USB:บทที่ 736 สั่งสอน

ฮวงเฟิงเมินเฉยต่อท่าทีของชายผู้นั้นและหันกลับไปมองดูฉากตรงหน้าต่อไป โดยทั่วไปทหารรับจ้างสามารถรับงานได้ครั้งละหนึ่งงานเท่านั้น แต่ไม่นับรวมถึงภารกิจที่ไม่ได้ระบุระดับขั้นเช่นนี้ ดังนั้นถึงแม้ว่าฮวงเฟิงจะเป็นเพียงแค่ทหารรับจ้างในขั้นฟูแน่นอนว่าเขาก็ยังคงสามารถรับงานนี้ได้โดยไม่มีข้อยกเว้น แม้ว่าทหารรับจ้างจะรวมตัวกันจัดตั้งกลุ่มขึ้นมาแล้วแต่พวกเขาก็ยังคงสามารถรับงานจากตัวแทนกลุ่มตัวเองหรือจะรับงานเป็นกลุ่มก็ได้ แม้ว่าบรรดาทหารรับจ้างพวกนั้นจะไม่ได้พูดอะไรอีก แต่ในใจพวกเขาก็ยังคงคิดว่าฮวงเฟิงและพวกรนไปหาที่ตายอยู่ดี เนื่องจากกลุ่มของฮวงเฟิงไม่เคยรับงานได้มาก่อนเลย โอกาสที่กลุ่มของฮวงเฟิงจะทำงานนี้ได้สำเร็จนั้นมีน้อยมากพวกเขาอาจะต้องยอมแพ้หรือไม่ก็ตายก่อนที่จะทำงานสำเร็จ เพราะฉะนั้นถึงแม้ว่าคำพูดของชายหนุ่มคนนั้นจะฟังดูค่อนข้างหน้ากลัวไปหน่อย แต่มันก็ยังคงมีเหตุผลอยู่บ้าง เมื่อเขาเห็นว่าฮวงเฟิงเลือกรับงานระดับล่างชายหนุ่มคนเดิมจึงพูดขึ้นอีกว่า "ถูกต้องแล้ว มือใหม่อย่างเจ้าเหมาะแล้วที่จะรับงานง่าย ๆ เช่นนี้ ส่วนงานอื่นไม่ต้องไปคิดถึงเลย มันจะทำให้พวกเจ้าดูเหมือนคนเขลายิ่งหนัก"

"บัดซบ!" ฮวงเฟิงหันไปจ้องมองผู้ชายคนนั้นแล้วพูดขึ้น

"เจ้า!" อย่างไรก็ตาม เขาก็ยังไม่กล้าลงมือนสถานที่แห่งนี้ ดังนั้นเขาจึงพยายมควบคุมโทสะของตัวเองเอาไว้แล้วพูดขึ้น "สำหรับงานนี้กลุ่มทหารรับจ้างขั้นสูงสุดและรองลงมาของสองในสามจักรวรรดิจะมารับหน้าที่นี่เอง การที่หทารรับจ้างมือใหม่อย่างพวกเจ้าจะรับงานนี้นั้นรังแต่จะเป็นที่ขบขันของพวกเขาเท่านั้น"

"มันธุระกงการอะไรของเจ้ากับการที่ข้าจะสูญเสียคมเขี้ยวหรือไม่ การที่ข้าจะรับงานนี้หรือไม่นั้นมันก็เป็นเรื่องของข้า หลีกไปให้พ้น!" ฮวงเฟิงพูดกับชายหนุ่มคนดังกล่าว หลังจากนั้นเขาก็หันไปหาอาต้าและอาหลี้แล้วบอกกับพวกเขาทั้งสองว่า "พวกเจ้าสองคนเข้ามาเลือกดูแล้วรับงานไปทำและจะต้องเป็นงานที่เพิ่มระดับขั้นขึ้นด้วย"

ฮวงเฟิงไม่อย่างเสียเวลาพูดคุยกับชายผู้นั้นอีก แต่ดูเหมือนว่าชายหนุ่มคนนั้นยังไม่คิดที่จะจากไปแต่โดยดี เขาจ้องฮวงเฟิงเขม็งแล้วตะโกนขึ้นว่า

"ทุก ๆ ท่านเชิญดูนั่น กลุ่มทหารรับจ้างมือใหม่อยากที่จะรับงานตามหาผลม่วงศักดิ์สิทธิ์ แค่นั้นยังไม่พอพวกมันยังพูดออกมาอีกว่าจะฉกชิงภารกิจจากกลุ่มทหารรับจ้างระดับสูงสูงและระดับรอง ทุก ๆ ท่านเชิญเข้ามาดูกลุ่มทหารรับจ้างที่กำลังจะเติบโตและมีชื่อเสียงในอีกไม่ช้า"

เสียงป่าวประกาศของชายหนุ่มคนนั้นส่งผลให้ทหารรับจ้างคนอื่นหันมามองฮวงเฟิงและพวกมากขึ้น ในขณะเวลานั้นทุกคนที่หันมามองยังฮวงเฟิงต่างมีสีหน้าและท่าทีที่ไม่ต่างกันเลย ทุกคนล้วนแต่มองพวกเขาด้วยความดูถูกราวกับคิดประนามโง่เขลาอีกฝ่ายอยู่ในที คิดไม่ถึงว่าจะมีทหารรับจ้างมือใหม่คนใดกล้าฉกงานไปจากกลุ่มทหารรับจ้างที่มือชื่อเสียงอย่างที่ฮวงเฟิงกำลังทำ อีกอย่างภารกิจที่ว่าก็นับว่าเป็นภารกิจที่ยากมาก

"ไม่ต้องตื่นเต้นเกินไป จงไปเลือกดูงานซะ!" ฮวงเฟิงบอกกับอาต้าอีกครั้ง ขณะที่สายตาของเขายังคงจ้องมองไปที่ชายหนุ่มคนเดิมด้วยความหมายที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น จากนั้นก็เมินเฉยหาได้ใส่ใจชายหนุ่มคนนั้นอีกต่อไป เมื่อชายหนุ่มเห็นว่าต่อให้ตนเองจะยั่วยุมากเท่าไหร่แต่ฮวงเฟิงก็ยังคงสะกดกลั้นอารมณ์ไว้ได้ก็ยิ่งทำให้เขานึกดูถูกอีกฝ่ายมากขึ้น และนั่นทำให้ชายหนุ่มรู้สึกหมดสนุกอีกต่อไป

ฮวงเฟิงหันไปมองทางด้านหลังของอาต้าและอาหลี้แล้วเอ่ยถามขึ้น "พวกเจ้าเลือกรับภารกิจเรียบร้อยแล้วหรือไม่?"

"ขอรับ"

"เจ้าค่ะ" ทั้งสองตอบคำถามนายทาสอย่างพร้อมเพรียงกัน ท้ายที่สุดเนื่องจากภารกิจระดับต่ำสุดนั้นเป็นภารกิจที่ไม่ยากนักดังนั้นทั้งคู่จึงไม่ต้องเสียเวลาเลือกนานเกินไป

"งั้นก็เราออกไปหามองหาอะไรที่น่าสนใจทำกันดีกว่า" ฮวงเฟิงหัวเราะแล้วบอกกับปีศาจทาสทั้งสองของเขา

ห้านาที่ต่อมาฮวงเฟิงและปีศาจสองพี่น้องเดินออกมาได้สักพักพวกเขาก็พบกับชายหนุ่มคนเดิมอีกครั้ง

"เฮ้ พวกแกนะ ว่าไง? ทำไม พวกแกคงไม่พอใจคำพูดของข้าสินะ? อยากจะให้บทเรียนกับข้าหรือเปล่าละ? ถ้างั้นก็เข้ามาเลย" ชายหนุ่มคนเดิมพูดกับฮวงเฟิงและปีศาจทั้งสองอย่างไม่นึกเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อยเนื่องจากในมุมองของเขาแล้วต่อให้ฝ่ายของฮวงเฟิงจะมีกำลังคนที่มากกว่าแต่พวกเขาก็เป็นเพียงแค่ทหารรับจ้างระดับขั้นต่ำสุด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเขาไม่สัมผัสได้ลมปราณหรือพลังแห่งความชั่วออกมาจากกายของฮวงเฟิงและพวกเลย จึงยิ่งมั่นใจว่าฮวงเฟิงและพวกเป็นเพียงแค่คนธรรมดาเท่านั้น ดังนั้นเขาจึงไม่นึกหวั่นเกรงพวกเขาแม้แต่น้อย

"โอ้ เจ้านี่ช่างมั่นใจเสียเหลือเกิน" ฮวงเฟิงหัวเราะแล้วพูดขึ้น

"นายน้อย ปล่อยให้ข้าน้อยจัดการเถอะขอรับ" อาต้าซึ่งไม่พอใจชายผู้นั้นอยู่ก่อนแล้ว และเมื่อเห็นว่าฮวงเฟิงเองก็ประสงค์ที่จะให้บทเรียนกับชายหนุ่มเช่นกัน เขาจึงรีบอาสาขึ้นทันที

"ได้สิ" ฮวงเฟิงกล่าว ที่จริงแล้วการที่ฮวงเฟิงปล่อยให้อาต้าเป็นคนลงมือให้สั่งสอนเจ้าหนุ่มปากเหม็นผู้นี้ก็เพราะอยากที่จะหยั่งเชิงดูความแข็งแกร่งที่แท้จริงของอาต้าด้วยเช่นกัน แม้ว่าฮวงเฟิงจะรู้ดีว่าปีศาจทั้งสองนั้นไม่ใช่ผู้ฝึกตนแต่เขาก็ยังอยากเห็นพื้นฐานการต่อสู้ของทั้ง

"เฮ้ เพียงพวกโง่เพียงไม่กี่คนเท่านั้น พวกแกเข้ามาพร้อมกันทีเดียวก็ยังได้ อย่าทำให้ข้าต้องเสียเวลา" ชายหนุ่มคนนั้นพูดขึ้นอย่างลำพองใจ

อย่างไรก็ตามอาต้าก็ไม่ได้นำพาต่อคำพูดของชายหนุ่ม อาต้าพุ่งตรงเข้าไปหาชายหนุ่มโอหังที่กล้าดูหมิ่นนายท่านของตนโดยที่ไม่คิดจะไว้หน้าอีกฝ่ายแม้แต่น้อย เมื่อเห็นอาต้ากำลังเดินตรงเข้ามาหาตน ชายหนุ่มก็ไม่ได้นึกหวาดกลัวแม้แต่น้อย กระบี่หลงในมือของเขาจ้วงแทงไปที่อาต้า แต่ทว่าอาต้าเบี่ยงตัวหลบหลีกการโจมตีของอีกฝ่ายทำให้กระบี่นั่นผลาดเป้าไปทันที แต่ชายหนุ่มก็ไม่ยอมแพ้เขากลับพลิกกระบี่เป็นแนวนอนหมายที่จะฟาดฟันอาต้า ในช่วงวินาทีนั้นเองอาต้าก็ใช้ ข้อพับมือของอีกฝ่ายไว้แน่นจนกระบี่ในมือของเขาไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อีก

"กริ๊ก!" เสียงดูกมือของอีกฝ่ายแตกละเอียดทันทีหลังจากที่อาต้าของแรงบีบข้อพับแน่นขึ้นอีกหน่อย ทันใดนั้นเองเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของชายหนุ่มก็ดังลั่นขึ้น กระบี่หลงในมือก็ร่วงตกลงสู่พื้น แต่ทว่าอาต้ายังไม่ยอมปล่อยให้ชายหนุ่มเป็นอิสระง่าย เขายกเท้าขึ้นเตะไปยังช่วงท้องของศัตรู ทำให้อีกฝ่ายลอยกระเด็นออกไป ความแข็งแกร่งของอาต้านั้นไม่ได้ด้อยไปกว่าที่ฮวงเฟิงมากนัก

"ดูเหมือนว่า ข้าไม่จำเป็นต้องส่งอาหลี้ไปด้วยอีกคนแล้ว" ฮวงเฟิงคิดในใจเมื่อเขาเห็นความเจ็บปวดทรมานของชายหนุ่มคนนั้น

"หยุดได้แล้ว ไม่จำเป็นต้องสังหารเขา" ฮวงเฟิงร้องห้ามอาต้าก่อนที่เขาจะลงมืออีกครั้ง ฮวงเฟิงเพียงแค่อยากเห็นความสามารถที่แท้จริงของอาต้าและชายหนุ่มคนนั้น เขาไม่คิดที่จะเอาชีวิตอีกฝ่ายแต่อย่างใด อย่างไรก็ตามคนปากเสียก็ยังไม่ควรได้รับโทษจนถึงแก่ความตาย

เมื่ออาต้าได้ยินดังนั้นเขาก็หยุดลงมือแล้วเดินกลับมาทันที หลังจากนั้นฮวงเฟิงก็เดินจากมาโดยที่ไม่ได้หันกลับไปมองเบื้องหลังแม้แต่น้อย ทว่าชายหนุ่มคนนั้นก็ไม่กล้าปริปากพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว ตอนนี้เขาได้รู้ถึงพลังการต่อสู้ของฮวงเฟิงและพวกแล้ว ส่วนทางด้านฮวงเฟิงนั้นเมื่อได้เห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปในตอนนี้เขาก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะอาต้าหากแต่ฮวงเฟิงรู้สึกผิดหวังกับนักดาบในมิติแห่งนี้ต่างหาก ตอนนี้ฮวงเฟิงเข้าใจแล้วว่าหากไร้ซึ่งพลังแห่งนักรบแล้ว ความสามารถของนักดาบพวกนี้ก็ไม่ได้สูงส่งสักเท่าไหร่เลย โดยเฉพาะอย่างยิ่งท่าทางการเคลื่อนไหวของพวกเขาก็แสนธรรมดาไม่ได้โดดเด่นอลังการเหมือนอย่างเช่นละครกำลังภายในที่เขาเคยเห็นจากจอทีวีในโลกปัจจุบันเลยสักนิด