USB:บทที่ 352 สังหาร

ฮวงเฟิงมองดูทหารวัยกลางคนที่ยังสลบไม่ได้สติ แม้ว่าอีกฝ่ายจะหมดสติ แต่ออร่าแห่งความกล้าหาญที่แผ่ออกมาจากร่างกายของอีกฝ่ายกลับไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย

แต่ถึงอย่างนั้นฮวงเฟิงกลับเลือกที่จะลงมือโดยไม่ลังเลเลย

ฮวงเฟิงใช้ดาบวายุตัดคอของอีกฝ่ายทันที

ในตอนที่เห็นเลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมาอย่างต่อเนื่อง หัวใจของฮวงเฟิงยังคงสงบนิ่ง แม้ว่าผู้ชายคนนี้กำลังจะหมดลมหายใจ

ในตอนที่ฮวงเฟิงปาดคอ อีกฝ่ายก็ได้พยายามดิ้นโดยไม่รู้ตัวอยู่สองสามครั้ง

ในตอนที่ฮวงเฟิงเห็นว่าอีกฝ่ายหยุดดิ้นรวมถึงหยุดหายใจ ก็โยนร่างของอีกฝ่ายเข้าไปในป่าไกลๆทันที จากนั้นก็เดินไปหาหลี่ปิงอวิ๋นแล้วพูดว่า "ไปกันเถอะ"

"อื้อ" หลี่ปิงอวิ๋นกตอบอย่างว่าง่าย

ชุดของหลี่ปิงอวิ๋นวันนี้เป็นเดรสผ้ามัสลินสีขาวสวยงาม ยิ่งเสริมให้เธอดูสง่าและงดงามมาก แต่ชุดนี้ดูจะไม่เหมาะกับสถานการณ์ของหลี่ปิงอวิ๋นในตอนนี้ เพราะมันทำให้เธอเดินได้ไม่ไกลก็ถูกกิ่งไม้และต้นหญ้าบนพื้นเกี่ยวชายกระโปรงอยู่หลายครั้ง

จู่ๆฮวงเฟิงก็คุกเข่าลงต่อหน้าหลี่ปิงอวิ๋นโดยที่ไม่มีปีมีขลุ่ย จากนั้นก็ฉีกกระโปรงของเธอทันที กระโปรงยาวได้แปรเปลี่ยนเป็นกระโปรงสั้น จากสาวสวยก็ได้กลายเป็นสาวเซ็กซี่

“อ๊ะ นั่นนายทำอะไรน่ะ!” หลี่ปิงอวิ๋นกรีดร้องเสียงเบา มือทั้งสองข้างพยายามกำบังกระโปรงสั้นๆ ถึงแม้ว่าเธอจะตกใจสุดขีด แต่เธอก็ยังสามารถควบคุมตัวเองได้เป็นอย่างดี และทำได้ดีกว่าก่อนหน้านี้มาก

"คุณจะตะโกนทำไมเนี่ย? ผมไม่ได้จะทำอะไรคุณสักหน่อย ตะโกนเสียงดังขนาดนั้น คุณคงไม่อยากออกไปจากที่นี่สินะครับ?" ฮวงเฟิงกล่าว

ทันใดนั้นใบหน้าของหลี่ปิงอวิ๋นขึ้นสีแดงจางๆ ในที่สุดก็รู้แล้วว่าตัวเองเข้าใจฮวงเฟิงผิดไป

"ไปกันเถอะครับ" ฮวงเฟิงว่า

หลี่ปิงอวิ๋นพยักหน้าโดยไม่พูดไม่จา จากนั้นก็เดินตามหลังฮวงเฟิงไป

อีกทางด้านหนึ่ง รถที่ฮวงเฟิงเห็นก่อนหน้านี้ได้จอดอยู่ที่ทางเข้าบ้านไม้แล้ว

"โคลด์ อีไล พวกนายสองคนรีบๆโผล่หัวมาสักที"

"ฮ่า ๆ พวกนายสองคนคงไม่ได้เล่นสนุกกับสาวสวยอยู่ข้างในใช่ไหม?"

“เฮ้ นายอย่าเล่นสนุกคนเดียวสิ ให้พวกฉันเล่นด้วย!”

ชายหนุ่มสี่คนลงจากรถและเดินไปยังบ้านไม้พร้อมกับพูดคุยและหัวเราะ ระหว่างเดินทางมาที่นี่พวกเขาได้รับโทรศัพท์จากโคลด์และมูชิง รายงานว่าพวกเขาปฏิบัติภารกิจได้อย่างราบรื่นและจับหลี่ปิงอวิ๋นได้แล้ว  ตอนนี้ก็ถึงเวลาที่คนชั่วจะเจรจากันว่าจะใช้เธอเป็นเครื่องมือจัดการกับพี่ชายของเธออย่างไรดี

ทั้งสี่ไม่คิดว่าจะมีเรื่องเกิดขึ้นกับโคลด์และอีไล เพราะอีกฝ่ายเป็นเพียงหญิงสาวที่ไม่มีพิษภัยใดๆ ถ้ายังสู้ไม่ได้อีก แสดงว่าเวลาหลายปีที่พวกเขาหมั่นฝึกฝนมาช่างสูญเปล่าจริงๆ

“เห้น ไอ้สองตัวนี้ หลับไปแล้วรึไงวะ?” พวกเขาตะโกนเรียกขนาดนี้ แต่กลับไม่มีแม้แต่เสียงตอบกลับสักคำเนี่ยนะ?

ในตอนที่ทั้งสี่เปิดประตูไม้ก็ได้พบกับความจริงที่ว่าภายในบ้านไม่มีใครอยู่เลย

"เห้น ไอ้สองคนนั้นไปไหนแล้ววะ? ยัยผู้หญิงคนนั้นก็ไม่อยู่" หัวหน้ากล่าว

"หัวหน้าครับ ผมว่ามันพาผู้หญิงหนีเข้าป่าไปแล้วมั้ง ฮ่าฮ่าฮ่า" ชายหนุ่มอีกคนตอบด้วยรอยยิ้ม

“โคลด์กับอีไลมีรสนิยมแปลกจริงๆ กลางป่ากลางเขาแบบนั้นยุงเยอะจะได้ อย่าบอกนะว่าพวกมันชินกับการเดินป่าเลยชอบทำอะไรในป่าน่ะ?” ชายหนุ่มอีกคนเสริม

ชายผู้เป็นผู้นำผุดรอย แต่ไม่นานคิ้วของเขาก็ย่นและจมูกก็สูดกลิ่นฟุดฟิด

“หัวหน้า เป็นอะไรไปครับ?” ชายผิวขาวข้างกายเห็นท่าทางแปลกๆของหัวหน้า จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"ฉันได้กลิ่นเลือด!" หัวหน้าหุบยิ้มลงทันทีแล้วตอบคำถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

เมื่อได้ยินคำพูดจากปากของหัวหน้า เหล่าลูกน้องที่ทำท่าทางตลกๆรวมถึงรอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้าพลันหายไปและถูกแทนที่ด้วยท่าทางอาฆาต

หลังจากนั้นทุกคนก็เดินออกจากบ้านไม้ และพบกับใครบางคนที่นอนจมกองเลือด

ในตอนนี้ทุกคนไม่ได้มีท่าทางสบายๆและผ่อนคลายเหมือนตอนที่มาถึงอีกต่อไป พวกเขาพร้อมสู้เต็มที่

“นั่นมันอีไล!” ในที่สุดหัวหน้าก็เห็นอีไลอยู่หลังบ้านไม้ แต่อีกฝ่ายในตอนนี้กลับกลายเป็นศพไปแล้ว

หัวหน้าก้มลงและตรวจสอบร่างกายของอีไลอย่างระมัดระวัง ขณะที่คนอื่น ๆ ยืนล้อมรอบและมองดูอีกฝ่ายอย่างตั้งใจ

“อีไลตายแล้ว” คำพูดของหัวหน้าไร้ซึ่งอารมณ์ แต่คนที่เหลือสนิทกับอีไลกลับรู้สึกโกรธขึ้นมา

“เขาเพิ่งตายได้ไม่นาน ฉันเชื่อว่าฆาตกรยังหนีไปได้ไม่ไกลหรอก” หัวหน้ากล่าวขณะที่สัมผัสได้ว่าอุณหภูมิร่างกายของอีไลยังอุ่นอยู่

"บัดซบ! ไอ้สารเลวหน้าไหนกล้าทำกับสหายของฉันแบบนี้!" ทหารที่อยู่รอบๆต่างพากันสาปแช่งคนที่ฆ่าสหายของตน

“ถ้างั้น โคลด์อยู่ไหนล่ะ?”

“โคลด์กับอีไลเพิ่งโทรมาหาเรา ตอนนี้เพิ่งผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ดูจากอุณหภูมิของศพแล้ว อีไลน่าจะเพิ่งตายไปได้แค่สิบนาทีเท่านั้น” หัวหน้าว่า

"มีทางเดียวที่จะหนีไปจากที่นี่ได้โดยที่พวกเราไม่เห็นแม้แต่เงา ก็คือหนีเข้าป่าเท่านั้น"

คนที่เหลือพยักหน้าเห็นด้วยกับการสันนิษฐานของหัวหน้าอย่างพร้อมเพียง

จากนั้นหัวหน้าพูดต่อว่า "ตอนนี้พวกเราต้องหาโคลด์ให้เจอก่อน ส่วนจะยังมีชีวิตหรือไม่นั้นค่อยว่ากันอีกที"

จากนั้นทุกคนเริ่มออกค้นหาโดยเริ่มจากบริเวณรอบ ๆ บ้านไม้ หลังจากนั้นไม่นาน พวกเขาก็หาโคลด์พบ แต่อีกฝ่ายก็ได้กลายเป็นศพไปแล้วเช่นกัน

ความโกรธแค้นเด่นชัดอยู่บนใบหน้าของทุกคน แต่ความสงสัยก็มีเพิ่มขึ้นเช่นกัน

"หัวหน้า ผมไม่เข้าใจ ตอนที่โคลด์โทรมาก่อนหน้า เขายืนยันว่าไม่มีใครตามเขามา แต่ทำไมพวกเขาทั้งสองคนถึงได้ถูกฆ่าตายได้ละครับ?" ทหารคนหนึ่งเอ่ยถามด้วยความสงสัย

หัวหน้าส่ายหัวแล้วตอบว่า "ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ฆาตกรที่ฆ่าโคลด์กับอีไลไม่ทิ้งเบาะแสเลย" หลังจากนั้นเขาก็มองไปยังป่าทึบแล้วพูดต่อว่า "ถึงฉันไม่รู้ว่ามันเป็นใคร แต่มันต้องเข้าไปในป่าแน่ๆ ป่าแห่งนี้ไม่ได้กว้างใหญ่ขนาดนั้น ฉันคิดว่ามันน่าจะพาผู้หญิงไปด้วย"

หัวหน้าหันกลับมาพูดกับเหล่าลูกน้องว่า "นอกจากนี้ พวกมันมากันไม่เยอะแน่ ไม่อย่างนั้นมันคงไม่เลือกที่จะซ่อนตัวด้วยการหนีไปแบบนั้น"

ก่อนหน้านี้ พวกเขาได้ทำการตรวจสอบพื้นที่โดยรอบแล้วแต่กลับไม่เห็นรอยยาง มั่นใจได้เลยว่าอีกฝ่ายไม่ได้ขับรถหนีไป และหนีไปได้ไม่ไกลจากบริเวณนี้

"แม่งเอ้ย! ไปตามล่าพวกมันกัน! ฉันไม่มีทางปล่อยให้มันหนีไปได้เด็ดขาด!" ทหารคนหนึ่งพูดขึ้นมาด้วยความเกรี้ยวกราด

“ใช่ กว่าพวกฉันจะมาถึงที่นี่ได้ คิดว่ามันง่ายมากนักรึไงวะ! ถ้าพวกมันไม่ตาย ภารกิจของเราก็ไม่สำเร็จน่ะสิ หนำซ้ำ พวกเรายังสูญเสียพวกพ้องไปถึงสองคนด้วย” ทหารอีกคนพูดตอบ

หัวหน้าของพวกเขาก็คิดเหมือนกัน เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายมีไม่กี่คน เขาไม่มีทางปล่อยให้พวกมันหนีไปง่ายๆเป็นอันขาด

ป่าแห่งนี้ไม่ได้กว้างใหญ่เกินความสามารถ แค่ภูเขาสูงที่อยู่อีกฟากของป่า คงไม่หาคนที่ซ่อนตัวอยู่ข้างในไม่ยาก