USB:บทที่ 511 ทดลองลงทุน

"อ่า!" ทันทีที่เนียลชักปืนออกมา ดวงตาของเขาก็พร่ามัว หลังจากนั้นรู้สึกเหมือนแขนถูกทุบ และความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นนั้นทำให้ปืนหลุดออกจากมือ ขณะนั้นฮวงเฟิงซึ่งกลับไปยืนที่ตำแหน่งเดิม และกำลังสำรวจดูปืนที่เพิ่งจะชักออกมาเมื่อครู่ ปืนกระบอกนี้ดูไม่ต่างไปจากปืนกระบอกที่ฮวงเฟิงได้มาจากอีกยุคหนึ่งเลย หากดูผิวเผินด้วยตาเปล่าแล้วไม่สามารถแยกได้เลยว่ามันคือปืนเลเซอร์หรือปืนธรรมดาทั่วไป

"แก...เป็นคนหรือเป็นผี?" ตรงข้ามกับฮวงเฟิง ศาสตราจารย์เนียลเอ่ยถามขึ้นด้วยความหวาดกลัว

"แล้วคุณคิดว่าไง?" ฮวงเฟิงพูดในขณะที่เก็บปืนไว้ในแหวนเก็บของ พร้อมส่งยิ้มเย็นยะเยือกให้กับเนียล แล้วเขาก็ต้องขยับตัวเล็กน้อยเนื่องจากเนียลกระโดดเข้าแย่งปืนอีกครั้ง ปืนพกขนาดใหญ่หายไปจากมือฮวงเฟิงแล้ว  ไม่ว่าเนียลจะพยายามสักเท่าไหร่แต่ไม่อาจเห็นได้ชัดเจนว่าปืนนั่นหายไปไหน

"ตอนนี้ คุณคงจะส่งมันให้ผมได้แล้วสินะ?" ฮวงเฟิงพูดขณะจ้องไปที่อีกฝ่าย

"นี่ไง เอาไปเลย!" เนียลรู้สึกหวาดกลัวต่อฮวงเฟิง ยิ่งไปกว่านั้นเขาไม่สามารถควบคุมร่างกายตัวเองได้เลย ของในมือของเขาถูกฮวงเฟิงฉกไป โดยที่ตัวไม่สามารถต่อต้านได้ นอกจากนี้ดูเหมือนว่าฮวงเฟิงไม่ใช่คนของตระกูลชอว์ตัน และก็ไม่ใช่คนของเพย์ตันด้วยเช่นกัน ฮวงเฟิงไม่คิดที่จะทำร้ายเขา แค่นี้ศาสตราจารย์ก็พอใจแล้ว

"คุณไปได้" ฮวงเฟิงหยิบกล้องถ่ายรูปขึ้นมาดู แล้วโบกมือให้เนียล

ถึงแม้ว่าเนียลจะไม่เต็มใจนัก แต่เขาก็รู้ดีว่านี่เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเขาแล้ว หลังหันไปมองฮวงเฟิงอีกครั้งก่อนที่จะรีบวิ่งหนีไป  หลังจากที่ฮวงเฟิงได้ของที่เขาต้องการแล้ว เขาก็รีบออกจากที่นั่นทันทีเช่นกัน

ถึงแม้ว่าคนทั้งสองจะต้องการออกจากที่ตรงนั้นเหมือนกันแต่ก็ด้วยสถาณการณ์ที่ต่างกัน ด้วยฮวงเฟิงมีวิชาเท้าท่องคลื่นและถุงมือไหม ทำให้เขาสามารถออกจากที่นั่นได้โดยง่าย ในขณะที่เนียลไม่โชคดีนัก ขณะที่เขากำลังจะเดินออกจากประตูรั้วคฤหาสน์ ก็ปะทะเข้ากับกลุ่มคนอีกสองกลุ่ม  คนพวกนั้นเป็นคนของแพนเดสและบูด๊าซที่ถูกส่งมาเพิ่ม ถึงแม้ว่าคนพวกนั้นจะไม่รู้จักกับศาสตราจารย์เนียลมาก่อน แต่ก็พอสังเกตได้จากการแต่งตัว และ ความจริงที่ว่าชายคนนั้นกำลังเดินออกมาจากคฤหาสน์ พวกเขารู้ได้ทันทีว่าคนคนนี้ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับคนที่เจ้านายของพวกเขาต้องการตัว

ศาสตราจารย์เนียลไม่อยากโดนจับ เขารู้ดีอยู่แก่ใจไม่ว่าฝ่ายใดก็ตามที่สามารถจับตัวเขาได้ พวกเขาไม่มีทางปล่อยเขาไปแน่ เขาอยากจะหนีออกไปให้พ้นจากที่นั่น แต่ด้วยสถานการณ์บังคับเขาไม่มีโอกาสหลบหนีออกมาได้ เนื่องจากทั้งสองฝ่ายต่างก็ต้องการตัวเขา พวกเขาเริ่มต่อสู้กันอีกครั้ง และศาสตราจารย์ก็ตายลงท่ามกลางการต่อสู้ที่ชุลมุน หลังจากนั้นทั้งสองฝ่ายก็หยุดการต่อสู้ลง เพราะไม่รู้ว่าคนที่ตายนั้นคือใคร คนพวกนั้นจึงกรูเข้าไปในคฤหาสน์ และคนที่ถูกส่งมาเพิ่มนั้นก็รู้ว่าคุณชายของพวกถูกฆ่าตายอยู่ตรงนั้น การต่อสู้ครั้งยิ่งใหญ่ได้ดำเนินมาถึงหนึ่งชั่วโมง แล้วก็ต้องหยุดลงเมื่อตำรวจเข้ามาควบคุมสถานการณ์ หลังจากที่มีการสืบสวน พบว่าไม่เพียงแต่สองตระกูลใหญ่อย่างตระกูลชอว์ตันและเพย์ตันเท่านั้นที่มีส่วนพัวพันในการต่อสู้ในครั้งนี้ ยังมีคนจากตระกูลอื่น ๆ ร่วมอยู่ด้วย แม้กระทั่งคนที่ตะโกนขึ้นว่า "แก้แค้นให้คุณชาย" นั้นก็เป็นคนจากตระกูลที่ต้องการจับเสือมีเปล่า

ถึงแม้ว่าผู้ว่าของเมืองและเหล่าตระกูลดังมากมายต่างพยายามที่จะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ แต่ก็ยังมีข่าวลือในทางที่ไม่ดีถูกแพร่กระจายออกไป ซึ่งสร้างความเสียหายต่อสังคมเป็นอย่างมาก ผู้ว่าของเมืองเขาเจรจากับผู้นำของทั้งสองเป็นการส่วนตัว เพื่อยุติขอพิพาทของทั้งสองตระกูล ซึ่งพวกเขาก็ยอมรับปาก แต่โดยส่วนตัวแล้ว มีหรือที่พวกเขาจะยอมรามือ? ทั้งสองตระกูลต้องสูญเสียลูกชายทายาทของตระกูล คนทั้งสองถูกสังหารโดยอีกฝ่าย เรื่องที่เกิดขึ้นนี้สร้างความเกลียดชังและฟังรากลึกกลายเป็นความแค้นอยู่ในของพวกเขา แม่ว่าที่ผ่านมาพวกเขาจะต่อสู้แข่งขั้นกันมาโดยตลอด แต่ก็ยังคงรักษาไว้ซึ่งมิตรภาพของกันและกัน แต่เมื่อเกิดเรื่องไม่คาดฝันเช่นนี้ขึ้น บรรยากาศระหว่างสองตระกูลก็คุกรุ่นพร้อมที่จะระเบิดมากขึ้น อีกทั้งพวกเขาจะต้องต่อสู้และแข่งขันกันบ่อยขึ้น ถึงแม้ว่าจะไม่มีใครตายในการต่อสู้แต่ละครั้ง แต่ก็มีผู้คนจำนวนมากได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย ซึ่งมันก็ส่งผลเสียต่อพวกเขาเป็นอย่างมาก

จากการต่อสู้ในครั้งนั้นทำให้เจสซี่และเนียลตายไปพร้อมกับการหายไปอย่างไร้ร่องรอยของข้อมูลการวิจัยรถยนต์แบบใหม่ และทั้งสองตระกูลต่างคิดว่าอีกฝ่ายต้องได้มันไป ทั้งสองฝ่ายไม่เพียงแต่จะคิดแก้แค้นให้กับคุณชายสองตระกูลเท่านั้น หากแต่ในเวลาเดียวกันพวกเขาก็คิดที่จะช่วงชิงข้อมูลที่หายไปมาจากอีกฝ่ายด้วยเช่นนั้น แน่นอนทั้งสองตระกูลไม่ใด้ตัดตระกูลอื่นออกไป หากแต่พวกเขาไม่มีหลักฐานที่จะพิสูจน์ได้ว่าข้อมูลนั่นอยู่กับตตระอื่น พวกเขาต้องเผชิญหน้ากับตระกูลที่แข็งแกร่งอยู่แล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงไม่อยากเป็นศัตรูกับตระกูลเพิ่มมากขึ้น และนั่นทำให้การสืบสวนตระกูลอื่นจึงต้องเป็นไปแบบลับ ๆ

ฮวงเฟิงคือคนที่ได้รับประโยชน์จากเหตุการณ์ในครั้งนั้น และตอนนี้เขาก็ได้ออกจากเมืองมาแล้ว ซึ่งเป็นเมืองที่ไร้ไม่มีประโยชน์อะไรสำหรับเขาอีกต่อไป  ความเร็วของยานบินเร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด  และด้วยความช่วยเหลือของรถยนต์ลอยฟ้าทำให้เขาสามารถเดินทางไปทั่วทั้งเมืองได้ง่ายดายขึ้น แต่กันนั่นและยังคงมีเงื่อนไขอีกหนึ่งหรือสองอย่างที่ทำให้เขาไม่สามารถเคลื่อนไหวใด ๆ ได้ในขณะนี้  แต่ก็ยังพูดได้ว่าในโลกปัจจุบันที่เขาอาศัยอยู่ยังค่อนข้างปลอดภัย  ฮวงเฟิงได้ในสิ่งที่เขาต้องการมาแล้ว ภาระหน้าที่ในยุคนี้ของเขาจึงน้อยลง ทำให้เขามีเวลาผ่อนคลายมากขึ้น

แน่นอนว่าในระหว่างการเที่ยวชมเมืองของฮวงเฟิงนั้น เขาก็ได้ลงมือทำสิ่งอื่นด้วย เขาเปิดโรงงานกลั่นสุราขึ้น โรงงานนี้เป็นเพียงแค่การทดลองเท่านั้น จึงเป็นเพียงโรงงานขนาดเล็ก ไม่ต้องใช่เงินมากนัก สถารการณ์ของโรงงานกลั่นสุราสร้างความพึงพอให้กับเขา

ขั้นตอนแรกในการกลั่นสุราตามคำบันทึกของผู้เชี่ยวชาญนั้น จะใช้เวลาประมาณสองสัปดาห์ในการกลั่น ชิมรสชาติ รวมถึงหมักไว้ในโกดัง โดยปกติแล้วสุราสามารดื่มได้ทันทีหลังจากกลั่นเสร็จ แต่ด้วยปริมาณแอลกอฮอล์ที่มากเกินไป จึงไม่เหมาะที่จะดื่มในทันที ต้องจัดเก็บไว้ในโกดังระยะหนึ่ง อย่างน้อยก็สองถึงสามเดือน หรือไม่ก็หนึ่งถึงสองปี สามารถพูดได้ว่าเลยว่ามันค่อนข้างแรง นอกจากนั้นแล้วรสชาติของมันก็ไม่เลวเลย ฮวงเฟิงได้จัดส่งสุราของเขาให้กับนักชิม ได้ลองและก็ได้รับการตอบรับที่ดี รวมถึงตัวเขาเองก็ได้ลองชิมดูด้วยเช่นกัน พบว่ามันมีรสชาติที่ดีมาก ทำให้เขาพึงพอใจอย่างมาก นอกจากนั้นแล้วเมือเขากลับไปยังโลกของเขาแล้ว เขาน่าจะกลั่นสุราที่นั่นได้แล้วนี่ก็จะเป็นธุรกิจต่อไปของเขา ท้ายที่สุดแล้วฮวงเฟิง ไม่อยากปิดตัวโรงงาน เขาจึงว่าจ้างคนที่จะมาคอยดูแล เขาเป็นคนสร้างมันขึ้นมาจึงไม่อย่างทิ้งมันไปแบบนั้น และในโลกแห่งนี้ หุ่นยนต์ที่ชาญฉลาดสามารถหาได้ง่าย