USB:บทที่ 674 คู่รัก

กัวเมิ่งหานยังคงต้องการที่จะอยู่ช่วย แต่จริงๆ แล้วก็ถูกผลักออกจากห้องครัวโดยฮวงเฟิง ซึ่งวันนี้เขาอยากจะทำอาหารดีๆ สักมื้อ

ดังนั้นกัวเมิ่งหานจึงทำได้เพียงแค่รอที่นอกห้องครัวและเฝ้าดู ฮวงเฟิงที่กำลังยุ่งอยู่กับตัวเอง

“ไม่ต้องห่วงหรอกน่า เขาไม่เป็นอะไรแล้ว” ไป่เสี่ยวโหรวเดินเข้ามาหาและกล่าว

“อาการบาดเจ็บของเขาไม่เป็นไรเลย นี่เขาทำกับข้าวได้แล้วงั้นเหรอ?” กัวเมิ่งหานยังคงเป็นกังวล

"ไม่มีปัญหาเลย" ไป่เสี่ยวโหรวกล่าว หากฮวงเฟิงยังไม่หายจากอาการบาดเจ็บจริงๆ เธอก็คงจะไม่ปล่อยให้เขาทำอาหารแน่นอน

ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ฮวงเฟิงก็ได้เตรียมอาหารไว้จนเต็มโต๊ะแล้ว เห็นได้ชัดว่ากัวเมิ่งหานก็อยู่เพื่อรอกินเช่นกัน แต่โชคดีที่ก่อนหน้านี้ฮวงเฟิงได้ซื้ออาหารมามากมาย ดังนั้นแม้ว่าจะมีมาเพิ่มอีกคนหนึ่งแต่ก็ยังเพียงพอที่จะกินด้วยกัน

ฝีมือการทำอาหารของฮวงเฟิงได้พิชิตใจสองสาวอีกครั้งและทั้งสองคนก็กินเพียงเล็กน้อย ซึ่งโดยปกติแล้วทั้งสองคนก็ไม่กินอะไรมากนัก แต่อาหารอันโอชะของฮวงเฟิงที่อยู่ตรงหน้า พวกเธอจึงไม่ได้ต่อต้านมากนัก

และหม้อซุปที่กัวเมิ่งหานนำมาก็หมดเกลี้ยงภายใต้การกำกับดูแลของกัวเมิ่งหาน ความอยากอาหารของนักศิลปะการต่อสู้นั้นยิ่งใหญ่เสมอ ดังนั้นหลังจากที่ฮวงเฟิงกินอาหารเหล่านี้เสร็จแล้ว ก็ไม่ใช่ปัญหาเลย

ในขณะที่ฮวงเฟิงและคนอื่นๆ กำลังกินดื่มอยู่นั้น ถังมู่เสวี่ยก็กำลังยุ่งอยู่กับการทำงานในครัวที่อีกด้านหนึ่ง

“มู่เสวี่ย นี่เธอไปทำอะไรอยู่ในครัว?” ซูหยูโม่ที่อยู่ในห้องโถงถาม

"ไม่มีอะไร" ถังมู่เสวี่ยพูดอย่างรู้สึกผิด แต่ดวงตาของเธอกำลังจ้องไปที่โทรศัพท์ โทรศัพท์ของเธอกำลังเปิดวิธีการปรุงซุป และในหม้อก็มีซุปอยู่

ในตอนเช้า หลังจากที่ถังมู่เสวี่ยออกจากบ้านของฮวงเฟิงมาแล้ว เธอก็ไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตและซื้อส่วนผสมมามากมาย

อย่างไรก็ตาม เธอไม่มีพรสวรรค์ในด้านการทำอาหารมากนัก ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถเปรียบเทียบกับกัวเมิ่งหานได้ ดังนั้นเมื่อกัวเมิ่งหานไปเอาหม้อซุปไปให้ฮวงเฟิงแล้วในตอนเที่ยง แต่ถังมู่เสวี่ยยังคงสาละวนอยู่ในครัวและทำการทดลองไม่หยุดมือ

"ทำไมมันถึงผิดพลาดได้เนี่ย? ดูในโทรศัพท์ก็แค่ง่ายๆ เองนะ" ถังมู่เสวี่ยพูดกับตัวเอง ไม่มีอะไรยากที่จะเข้าใจเกี่ยวกับการแนะนำสูตรการทำอาหารในโทรศัพท์ แต่เมื่อเธอลงมือทำจริงๆ กลับมีปัญหาต่างๆ อยู่เสมอ ซึ่งนั่นเป็นสาเหตุที่เธอทำซุปไม่เสร็จแม้จะเลยเวลาอาหารกลางวันไปแล้ว

“หืม กลิ่นอะไรน่ะ? ฉันว่าเธอคงจะไม่ได้เข้าไปอยู่ในหม้อซุปใช่ไหม? นี่ดวงอาทิตย์ขึ้นจากทางทิศตะวันตกหรือเปล่า?” “เธอปรุงเองจริงๆ เหรอ? เธอทำอาหารให้คนที่เธอรักคนไหนน่ะ?" ที่ทางเข้าห้องครัวเซี่ยเมิ่งเจียวเอนตัวพิงกรอบประตู แทะแอปเปิ้ล และมองไปที่ถังมู่เสวี่ยที่กำลังยุ่งอยู่ในครัวขณะที่พูดไปด้วย

ในฐานะเพื่อนที่ดีที่สุดของเธอเซี่ยเมิ่งเจียวยังคงเข้าใจถังมู่เสวี่ยเป็นอย่างดี แม้ว่าจะมีผู้คนมากมายรอบๆ ตัวของถังมู่เสวี่ย แต่เธอก็ไม่เคยทำซุปให้ใครมาก่อน เป็นไปได้ไหมว่าครั้งนี้มีคนมาให้หัวใจเธอหวั่นไหว? แล้วยังทำให้เธอทำอาหารได้อีกด้วย?

“ฉันก็ไม่อยากจะรบกวนเธอไง” ถังมู่เสวี่ยไม่ได้หันมามองเซี่ยเมิ่งเจียว และยังคงต่อสู้กับซุปของเธอต่อไป

เซี่ยเมิ่งเจียวเห็นว่าถังมู่เสวี่ยไม่สนใจเธอ จึงเดินไปที่ห้องโถงอย่างไม่สนใจและนั่งลงข้างๆ ซูหยูโม่: "พี่หยูโม่นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ฉันเห็นยัยจิ้งจอกถังทำน้ำซุป หรือว่าเธอจะพบรักแท้เข้าซะแล้ว?”

“ในทางกลับกัน เธอก็มัวแต่กังวลเกี่ยวกับเรื่องของคนอื่น เธอควรจะหาเวลาคิดเรื่องของตัวเองบ้างนะ” ซูหยูโม่กล่าวว่า "ที่จริงแล้ว ถ้ามู่เสวี่ยสามารถพบกับรักแท้ของเธอได้ ก็ไม่เลวนะ อย่างน้อยก็ดีกว่าการถูกผู้ชายรุมล้อมเหมือนเมื่อก่อนหน้านี้จริงไหม?"

"ก็จริง" เซี่ยเมิ่งเจียวกล่าว แต่แล้วเธอก็พูดต่อ: "พวกเธอทุกคนได้พบรักแท้ทีละคนๆ ฉันเองยังไม่รู้เลยว่าคนที่ฉันเลือกอยู่ที่ไหน ฉันอิจฉาพวกเธอจริงๆ"

ซูหยูโม่เพียงแค่ยิ้มแต่เธอไม่ได้พูดอะไร แต่ใจของเธอก็นึกถึงกำลังนึกถึงฮวงเฟิง และเธอเองก็ไม่รู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่

“นี่ พี่หยูโม่ ทำไมวันนี้คุณ รปภ.ไม่ชวนพี่ออกไปเดทกันล่ะ?” เซี่ยเมิ่งเจียวก็นึกถึงฮวงเฟิงเช่นกัน

“วันนี้เขาอาจจะยุ่งอยู่ก็ได้” ซูหยูโม่กล่าว

"อะไรจะสำคัญไปกว่าการมาหาแฟนล่ะ?" เซี่ยเมิ่งเจียวกล่าวอย่างไม่เป็นทางการ

ซูหยูโม่ไม่ได้พูดอะไร เพราะเธอไม่รู้ว่าฮวงเฟิงกำลังยุ่งอยู่กับอะไร ก็แค่ตอนที่เขาเพิ่งเริ่มต้นทำโรงงานกับเพื่อนของเขา เธอก็มีประสบการณ์มากมายอยู่แล้ว

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าเธอจะรู้ว่าฮวงเฟิงมีบางอย่างที่ต้องทำ แต่เธอก็ยังรู้สึกผิดหวังนิดหน่อยที่ไม่ได้รับโทรศัพท์จากฮวงเฟิงเลยในช่วงสุดสัปดาห์

ขณะที่ซูหยูโม่รู้สึกผิดหวังอยู่นั้น โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น ราวกับว่าเธอสัมผัสได้ถึงบางอย่าง เธอรีบหยิบโทรศัพท์ของเธอมาดูทันทีและพบว่ามันเป็นหมายเลขที่เธอกำลังคิดถึงอยู่จริงๆ ทำให้ใบหน้าของเธอสว่างขึ้นมาทันที

“พี่หยูโม่ ในเมื่อเห็นพี่เป็นแบบนี้ ฉันก็รู้แล้วว่าต้องเป็นคุณ รปภ. คนนั้น ฉันว่าฉันออกไปก่อนดีกว่า ไม่อย่างนั้นพวกเธอต้องเอาอาหารหมาให้ฉันกินแน่ๆ” เซี่ยเมิ่งเจียวกลับไปที่ห้องของเธอในขณะที่กัดแอปเปิ้ลไปด้วย

ซูหยูโม่รู้สึกเขินอายเล็กน้อยกับสิ่งที่เซี่ยเมิ่งเจียวพูด การคาดเดาของเธอนั้นไม่ผิด สายที่โทรเข้ามานั้นเป็นของฮวงเฟิงจริงๆ

“ว่าไง ฮวงเฟิง” เมื่อเซี่ยเมิ่งเจียวออกไปแล้วเธอก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทันที

“คุณกำลังทำอะไรอยู่ครับ?” ในตอนแรกฮวงเฟิงลืมไปว่าวันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ เพราะว่าเขาไปอยู่ที่อื่นเป็นเวลาหนึ่งปีและลืมเวลาในโลกแห่งความเป็นจริงไป ดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องปกติมากสำหรับเขา ถ้าไม่ใช่เพราะความจำปัจจุบันของเขาดี เขาก็คงจะลืมสิ่งที่ใช้ได้จริงไปมากมายด้วยการค้นหากาลอวกาศอื่นๆ ที่มักจะเป็นแบบนี้

“ไม่ได้อะไรค่ะ ฉันดูทีวีอยู่” ซูหยูโม่ กล่าวขณะที่มองดูโทรทัศน์ที่อยู่ตรงหน้าเธอ

“ถ้าไม่มีอะไรทำ งั้นทำไมคุณไม่ออกมาข้างนอก มาเดินเล่นซะหน่อยล่ะ?” ฮวงเฟิงกล่าว

เดิมทีแล้วเขาก็อยากจะไปที่โรงเบียร์ แต่เมื่อรู้ว่าวันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ และเขาก็ไม่จำเป็นที่จะต้องไปตอนนี้ สิ่งที่สำคัญกว่าก็คือต้องไปหาแฟนสาวก่อน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีหนิงอู่ซวงเข้ามา ฮวงเฟิงก็ยิ่งรู้สึกว่าเขาเป็นหนี้ซูหยูโม่

"ได้สิ" ซูหยูโม่ตอบตกลงอย่างมีความสุขโดยที่ไม่ต้องคิดเลย

“ตกลงเดี๋ยวผมจะไปรับคุณ” ฮวงเฟิงกล่าว

“ค่ะ ฉันจะรอ” ซูหยูโม่กล่าว

หลังจากวางสายแล้ว ซูหยูโม่ก็วิ่งกลับไปที่ห้องนอนของเธอและเริ่มเลือกเสื้อผ้า ก่อนหน้านี้เธอสวมชุดอยู่กับบ้าน แต่ตอนนี้เธอกำลังจะออกไปข้างนอก เธอออกไปข้างนอกสภาพนี้ไม่ได้เด็ดขาด

เมื่อได้ยินเสียงจากห้องข้างๆ เธอก็นึกได้ว่าถังมู่เสวี่ยกำลังทำซุปอยู่ในครัวเป็นครั้งแรก ส่วนเธอนั้นกำลังนอนอยู่บนเตียง จู่ๆเธอก็รู้สึกว่าเธอเหงามาก และนี่เป็นครั้งแรกที่เธออยากจะตกหลุมรักใครสักคน

“เจ้าชายที่รักของข้า ท่านอยู่ที่ไหน? ทำไมท่านยังไม่มาที่นี่อีก? หรือว่าท่านจะหลงทาง?” เซี่ยเมิ่งเจียวคิดอย่างขุ่นเคืองอยู่ในใจ