USB:บทที่ 581 เดินได้

ในที่สุดลำตัวของเทียนหลินก็สามารถยืดตรงได้ อย่างไรก็ตามในขณะนี้เธออาศัยเพียงแค่กำลังแขนทั้งสองข้างเพื่อพยุงตัวไว้ แต่ก็ยังไม่กล้าที่จะเหยียบลงบนอะไรทั้งนั้น

"ใช่แล้ว อย่างนั้น ต่อไปก็ค่อย ๆ ปล่อยมือแล้วยืนขึ้น!" ฮวงเฟิงยังคงให้กำลังใจอยู่ข้าง ๆ

เมื่อได้ยินคำพูดของฮวงเฟิง เธอก็กัดฟันแน่นขณะที่ค่อย ๆ คลายแขนที่สั่นเทา หลังจากนั้นลำตัวก็เริ่มปรับความสมดุล ราวกับว่ากำลังจะล้มลง

" ไม่เป็นไร รอก่อน พี่จะอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว เธอจะไม่มีทางล้มลงกับพื้น!" ฮวงเฟิงบอก ขณะที่เขายืนอยู่ข้างหน้าเทียนหลิน

เด็กสาวพยักหน้าเล็กน้อย ตราบใดที่พยายามบังคับลำตัวให้ดีที่สุด เธอเชื่อใจฮวงเฟิง ไม่ต่างจากที่เธอเชื่อใจพี่ชายของเธอเอง เทียนหลินรู้ว่าฮวงเฟิงจะคอยปกป้องเธอและไม่ปล่อยให้เธอได้รับบาดเจ็บแน่ เพราะฉะนั้นถึงแม้ว่าจะไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้ แต่เธอก็จะไม่มีทางล้มลงแน่ ในที่สุดภายใต้การควบคุมอย่างหนัก เธอก็สามารถยืนตรงได้ แม้ว่าลำตัวยังอยู่สั่นเล็กน้อย เธอสามารถยืนด้วยขาของตัวเองได้! ในขณะนั้นเทียนหลินก็คลายมือออก ไม่ได้จับอะไรไว้เลย สำหรับเธอแล้วไม่มีโอกาสที่จะหยิบยืมความแข็งจากส่วนต่าง ๆ ของร่างกายได้เลย

"ฉันยืนได้จริง ๆ  ฉันยืนได้แล้ว!" เทียนหลินตะโกนเสียงดังขึ้น น้ำตามากมายพรั่งพรูออกมาจากดวงตาของเธอ ทำให้เธอดูน่าสงสารมากขึ้น  เห็นได้ชัดว่าเทียนหลินคนปัจจุบันไม่ต้องการให้ใครมาสงสารเธออีก สิ่งที่เธอต้องการคือใครสักคนที่จะร่วมแบ่งปันความสุขของเธอ "พี่ใหญ่ฮวง ฉันยืนได้แล้ว พี่เห็นไหม? ฉัยยืนอยู่บนเท้าของตัวเอง!" เธอตะโกนไปทางที่ฮวงเฟิงยืนอยู่

"อืม พี่เห็นแล้ว เทียนหลิน ทำได้ดีมาก พี่รู้อยู่แล้วว่าเธอต้องทำได้" ใบหน้าของฮวงเฟิงก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มขณะพูด "ต่อไปลองเดินไปข้างหน้าสองก้าวสิ"

"อืม" และครั้งนี้เทียนหลินไม่ลังเลยแม้แต่น้อย อีกทั้งยังไม่ตื่นตระหนกอีกด้วย ทั้งหมดที่เธอมีคือความมุ่งมั่น

"ไอ้หยา!" เทียนหลินก้าวไปข้างหน้าได้เพียงแค่ก้าวเดียว ลำตัวของเธอก็เซไปข้างหน้า ไม่สามารถควบคุมได้ เด็กสาวกรีดร้องออกมา แต่ทันได้นั้นเองเธอก็รู้สึกว่าตัวเองอยู่ในอ้อมกอดอบอุ่น มันทำให้เธอโล่งใจ และความกลัวที่เธอมีก็หายไปทันที

"ไม่เป็นไร เธอต้องทำได้ เพียงแต่ว่าตอนนี้ยังไม่สามารถเดินนานเกินไปได้  เพราะยังไม่คุ้นชินกับมัน เพียงแค่ลองดูอีกไม่กี่ครั้งเท่านั้น!" ฮวงเฟิงบอกกับเทียนหลินที่ยังคงรู้สึกตกใจอยู่ในอ้อมแขนของเขา

"ฮืม พี่ใหญ่ฮวง ฉันต้องคุ้นชินกับมันได้แน่" เทียนหลินกล่าว ถึงแม้ว่าจะคิดถึงอ้อมกอดอันอบอุ่นนั่น แต่เธอก็รู้ดีว่าอะไรคือสิ่งที่ต้องทำในตอนนี้ เธอวางมือทั้งสองข้างลงบนหน้าอกของฮวงเฟิง  จากนั้นก็ได้ยืดตัวตรงอีกครั้ง พยายามอย่างดีที่สุดเพื่อที่จะขยับเท้าของเธอ ด้วยที่มีฮวงเฟิงคอยดูแลอยู่ข้าง ๆ เธอ

ในช่วงเวลาที่เหลือเทียนหลินพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อที่จะเดินให้ได้อีกครั้งภายใต้ความดูแลของฮวงเฟิง ทั้งหมดนี้เป็นเพราะตั้งแต่เธอป่วยตอนที่ยังเป็นเด็กเธอก็ไม่สามารถเดินได้อีก หลังจากได้ปรับตัวอยู่ครู่หนึ่ง เทียนหลินก็สามารถเดินได้อีกครั้งโดยที่ไม่ฮวงเฟิงคอยช่วย พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าเธออยากที่จะกลับไปใช้ชีวิตปกติอีกครั้ง แต่หลังจากที่พบกับความล้มเหลวจากการรักษาอยู่สองครั้ง เทียนหลินก็ฟังความคิดนั้นไว้ในใจ ไม่บอกให้ใครรู้ โดยเฉพาะพี่ชายของเธอ เด็กสาวกลัวว่าความคิดของเธอจะทำให้พี่ชายต้องเจอกับปัญหามากขึ้น เทียนหลินพยายามอย่างหนักเพื่อที่จะเรียนรู้วิธีการใช้ชีวิตโดยที่ไม่สามารถมองเห็นหรือเดินได้ และเธอก็ประสบความสำเร็จราวกับว่าเธอพอใจที่จะอยู่กับชีวิตแบบนี้ ที่จริงแล้วมีเพียงเธอคนเดียวเท่านั้นที่รู้ว่า กี่ครั้งที่แล้วที่ต้องแอบร้องให้บนเตียงนอนเมื่ออยู่ลำพังท่ามกลางค่ำคืนที่เงียบสงบ

อย่างไรก็ตามทุกครั้งที่รุ่งอรุณมาเยือนเด็กสาวที่ร่าเริงและมีชีวิตชีวาก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งเพื่อทำให้พี่ชายของเธอสบายใจ ตอนนี้พี่ใหญ่ฮวงรักษาขาของเธอจนหายแล้ว ไม่จำเป็นต้องอิจฉาใครอีก จากนี้ไปเธอจะเดิน และจะวิ่งอย่างรวดเร็ว

"พี่ใหญ่ฮวง ขอบคุณค่ะ" เทียนหลินตื่นเต้นเป็นที่สุด ทันใดนั้นเองเธอก็โค้งคำนับให้กับฮวงเฟิงไม่ใช่เพียงแค่แทนคำขอบคุณจากตัวเธอเองเท่านั้น หากแต่ยังหมายถึงขอบคุณฮวงเฟิงแทนพี่ชายของเธอด้วย นั่นเป็นเพราะถ้าเธอสามารถลุกเดินได้จริง ๆ ก็เท่ากับเป็นการแบ่งเบาภาระของพี่ชายเธอด้วย ถึงแม้ว่าเขาจะไม่เคยคิดว่าเธอคือตัวภาระก็ตาม สามารถพูดได้เลยว่าฮวงเฟิงไม่ได้ช่วยเหลือเพียงแค่เธอคนเดียวเท่านั้น หากแต่เป็นการช่วยเหลือคนสองคนพร้อม ๆ กัน

"เอาละ พี่รู้ว่าตอนนี้เธอรู้สึกอย่างไร แล้วไม่คิดจะโทรหาพี่ชายเพื่อบอกข่าวดีกับเขาหน่อยเหรอ?" เมื่อเห็นว่าไม่มีหนทางอื่นที่จะหยุดการกระทำของเทียนหลิน ทางเดียวที่พอจะทำได้ก็คือเบียงเบนความสนใจของเธอเท่านั้น

"นั่นสิ นั่นสิ ฉันจะโทรบอกเขา และเขาจะต้องดีใจมาก ๆ แน่เลย"  ความคิดของเธอถูกเบี่ยงเบนโดยฮวงเฟิง การแสดงความขอบคุณต่อฮวงเฟิงได้หยุดลง แล้วคลำไปรอบ ๆ ตัว เพื่อหาโทรศัพท์แล้วโทรหาพี่ชายทันที เนื่องจากเธอมองไม่เห็นทำให้ไม่สามารถใช้สมารท์โฟนได้  จึงใช้ได้แค่เพียงโทรศัพท์รุ่นเก่าเท่านั้น และในนั้นมีเพียงแค่เบอร์โทรของพี่ชายเพียงคนเดียวเท่านั้น

"พี่ค่ะ ฉันยืนได้แล้ว! ฉันยืนได้แล้วค่ะ!"  เทียนหลินโทรหาพี่ชายด้วยที่ไม่ได้สนใจเลยว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ เธอบอกข่าวดีนี้ในวินาทีแรกที่โทรศัพท์การเชื่อมต่อ

"หะ เธอพูดว่าอะไรน่ะ? พี่ได้ยินไม่ชัด?" ไม่รู้ว่าการที่เทียนจุนไม่เข้าใจคำพูดของน้องสาวนั่น เป็นเพราะเขาได้ยินไม่ชัดในตอนแรกหรือเพราะข่าวดีนี้กะทันหันเกินไปกันแน่ เขาแทบไม่อยากเชื่อ รวมถึงเขาอยากให้น้องสาวบอกข่าวดีนี้กับเขาอีกครั้ง

"พี่ค่ะ ฉันพูดว่าฉันสามารถยืนได้แล้ว ไม่ใช่แค่นั้นน่ะค่ะ ฉันยังเดินได้เองด้วย ฉันไม่จำเป็นต้องใช้รถเข็นแล้ว พี่รีบกลับมาแล้วเอามันไปทิ้งเลยน่ะ มันทำให้ฉันรู้สึกแย่มาก ฉันไม่อยากเห็นมันอีก!" เทียนหลินบอกกับพี่ชายอีกครั้ง

"เธอสามารถยืนและเดินได้แล้ว? จริง ๆ น่ะ? ไม่ได้หลอกพี่ใช่ไหม หรือว่าใช่?" อย่างไรก็ตามเทียนจุนยังคงคิดว่าเรื่องนี้มันอยากที่จะเชื่อ

"จริง ๆ ค่ะ ฉันไม่ได้หลอกพี่ มันเป็นเพราะพี่ใหญ่ฮวงเฟิงรักษาให้ฉัน" เทียนหลินกล่าว

"ฮวงเฟิงอยู่นั่นเหรอ? จริง ๆ นะ? เอาละ พี่จะรีบกลับไปทันที รอพี่ก่อน พี่จะกลับไปสับวีลแชร์นั่นให้แหลกเป็นชิ้น ๆ!" เมื่อได้ยินคำบอกเล่าของน้องสาวแล้ว เทียนจุนไม่รู้สึกสงสัยอีกต่อไป และเขาก็พูดกับเธอด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นในทันที