เมื่อมู่เหลียงกลับมา เต่าทมิฬก็เริ่มออกเดินทางอีกครั้ง และทุกย่างก้าวของมันได้ใช้พลังควบคุมปฐพี เพื่อลบรอยเท้าของมันออกไปด้วย
ลี่เยว่นั้นยืนอยู่ข้างนอกบ้านเพียงคนเดียวและมองไปรอบๆ
“มันน่าเหลือเชื่อจริงๆ….ไม่ว่าจะมองกี่ครั้งก็ยากที่จะเชื่อ”
ลี่เยว่นั้นจับไปบนหินที่เป็นเหมือนรั้วบนหลังกระดอง และมองไปยังสิ่งต่างๆ ที่เริ่มไกลออกไปจากตัวของเธอ
ก่อนที่ลี่เยว่จะหันกลับไปมองยังบ้านเพราะได้ยินเสียงบทสนทนาที่น่าสนใจ
“มู่เหลียง…นายจะสร้างอะไร?”
มินโฮนั่งยองๆ อยู่บนเก้าอี้ และมองว่ามู่เหลียงกำลังวาดอะไรสักอย่างบนพื้น
“ฉันจะสร้างที่เก็บของ มันคงดีกว่าหากว่าเรามีที่เก็บของเป็นสัดเป็นส่วน และไม่เอามากองรวมไว้ในห้องโถงแบบนี้”
ขณะที่ตอบมู่เหลียงเองก็เงยหน้าขึ้น และเห็นว่าลี่เยว่เดินกลับเข้ามาในบ้านแล้ว
ก่อนที่เขาจะสอนเรื่องความปลอดภัยพื้นฐานให้กับมินโฮต่อ
“อีกอย่างของพวกนี้มันอยู่ใกล้กองไฟเกินไป หากว่าฟืนมันแตกจากความร้อนแล้วมีเศษลูกไฟเล็กๆ ปลิวกระเด็นไปโดนของพวกนี้เข้า มันจะลุกและเผาบ้านทั้งหลัง”
“เข้าใจแล้ว เดียวฉันจะรีบขนของไปข้างนอกก่อน”
มินโฮเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ เมื่อได้ยินสิ่งที่มู่เหลียงพูด
“ไม่ต้องรีบ ให้สร้างห้องเก็บของเสร็จก่อน!!”
มู่เหลียงคว้าแขนของมินโฮเอาไว้เพื่อให้เด็กสาวหยุด
และเขาก็เริ่มอธิบายส่วนต่างๆ ของห้องเก็บของให้มินโฮฟัง
“เราต้องทำหลายอย่างทั้งธรณีประตูเพื่อกันแมลงบางชนิดมุดเข้าไป เราจะไม่ให้อะไรเข้าไปในห้องได้เด็ดขาด”
“อ้า”
มินโฮตอบพร้อมกับคิดตามไปด้วย
“แล้วต้องจัดเป็นพื้นที่และสร้างให้เหมาะกับการเก็บของแต่ละประเภทด้วย”
มู่เหลียงชี้ลงไปบนแปลนบ้านที่เขาวาดขึ้น พร้อมกับอธิบาย
“อือ!! เข้าใจแล้ว!”
มินโฮขานรับและพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง
“งั้นเรื่องสร้างห้องเก็บของ…จะให้มินโฮเป็นคนจัดการแล้วกัน”
มู่เหลียงลุกขึ้นและเอาผ้าออกมาวาดแบบแปลนก่อนที่จะส่งให้มินโฮ
“รับทราบ เชื่อมือได้เลย”
มินโฮรับแบบแปลนมาด้วยท่าทีที่ขึงขัง
ก่อนที่มินโฮจะน่าแดงขึ้นมาเล็กน้อยและถามด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ
“มู่เหลียงหลังจากสร้างห้องเก็บของเสร็จแล้ว ฉัน…ขอผ้านี้ได้ไหม?”
“อยากได้แบบแปลนงั้นหรอ?”
สิ่งนี้ทำให้มู่เหลียงประหลาดใจอย่างมาก
“แล้วก็ขอพวกรูปก่อนหน้านี้ด้วย”
นัยน์ตาสีฟ้าของมินโฮนั้นดูเป็นประกายขึ้นมาทันที ราวกับคาดหวังคำตอบ
“เอาสิ อยากได้อะไรก็เอาไปเถอะ”
มู่เหลียงยิ้มก่อนจะตอบกลับไป
เขาไม่ถามว่ามินโฮจะเอาของพวกนี้ไปทำอะไร เพราะเด็กน้อยเองก็คงมีความลับอะไรสักอย่างที่ไม่อยากให้ใครรู้เหมือนกัน
“ดีเลย!! หลังจากสร้างห้องเก็บของเสร็จแล้ว ฉันขอผ้านี้ไปละกันนะ”
มินโฮพูดด้วยน้ำเสียงที่ร่าเริงพร้อมกับดูแปลนในมือ และวิ่งออกไปทำห้องเก็บของทันที
“ดูมินโฮจะดูกระตือรือร้น และดูร่าเริงมากกว่าปกติ”
มู่เหลียงมองไปที่แผ่นหลังของมินโฮด้วยสายตาที่เอ็นดู
“มีอะไรให้ช่วยไหม?”
ลี่เยว่เม้มริมฝีปากอยู่พักหนึ่งก่อนจะพูดขึ้น
ตัวเธอเองไม่อยากจะกินนอนในบ้านคนอื่นเฉยๆ อย่างน้อยได้ทำงานเพื่อแลกเปลี่ยนบ้างก็ยังดี
มู่เหลียงทำท่าครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะพูดออกไป
“งั้นก็ไปช่วยมินโฮสร้างห้องเก็บของแล้วกัน แล้วก็สร้างอีกห้องระหว่างทางเดินตรงโถงนี้ด้วย”
มู่เหลียงคิดว่าหากปล่อยให้สองสาวนี้อยู่ด้วยกันคงทำให้สนิทกันมากขึ้น
“ได้”
ลี่เยว่พยักหน้าและรับปากก่อนที่จะเดินไปหามินโฮ
“ถ้าเป็นแบบนี้เราควรคิดถึงเรื่องพื้นที่เพาะปลูกด้วย”
มู่เหลียงคิดว่าพืชผักหลายชนิดกำลังจะตาย เขาจำเป็นต้องหาที่ปลูกมันโดยเร็ว
ก่อนที่เขาจะส่งกระแสจิตไปสั่งงานกับเต่าทมิฬ
“เต่าน้อยหาเนินเขาหรือเขาหินใกล้ๆ สักแห่งแล้วเก็บหินมาสร้างเป็นอิฐให้ที”
แอ๊!!
เต่าทมิฬได้ส่งเสียงร้องกลับมาผ่านกระแสจิต ก่อนที่มันจะเดินหาเนินผาและเขาหินใกล้ๆ
ไม่นานมันก็เจอเนินผาหินสูงสิบเมตรได้ แล้วเต่าทมิฬก็ได้ใช้พลังของมันเปลี่ยนหินให้กลายเป็นก้อนอิฐในเวลาไม่กี่นาที
อิฐมากมายถูกเรียงกองพะเนินเทินทึก และถูกลำเลียงขึ้นมาบนหลังของเต่าทมิฬ
ในเวลานั้นเองที่สองสาวกำลังขีดเส้นแปลนห้องตามแบบที่ได้มา ก็ต้องหยุดชะงักกับภาพกองอิฐมากมายที่ไหลขึ้นมากองบนลานบ้าน
ลี่เยว่กระพริบตาหลายครั้งราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น และพูดด้วยน้ำเสียงที่เขินๆ และแผ่วเบากับมินโฮ
“เขาชอบทำอะไรอลังการแบบนี้เสมอเลยงั้นหรอ”
“อะแฮ่ม..”
มินโฮกลืนน้ำลายก่อนที่จะไอเบาๆ
เธอพยายามไม่แสดงอาการว่าตกใจ และพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเฉย
“ก็ไม่นะ ปกติมู่เหลียงก็ทำอะไรแบบนี้อยู่แล้ว เขาชอบทำอะไรให้ยุ่งยากและดูอลังการไว้ก่อน”
“แปลกคนจริงๆ”
ลี่เยว่พูดขึ้นและได้แต่นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นตลอดเช้านี้ วันนี้วันเดียวมู่เหลียงทำให้เธอประหลาดใจไม่รู้กี่ครั้งแล้ว
“มินโฮอยู่กับมู่เหลียงได้คงต้องเตรียมใจที่จะต้องเจออะไรแบบนี้ตลอดสินะ”
“ก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น ปกติมู่เหลียงก็ชอบทำให้คนอื่นประหลาดใจอยู่แล้ว”
มินโฮพยายามที่จะพูดเข้าข้างมู่เหลียงแต่น้ำเสียงของเธอดูอ่อนแรงเหลือเกิน
“...”
ลี่เยว่เมื่อพูดจบก็นึกถึงเรื่องที่มู่เหลียงป้อนน้ำตานางฟ้าให้เธอเมื่อคืน มันทำให้หน้าของเธอแดงขึ้นมาเล็กน้อย
ก่อนที่ลี่เยว่จะก้มหน้าลงและไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงแสดงกิริยาแบบนี้
มู่เหลียงเฝ้ามองดูสองสาวโดยไม่รู้ว่าทั้งคู่กำลังนินทาเขาอยู่
แต่ที่ทั้งสองไม่รู้เรื่องการขยายตัวของเต่าทมิฬนั้น เพราะมู่เหลียงกลัวไปรบกวนเวลานอนของทั้งสองเลยให้เต่าทมิฬหยุดเคลื่อนไหว
ก่อนที่มู่เหลียงจะใช้พลังเคลื่อนย้ายก้อนอิฐทั้งหมดไปยังลานกว้างที่สุดของกระดองเต่า
ด้วยพลังควบคุมปฐพีทำให้การจัดเรียงก้อนอิฐนั้นง่ายมาก ไม่กี่นาทีกำแพงอิฐสูงหนึ่งเมตรล้อมเป็นกรอบสี่เหลี่ยมก็ถูกสร้างขึ้น
“เซียวหง กางใยคลุมพื้นที่รอบกำแพงนี้”
มู่เหลียงให้แมงมุมผีแดงกางใยไปรอบๆ เอาไว้เป็นตัวเตือนภัย หากมีอะไรเข้ามาใกล้
จี้!!
แมงมุมผีแดงตอบกลับพร้อมกับกางใยไปรอบๆ
“ต่อไปก็ระบบน้ำ”
มู่เหลียงมองไปยังตำแหน่งของห้องน้ำ และสระน้ำที่เขาขุดขึ้น
ก่อนที่จะตัดสินใจเคลื่อนย้ายทั้งแปลงไปไว้ใกล้กับสระน้ำ
จะได้ง่ายและสะดวกต่อการรดน้ำพืชผล
ไม่นานมู่เหลียงก็จัดแจงแปลงดินของเขาจนเสร็จ
“ใกล้จะถึงเวลาเอาพืชลงดินแล้ว”
มู่เหลียงมองไปยังแปลงปลูกผักนี้ด้วยสายตาที่พึงพอใจ
ก่อนที่เขาจะไปเอาถังไม้ทั้งสิบสองใบออกมา พร้อมกับต้นไม้ที่ห่ออยู่ในใยแมงมุมด้วย
“ไม่คิดว่าเราจะได้เอาความรู้ที่สืบทอดต่อกันมาห้าพันปีของโลกเราในเรื่องการเพาะปลูก มาใช้ที่โลกแห่งนี้”
มู่เหลียงเริ่มเอาต้นไม้และพืชผักลงไปปลูกในแปลงแห่งนี้
เขาไม่ลืมที่จะสร้างราวให้มะเขือเทศยึดเกาะและเลื้อยใบ
อีกทั้งดอกปีกนางฟ้ายังถูกปลูกถัดจากต้นชาอีกด้วย
“เสร็จสักที ไม่คิดว่าการปลูกพืชปลูกผักจะลำบากขนาดนี้ แล้วยังไม่รู้เลยว่ามันกินได้รึป่าว”
มู่เหลียงนั่งยองๆ ข้างแปลงปลูกผัก และมองไปยังพืชที่เหี่ยวเฉา
เขาเห็นดอกปีกนางฟ้านั้นพริ้วไหวไปตามลม และทันใดก็นึกขึ้นได้ว่าเพราะรับดอกปีกนางฟ้ามาฝึกฝน ทำให้มันฟื้นกลับมาอีกครั้ง
“ถ้าเกิด…เราต้องการจะปลูกพวกมันให้รอดจริงๆ เพียงแค่ใช้แต้มฝึกฝน 10 แต้ม….”
มู่เหลียงถึงกับคิ้วขมวด
เขาสามารถฝึกพวกมันได้ยกเว้นแต่ดอกกะหล่ำกับมะเขือเทศ
ไม่ใช่ว่าจะรับทั้งหมดมาฝึกไม่ไหว แต่มันไม่คุ้มค่าแต้มที่จะจ่ายออกไป
ฝึกกะหล่ำเนี้ยนะ….แค่ตัดมันก็ตายแล้ว
“ฝึกต้นชายังดูมีประโยชน์มากกว่า เรายังสามารถผลิตใบชาได้เรื่อยๆ”
หลายวันมานี้เขาก็เริ่มคิดแล้วว่าการกินเนื้อทุกวัน คงไม่ใช่เรื่องดีกับร่างกายของเขาในอนาคต
การได้ดื่มชาและกินพืชผักอื่นๆ ให้ได้รับสารอาหารเพิ่มจะดีต่อร่างกายกว่า
Copyright © 2025 xxxxx.com, All Right Reserved