USB:บทที่ 464 อาจารย์มาเอง

ปัง!

เสียงที่ไม่เคยได้ยินดังขึ้น ปรมาจารย์กงหมิงหลบตัวไปด้านข้างโดยเร็ว สิ่งนี้ทำให้เขาหลีกเลี่ยงการบาดเจ็บรุนแรงได้ ยังดีหัวใจของเขายังไม่ได้รับอันตราย แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังได้รับบาดเจ็บอยู่ดี

ตามมาอีกหนึ่งเสียงที่เขาไม่เคยได้ยิน การเคลื่อนไหวของเขาเชื่องช้าและเปล่าประโยชน์ เพราะครั้งนี้เขาไม่สามารถหลบมันได้ทันเวลา

ความรู้สึกในตอนนี้เหมือนกับเขาถูกของหนักพุ่งเข้าใส่อย่างจัง ทันใดนั้นเขาก็ล้มลงกับพื้น เลือดสีสดไหลทะลั่กออกมาโดยไม่มีท่าทีที่จะหยุด

ในเวลาเดียวกันนั้นปรมาจารย์กงหมิงหันไปมองรอบตัว คนที่เขาเพิ่งต่อสู้ด้วยกำลังนอนอยู่บนพื้นหันหน้ามามองเขาพร้อมกับสิ่งแปลกปลอมในมือ

“หรือว่าเจ้าใช้อาวุธลับ? มันเป็นอาวุธลับชนิดใดกันแน่?” ปรมาจารย์กงหมิงครุ่นคิด

สถานการณ์ของฮวงเฟิงในตอนนี้ไม่ค่อยดีนักเพราะเขาก็ได้รับบาดเจ็บไม่น้อย ในตอนนี้ปรมจารย์กงหมิงนอนข้างๆเขา อาจกล่าวได้ว่าคนทั้งสองคือสุดยอดยอดฝีมือที่เปี่ยมไปด้วยลมปราณต่างจากคนทั่วไป ทว่าตอนนี้ทั้งสองต่างได้เจ็บหนักและกำลังนอนข้างกันไม่ต่างจากพี่น้อง

"นั่น...อะไร?"

ขณะที่ปรมาจารย์กงหมิงล้มลง หนังสือเล่มเล็กก็หล่นลงมาจากมือของอีกฝ่ายมาอยู่ตรงเท้าของฮวงเฟิง ฮวงเฟิงไม่มีเวลามาอ่านมันอย่างละเอียด เพราะในตอนนี้ความสนใจทั้งหมดของเขาอยู่ที่ปรมาจารย์กงหมิง

"เขาคือยอดฝีมืออันดับหนึ่งเพียงหนึ่งเดียวของอาณาจักรวายุโชย แต่ก็ไม่ใช่กับอาณาจักรสำเภาสวรรค์ ถ้าเราปล่อยเขาไปคงไม่ดีแน่" ฮวงเฟิงคิดกับตัวเองขณะมองดูปรมาจารย์กงหมิง เขารู้ดีว่ามันเสี่ยงและอันตรายมาก แต่เขาไม่สามารถควบคุมตัวเองต่อหน้าคนที่มีลมปราณที่แข็งแกร่งเช่นนี้ได้

ฮวงเฟิงไม่ลังเลอีกต่อไป เขาพยายามขยับตัวและวางมือลงบนร่างของปรมาจารย์กงหมิง จากนั้นก็เริ่มใช้ดาวเคลื่อนดาราค้อยทันที!

เดิมทีปรมาจารย์กงหมิงที่นอนนิ่งอยู่บนพื้นกำลังใช้ลมปราณรักษาอาการบาดเจ็บ แต่จู่ๆเขาก็ตระหนักได้ว่าลมปราณในร่างกายกำลังไหลเข้าสู่ร่างของฮวงเฟิงอย่างต่อเนื่องทำให้เขาตกใจมาก

“นี่..เจ้าจะทำอะไร? แค่ก..แค่ก อ..อย่า!” ปรมาจารย์กงหมิงตวาดลั่น

แต่ฮวงเฟิงกลับไม่สนและตั้งใจดูดซับลมปราณของอีกฝ่าย ลมปราณของปรมาจารย์กงหมิงมีมากกว่าเขา ทว่าอาการบาดเจ็บของอีกฝ่ายก็หนักกว่าเขาเช่นกัน นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงสามารถดูดซับพวกมันได้ในตอนนี้ และไม่ใช่ว่าอีกฝ่ายจะทำแบบเขาไม่ได้

ฮวงเฟิงสัมผัสได้ถึงพลังหลังจากลมปราณไหลเข้าสู่ร่างกายและแปรเปลี่ยนเป็นวรยุทธ์ พลังนี้สามารถรักษาอาการบาดเจ็บตามร่างกายทำให้เขาสามารถฟื้นพลังได้เร็วขึ้น

หากแต่เรื่องดีๆในวันนี้ของฮวงเฟิงเกิดขึ้นและสิ้นสุดลงด้วยความรวดเร็ว เงาร่างสีดำบินผ่านเขาไปและตกลงมาข้างๆเขา และร่างสีดำนั้นคือเจ้าสำนักที่ก่อนหน้านี้เคยโจมตีหลิวหมิงเจี๋ยนั่นเอง

ตอนแรกเขาสามารถปลิดชีพหลิวหมิงเจี๋ยได้อย่างง่ายดาย แต่เพราะมีจอมยุทธ์คนอื่นอยู่ด้วยทำให้เขาทำไม่สำเร็จ

ตั้งแต่ที่เจ้าสำนักฮัวแห่งสำนักเจ็ดนพเคราะห์รวมถึงคนอื่น ๆ ทราบว่าปรมาจารย์กงหมิงปรากฏตัว พวกเขาก็ส่งคนมาสนับสนุนทันที

ในเมื่อลูกศิษย์กำลังตกอยู่ในอันตรายเช่นนี้ เจ้าสำนักฮัวจะยืนดูเฉยๆโดยไม่ยื่นมือเข้ามาช่วยได้อย่างไร

ทว่าเขากลับรู้สึกขบขันขึ้นมาเสียได้ เพราะตำแหน่งที่เขาตกลงไปนั้นเป็นตำแหน่งเดียวกับฮวงเฟิง ฮวงเฟิงที่ก่อนตอนนี้เคยยกตัวข่มท่านกลับได้รับบาดเจ็บปางตาย

มีหรือที่คนอย่างเขาจะปล่อยโอกาสในการสังหารยอดฝีมือระดับสองให้หลุดมือไป? ไม่มีทาง!

แทบไม่ต้องต้องคิด ดาบยาวในมือของเขาก็พุ่งไปข้างหน้า เดิมทีเป้าหมายของเขาคือกลางอกของฮวงเฟิง แต่แล้วเขาก็ตระหนักขึ้นมาได้ว่าเขาไม่สามารถแทงมันได้ จึงเปลี่ยนตำแหน่งไปยังหัวของฮวงเฟิง

ฮวงเฟิงยิ้มอย่างขมขื่นขณะที่มองดูดาบยาวที่กำลังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ตอนนี้เขาไม่มีทางออกแม้แต่ทางเดียว เนื่องจากใช้ดาวเคลื่อนดาราค้อยทำให้เขาไม่สามารถขยับตัวหลบหลีกมันได้

เพราะความโลภทำให้ฮวงเฟิงแต่ก่นด่าตัวเองในใจ หากเขาไม่ดูดซับลมปราณของปรมาจารย์กงหมิง อย่างน้อยเขาก็คงหลบการโจมตีของอีกฝ่ายได้

มันสายเกินไปที่จะคิดเรื่องนี้ในตอนนี้ แต่อย่างน้อยฮวงเฟิงก็ได้ยินเพียงแค่เสียงของหลิวหมิงเจี๋ยและหลี่เต๋อหยูที่กำลังตะโกนเรียกชื่อเขา

สิ่งที่ฮวงเฟิงไม่ได้มองคือภาพเหตุการหลังจากที่เขาถูกฆ่าตาย หลิวหมิงเจี๋ยและหลี่เต๋อหยูก็รีบวิ่งไปหาเขาทันที แต่พวกเขามาช้าไป

หลังจากที่เจ้าสำนักใช้ดาบยาวแทงฮวงเฟิงจนหมดลมหายใจก็ไม่สามารถคลายความโกรธแค้นในใจของเขาได้จึงเตะ ‘ศพ’ ของฮวงเฟิงตกกำแพง ทันทีที่ได้เห็นภาพตรงหน้า หลิวหมิงเจี๋ยและหลี่เต๋อหยูก็รู้สึกโกรธมากจึงร่วมมือกันฆ่าเจ้าสำนักที่ได้รับบาดเจ็บ

เดิมทีปรมาจารย์กงหมิงที่ได้รับบาดเจ็บหนักถูกฮวงเฟิงดูดลมปราณไปยิ่งทำให้ร่างกายของเขาอ่อนแอลง

ด้วยเหตุนี้เจ้าสำนักที่ถูกหลิวหมิงเจี๋ยและหลี่เต๋อหยูสังหารก็ได้ใช้ดาบยาวทะลวงอกของปรมาจารย์กงหมิงจนตายในตอนที่อีกฝ่ายนอนนิ่งอยู่กับที่

ปรมาจารย์กงหมิงต้องการหลบการโจมตี ทว่าในตอนนี้เขากลับไม่มีเรี่ยวแรงมากพอจึงไม่สามารถเคลื่อนไหวร่างกายตามที่ใจต้องการได้

สุดท้ายแล้วเขาทำได้เพียงมองดูอีกฝ่ายใช้ดาบยาวแทงร่างของตัวเอง ความหวังที่จะมีชีวิตรอดก็ได้พังสลายลงในทันที

ไม่ว่าจะเป็นยอดฝีมืออาณาจักรวายุโชยหรือจอมยุทธ์แห่งอาณาจักรสำเภาสวรรค์ต่างตกใจกับข่าวที่ได้ยิน

ทั้งสองเป็นถึงยอดฝีมืออันดับหนึ่งจากสองอาณาจักร แต่กลับต้องมาตายอย่างไร้ชื่อเสียงอีกทั้งยังตายเพราะคนของตัวเอง เรื่องที่เกิดขึ้นทำให้จอมยุทธ์จากทั้งสองฝ่ายพากันสงสัยว่าสมองของพวกเขาฟั่นเฟือนไปแล้วหรือ…

ด้วยเหตุนี้ทั้งสองฝ่ายจึงยุติการต่อสู้ไปโดยปริยาย และคนจากอาณาจักรวายุโชยเป็นฝ่ายถอยจากกำแพงเมือง ส่วนคนจากอาณาจักรสำเภาสวรรค์ก็ไม่ได้ไล่ตามพวกเขาไป

ในตอนที่อาการบาดเจ็บตามร่างกายของฮวงเฟิงหายไปแล้ว เขาก็ไม่สนเรื่องอื่นและรีบตรวจสอบร่างกายของตัวเองทันที ยังดีที่หลังจากตรวจสอบอาการตามร่างกายแล้ว เขาพบว่าตัวเองยังมีลมหายใจอยู่ ชายหนุ่มก็ได้ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

เนื่องจากลมปราณที่เขาได้รับมาจากดินแดนระดับกลางยังเหลืออยู่ ดูเหมือนว่าสิ่งที่อยู่ในกล่องจักรวาลจะไม่ได้ความเสียหาย

หลังจากนั้นไม่นานก็มีของบางอย่างลอยออกมาจากแหวนมิติ ฮวงเฟิงได้รับสิ่งของเหล่านี้และเงินห้าพันตำลึงมาจากที่แม่ทัพฉิน นอกจากนี้ในแหวนมิติยังมีเงินอีกจำนวนหนึ่งที่หลิวหมิงเจี๋ยและหลี่เต๋อหยูให้เขามา

หลังจากนั้นก็เป็นพวกสิ่งของจิปาถะเช่นดาบที่เขาใช้ก่อนหน้านี้ เสื้อผ้าที่เขาซื้อมารวมถึงอาหาร

“หืม นี่มัน...?” ฮวงเฟิงมองไปที่หนังสือเล่มเล็กที่ลอยอยู่ตรงหน้าเขา

จากนั้น ฮวงเฟิงก็นึกขึ้นมาได้ว่าเขาได้รับสิ่งนี้มาจากนักพรตที่ชื่อกงหมิง เพียงแต่ว่าก่อนหน้านี้เขาไม่มีเวลามาสนใจมัน