งเสียงคำรามจนกระอักออกมาเป็นเลือดและหมดสติลง

ได้ยินเสียงตำหนิจากผู้คนที่อาศัยอยู่ชั้นบน จิตใต้สำนึกของฮวงเฟิงบอกให้เขาหดลำคอลงเล็กน้อยอย่างรู้สึกกระดากใจ เรื่องยุงยากที่เกิดขึ้นครั้งนี้ทำให้เขารู้ว่า ต่อเมื่อต้องระวังให้มากเมื่อคิดจะใช้วิชาสิงโตคำรามนี้อีก

"โอ้ว ไม่นะ! ไป๋เสี่ยวโหรว ยังอยู่ในอ่างอาบน้ำ" ทันใดนั้นเองฮวงเฟิงก็นึกขึ้นมาได้ว่า ไป๋เสี่ยวโหลวยังคงอยู่ในห้องอาบน้ำ ฮวงเฟิงไม่รู้ว่าทหารรับจ้างสามคนนั้นพุ่งเข้ามาทำร้ายเขาก่อนหรือไป๋เสี่ยวโหรวก่อนกันแน่ และถ้าหากเป็นไป๋เสี่ยวโหรวก่อน ตอนนี้เขาคงตกอยู่ในอันตราย เมื่อคิดถึงจุดนี้ฮางเฟิงรีบวิ่งไปเคาะประตูห้องน้ำทันที "หัวหน้า คุณปลอดภัยดีใช่ไหมครับ?" ไม่ว่าฮวงเฟิงจะพยายามตะโกนเรียกเท่าไหร่ แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับมาจากทางด้านใน และเสียงน้ำในอ่างอาบน้ำยังคงดังก้องไปทั้งห้อง ทำให้ฮวงเฟิงรู้สึกเป็นกังวลมากขึ้น