USB:บทที่ 211 เตะคน?

“นี่พวกคุณจะเตะบอลหรือเตะคนกันแน่?” ที่ด้านข้างสนาม ใบหน้าของเซี่ยเมิ่งเจียวเต็มไปด้วยความโกรธขณะที่เธอมองดูชายหนุ่มและถามด้วยความโมโห

ถึงแม้ว่าเธอจะไม่รู้อะไรมากนักเกี่ยวกับฟุตบอล เธอก็รู้ว่าการเล่นฟุตบอลนี้ต้องไม่ถูกเตะโดยผู้เล่นฝ่ายตรงข้าม

เซี่ยเมิ่งเจียวเองก็สามารถบอกได้เลยว่าพนักงานทั้งหลายของเธอก็กลัวการปะทะเหมือนกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งการถูกเตะ

อย่างไรก็ตามเซี่ยเมิ่งเจียวไม่ได้โทษพนักงานของตนเองในตอนนี้ เพราะเธอรู้ดีว่าเธอไม่อาจจะกล่าวโทษพนักงานของเธอได้อย่างเต็มๆ

“ฉันก็ไม่รู้ว่ามีอะไรผิดปกติกับวิธีการเตะแบบนี้นะ มันก็เป็นวิธีที่ผู้ชายเขาเล่นฟุตบอลกันนั่นแหละ เพราะงั้นอย่าแหยไปหน่อยเลยและมาเล่นฟุตบอลกันต่อเถอะ” ชายหนุ่มกล่าว

เพราะว่าเซี่ยเมิ่งเจียวเคยทำให้เขาเสียหน้าต่อหน้าถังมู่ซิ่วมาก่อนหน้านี้ ดังนั้นเขาจึงรู้สึกโกรธอยู่ในหัวใจอยู่เล็กน้อย

ยิ่งไปกว่านั้นเขาเองก็รู้ว่ามีผู้เล่นบางคนในทีมของเขาที่เล่นแบบนี้

พวกเขาทั้งหมดนั้นเป็นผู้เล่นมืออาชีพที่เกษียณแล้ว และในเมื่อพวกเขาเป็นผู้เล่นมืออาชีพ พวกเขาก็เลยเล่นบอลแแบบนั้น

เขาเองก็รู้ว่าพวกนั้นจะเล่นแบบไหน ดังนั้นมันจึงเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะไปบอกให้พวกเขาเปลี่ยน และไม่ต้องพูดถึงเลยเพราะเขาก็ไม่ได้อยากจะเปลี่ยนเลยแม้แต่น้อย

“คุณ!” เซี่ยเมิ่งเจียวมองไปที่คู่ต่อสู้และด่า: “พวกนายไม่ได้เตะโดนลูกบอลเลยด้วยซ้ำ!”

“โอ้ เย้!”

จากนั้น ทีมคู่ต่อสู้ก็ทำประตูได้อีกลูก ชายหนุ่มส่งเสียงเชียร์ก่อนที่จะพูดว่า “ทำไมพวกเขาถึงไม่เตะบอลล่ะ? ก่อนหน้านี้พวกเขาล้วนแต่เป็นผู้เล่นมืออาชีพ แล้วพวกเขาจะไม่รู้วิธีเตะบอลได้ยังไงกัน? คนพวกนั้นมีแต่พวกกุ้งขานิ่ม "

หลังจากที่เขาพูดจบชายหนุ่มก็มองไปที่ถังมู่ซิ่ว และพูดว่า "มู่ซิ่วทีมของบริษัทของผมมีประสิทธิภาพใช่ไหม? พวกเราจะต้องชนะอย่างแน่นอน!"

"ใช่ คุณสุดยอดมาก" ถังมู่ซิ่วหัวเราะขณะที่เธอมองไปที่ชายหนุ่มซึ่งทำให้ชายหนุ่มรู้สึกพึงพอใจมากขึ้นและยังนึกภาพออกว่าเขาจะสามารถใช้โอกาสนี้เชิญเธอมารับประทานอาหารกลางวันได้อย่างไรหลังจากที่การแข่งขันสิ้นสุดลงแล้ว

"คุณ คุณมันขี้โกง!" เซี่ยเมิ่งเจียวกล่าวว่า "ในเมื่อพวกคุณเป็นผู้เล่นมืออาชีพทั้งหมด แล้วพวกเราจะเล่นได้ยังไงล่ะ?"

เซี่ยเมิ่งเจียวไม่มั่นใจ เมื่อเธอเห็นเขาเตะบอลซึ่งดูเหมือนเป็นการเตะเธอก็ไม่มีความสุขแล้ว แต่ตอนนี้เธอรู้แล้วว่ามีผู้เล่นมืออาชีพมากมายในทีมของเขา แม้ว่าพวกเขาจะเกษียณไปแล้ว แต่คนธรรมดาก็ไม่อาจเทียบกับพวกเขาได้

"ฉันไปโกงตั้งแต่เมื่อไร? คนพวกนั้นไม่ใช่ผู้เล่นมืออาชีพอีกต่อไปแล้ว แต่เพื่อความปลอดภัยของบริษัทของฉัน พวกเขาเป็นคนของบริษัทของฉัน

“คุณมันไร้ยางอาย!” ใบหน้าของเซี่ยเมิ่งเจียวแดงขึ้น

“เมิ่งเจียวหยุดพูดกับเขาเถอะ” ซูหยูโม่ดึงเซี่ยเมิ่งเจียวเล็กน้อยจากนั้นก็มองไปที่ชายหนุ่มและพูดว่า: "การแข่งขันยังไม่จบ อย่าเพิ่งดีใจไปเร็วเกินไปสิ"

ชายหนุ่มมองไปที่ซูหยูโม่เป็นครั้งแรกด้วยการสนทนาเพียงเล็กน้อย

เขาชอบอารมณ์ที่เงียบสงบและมีเกียรติของซูหยูโม่ แต่ตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงตอนนี้เธอไม่เคยเห็นเขาอยู่ในสายตาเลย

สิ่งนี้ทำให้ความภาคภูมิใจในตนเองของเขาไม่สามารถที่จะทนได้

“มันยังไม่จบอีกเหรอ? ฉันคิดว่ามันจบลงแล้วซะอีก บทสรุปของการแข่งขันได้ถูกตัดสินแล้ว สิ่งที่ไม่แน่นอนก็คือเราจะได้ประตูจากพวกคุณสักสองสามลูก” ชายหนุ่มพูดอย่างหยิ่งผยอง

เขาทำประตูได้อีกลูกและส่งเสียงเชียร์อีกครั้ง

จากนั้นเขาก็มองไปที่เซี่ยเมิ่งเจียวอย่างยั่วยุซึ่งทำให้เซี่ยเมิ่งเจียวโกรธมากจนปอดของเธอกำลังจะระเบิด ถ้าซูหยูโม่ไม่ห้ามเธอเอาไว้เธอก็คงจะโกรธจนเลือดขึ้นหน้าไปแล้ว

ซูหยูโม่ไม่ได้ให้ความสนใจกับชายหนุ่ม เธอเพียงแต่มองไปที่สนามกีฬา และดวงตาของเธอก็สบเข้ากับร่างของฮวงเฟิงอย่างไม่รู้ตัวขณะที่เธอหวังว่าจะมีการเปลี่ยนแปลง

ถังมู่ซิ่วสังเกตเห็นการมองในสายตาของซูหยูโม่ และมองไปที่ฮวงเฟิง

ก่อนหน้านี้เมื่อเธอเห็นฮวงเฟิงเธอไม่ได้ให้ความสนใจกับเขามากนัก

แต่เมื่อเห็นซูหยูโม่จ้องมองเขา เธอก็สังเกตเขาอย่างระมัดระวัง ยิ่งเธอมองเขาก็ยิ่งคุ้นๆ ว่าเธอเคยพบเขา

"เป็นไปได้ไหมว่าคนที่อยู่ในสนามนั่นคือผู้ชายที่กินข้าวกับพี่หยูโม่เมื่อคืนนี้" ถังมู่ซิ่วคิดว่า "ไม่จริงหรอก เมิ่งเจียวก็บอกเองนี่นาว่าที่อยู่ในสนามพวกนั้นล้วนแล้วแต่เป็นพนักงานธรรมดาของ บริษัทของเธอทั้งหมดและส่วนใหญ่เป็นเพียงแค่ รปภ.

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าเธอจะรู้สึกว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่เมื่อมองไปที่ดวงตาของซูหยูโม่ เธอก็ยังเดาได้

เธอไม่ใช่เซี่ยเมิ่งเจียวที่สะเพร่า เธอจะไม่สังเกตเห็นรายละเอียดเหล่านี้ แต่เธอเห็นจำนวนครั้งที่ซูหยูโม่มองไปที่ฮวงเฟิงเป็นเวลานานและดวงตาของเธอก็ดูเหมือนจะแตกต่างจากคนอื่นๆ

“ถ้าเป็นคนๆ นั้นจริงๆ ก็คงไม่แปลกที่เขาจะทานข้าวอยู่ที่นั่นเมื่อวานนี้” ถังมู่ซิ่วคิดว่า: "อย่างไรก็ตามพี่หยูโม่มีครอบครัวแบบไหนกันนะ? และครอบครัวของเธอสามารถตกลงกันได้ไหม?"

ถังมู่ซิ่วรู้ดีว่าด้วยภูมิหลังของพวกเขานั้น โดยส่วนใหญ่แล้วพวกเขาจะมีชีวิตที่เหนือกว่าซึ่งคนทั่วไปที่ไม่สามารถมีความสุขได้

อย่างไรก็ตามมีหลายสิ่งที่พวกเขาไม่สามารถทำได้โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพูดถึงการแต่งงานซึ่งไม่ได้มีการพูดถึงมากนัก

“อ๊ะ อันตราย!”

อยู่ๆ ซูหยูโม่ก็ร้องไห้ออกมาปลุกให้ถังมู่ซิ่วหลุดจากความคิดของตัวเอง เธอมองไปที่สนามกีฬาแล้วใช้มือปิดปากด้วยความกังวลเล็กน้อย

ปรากฎว่าในสนามฟุตบอล ฮวงเฟิงได้เห็นผู้เล่นของตัวเองหวาดกลัวการเตะที่ป่าเถื่อนของอีกฝ่าย

แต่อีกฝ่ายดูเหมือนจะไม่รู้สึกผิดอะไรเลยและรู้สึกพอใจเสียด้วยซ้ำ สิ่งนี้ทำให้ฮวงเฟิงไม่มีความสุขเลย

ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้พวกเขากำลังตามหลังคู่ต่อสู้อยู่สามลูกและไม่มีใครกล้าที่จะเผชิญหน้าแบบตัวต่อตัว

ในขณะที่ฝ่ายตรงข้ามสามารถเข้ามาฉกบอลจากพวกเขาและรีบส่งบอลออกไปเพราะจะทำให้ฝ่ายตรงข้ามรับบอลได้ง่ายกว่าเดิม

ดังนั้นฮวงเฟิงจึงรู้สึกว่าพวกเขาควรทำอะไรสักอย่าง

หลังจากที่เริ่มการแข่งขันแม้ว่าคนที่อยู่ข้างพวกเขาจะไม่รู้เกี่ยวกับสถานการณ์ของอีกฝ่าย แต่พวกเขาก็ฝากความหวังไว้ที่เขา

แม้ว่าเขาจะบอกว่าเขาไม่สามารถแบกรับภาระนี้ได้ แต่ในใจของเขาก็ยังอยากทำอะไรบางอย่าง

แต่ตอนนี้เขารู้สึกแล้วว่าต้องทำอะไรสักอย่าง ไม่งั้นพวกเขาต้องแพ้แน่ ๆ

"เพื่อรางวัลและยังฟาดฟันกับความหยิ่งผยองของคุณอีกนะ!" ฮวงเฟิงคิดในใจ

แต่ในเวลานี้ลูกบอลอยู่ที่เท้าของอีกฝ่าย ดังนั้นฮวงเฟิงจึงพุ่งตรงไปข้างหน้า คนๆ นั้นไม่ได้เร่งรีบที่จะโยนลูกบอล แต่กลับเลี้ยงลูกบอลเอาไว้และพุ่งไปที่ฮวงเฟิง

"ไอ้สารเลว แกรนหาที่ตายซะแล้ว!" เมื่อเห็นว่าฮวงเฟิงไม่ได้กลัวเขา ชายคนนั้นก็รู้สึกประหลาดใจอยู่เล็กน้อย แต่แล้วเขาก็เผยรอยยิ้มที่เย็นชาและตัดสินใจที่จะแสดงให้ฮวงเฟิงเห็นว่าเขานั้นแข็งแกร่ง

ในหลายๆ ครั้งที่ร่างกายของพวกเขาเคยปะทะกันมาก่อน พวกเขาอยู่ในอันดับต้นๆ มาโดยตลอด ถ้าคนตรงหน้าไม่ถูกเตะ พวกเขาจะโยนบอลออกไปทันทีด้วยความตกใจ