ในซอยข้างโรงเตี๊ยม ได้มีคนสองคนแอบซ่อนตัวอยู่

ไม่ใช่ใครอื่นมันคือหมาล่าเนื้อกับเฉียวหู

“มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมหยูจูถึงมาที่นี่”

หมาล่าเนื้อมองด้วยความตกตะลึง และไม่คิดว่าหยูจูจะมายังโรงเตี๊ยมแห่งนี้

เธอควรจะไปสำรวจรอบๆ ค่าย หรือประจำอยู่ในจุดสำคัญเพื่อรอการบุกของกลุ่มเคราโลหิตไม่ใช่งั้นหรอ?

“มันจะเป็นอะไรไปได้อีกล่ะ….หัวขโมยนั้นคงติดต่อกับนายหัวของกลุ่มทะเลสาบพระจันทร์แล้ว!!”

เฉียวหูกัดฟันพูดด้วยเสียงที่เคียดแค้น

“แล้วนอกจากนี้ เราเองก็ดันไปเร่งให้เรื่องนี้เกิดขึ้น”

เดิมที เขาต้องการปล่อยข่าวเรื่องกลุ่มเคราโลหิตให้กลุ่มทะเลสาบพระจันทร์รับรู้ และให้ทั้งสองเปิดศึกชิงปลาอัญมณีกัน

เฉียวหูไม่คาดคิดว่าหยูจูนายหัวของกลุ่มทะเลสาบพระจันทร์จะชิงลงมือก่อน และเข้ามาติดต่อกับหัวขโมย ก่อนที่เซียฮูจะมาถึง

“ต้องรีบแล้ว พวกแกรีบกลับไปแจ้งเรื่องนี้กับหัวหน้า”

หมาล่าเนื้อหันไปทางสมุนที่เหลือ ก่อนที่จะตวาดไปอีกที

“เอ้าไปสิ!! รีบไปบอกหัวหน้าว่า หยูจูได้ติดต่อกับหัวขโมยแล้ว ให้หัวหน้ารีบมาก่อนที่ทุกอย่างมันจะสายเกินไป”

“ระ รับทราบ!!”

สมุนที่เหลือรีบวิ่งออกไปทันที และมุดเข้าไปในมุมมืดเพื่อแอบลักลอบออกไปจากค่าย

“ยังมีโอกาสอยู่ แผนในตอนแรกกะว่าจะลงมือตอนเที่ยงคืน แต่ดูเหมือนว่าเวลาไม่รอเราอีกแล้ว”

หมาล่าเนื้อจ้องไปยังโรงเตี๊ยมตาไม่กระพริบ

เดิมทีเขาต้องการจะหลอกให้เซียฮูเผชิญหน้ากับหยูจู แต่ไม่คิดว่าการมาของหยูจูจะทำให้เขาต้องเปลี่ยนแผนกะทันหันแบบนี้

“ถ้าเซียฮูมาถึง เรายังพอมีโอกาสอยู่อีกไหม?”

สายตาที่กำลังครุ่นคิดของเฉียวหูมองไปยังโรงเตี๊ยมด้วยเช่นเดียวกันก่อนจะเอ่ยปากถามหมาล่าเนื้อ

“ไม่มีทางรู้ เราแค่ต้องเตรียมตัวให้พร้อม และหวังว่าเซียฮูจะไว้ใจพวกเรา หากว่าเซียฮูตรึงหยูจูไว้ได้ นั้นจะเป็นโอกาสของเรา”

หมาล่าเนื้อพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่กังวลใจ

เขาเป็นผู้กลายพันธ์ขั้น 3 และเป็นสายสนับสนุนอีกด้วย ดังนั้นเขาแทบไม่มีโอกาสที่จะหลบหนีจากเงื้อมมือของเซียฮูได้เลย

แต่หมาล่าเนื้อไม่มีทางเลือกคนในเผ่าของเขาเพิ่มขึ้นทุกวัน

หากไม่ได้น้ำกลับไปเกรงว่า จะมีอีกหลายชีวิตที่ต้องล้มตาย และอีกหลายชีวิตที่ถูกขับไล่ออกจากเผ่า

ในโลกที่พังพินาศทุกหนทุกแห่งกลายเป็นดินแดนเถื่อน กฏหมายหรือสิ่งที่เรียกว่าผิดถูกไม่มีอีกต่อไป สิ่งเดียวที่ทุกคนยึดถือคือการอยู่รอดเท่านั้น และเลือดของผู้อ่อนแอจะต้องสละเพื่อให้ผู้แข็งแกร่งอยู่รอดต่อไป

“นับจากนี้แกกับฉันถือว่าเป็นคู่แข่งกันแล้ว”

เฉียวหูมองไปยังหมาล่าเนื้อ ก่อนที่ทั้งสองจะจับมือกันเพื่อ-เป็นสัญญาณ ก่อนจะปล่อยมือ

“ตอนนี้ทุกอย่างขึ้นอยู่กับเซียฮูแล้วว่าจะแข็งแกร่งขนา……”

หมาล่าเนื้อพูดได้ครึ่งประโยค เขาก็หันมองไปยังถนนซอยที่มืดมิดทันที

แท๊บ แท๊บ

ร่างสูงใหญ่ได้ก้าวออกมาจากความมืดของถนน

เซียฮูลากหัวของทหารยามที่ตายเดินเข้ามาพร้อมกับเย่ฉายและเซียเต๋า และกลุ่มเคราโลหิตอีกหลายคน

“หยูจูยังไม่ได้ปลาอัญมณีไปใช่ไหม?”

เซียฮูโยนศพทหารนั้นทิ้งไป ก่อนที่จะถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

“หัวขโมยนั้นอยู่ไหน”

“หะ-หัวขโมยนั้นอยู่ในโรงเตี๊ยมข้างหน้า หยูจูเข้าไปสักพักแล้วยังไม่ออกมาเลยครับ”

หมาล่าเนื้อผงะถอยหลังด้วยความกลัว ก่อนที่จะรายงานทุกอย่างให้เซียฮูฟัง

“ฮึ ดูเหมือนว่าไอ้หัวขโมยชั่วนั้นจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับนังแพศยาหยูจูจริงๆ ด้วย”

เซียฮูยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันสีเหลืองที่ดูน่ารังเกียจ เส้นเลือดที่ลูกตาของเขานั้นปูดจนเห็นเส้นแดงอย่างชัดเจน

สิ่งนี้มันได้กวนใจของเซียฮูอย่างมากจนเขาแทบจะอดกลั้นไม่ไหวอีกแล้ว

“หัวหน้า เราต้องรีบจับพวกมันทั้งสองคน อย่าให้มันตั้งตัวได้ทัน”

หมาล่าเนื้อได้สติก็รีบยุยงให้เซียฮูเริ่มลงมือทันที

“ใช่แกพูดถูก…งั้นแกสองตัวนำไปก่อนเลย”

เซียฮูยิ้มกว้างอย่างมีเลศนัย พร้อมกับพยักหน้า

ชิ้ง!

เมื่อพูดจบเซียฮูก็ชักมีดคู่ใจออกมา ก่อนที่จะเอามือตบลงบนไหล่ของเฉียวหู และหมาล่าเนื้อ

“อะ อ้า…แค่เราสองคนงั้นหรอครับ…หัวหน้า”

สีหน้าของหมาล่าเนื้อเปลี่ยนไปทันที และเผยให้เห็นร่องรอยของความวิตกกังวล

“หัวหน้า!! หยูจูนั้นแข็งแกร่งเกินไป เราสองคนไม่ใช่คู่มือ”

เฉียวหูนั้นรีบพูดขึ้นทันที ก่อนที่จะแสร้งแสดงสีหน้าของคนหวาดกลัว

“เราสองคนสู้หยูจูไม่ได้ครับ”

ตอนนี้ร่างกายของเฉียวหูนั้นเกร็งไปทั้งตัว และสายตาก็เหล่มองรอบๆ เพื่อมองหาหนทางหนี

“พวกแก…กล้าขัดคำสั่งงั้นหรอ”

รอยยิ้มของเซียฮูหายไปทันทีหลังจากพูดจบ

“ไม่ ไม่ครับ….เฉียวหูไปกันเถอะ”

หมาล่าเนื้อปฏิเสธก่อนจะเรียกเฉียวหู

หลังจากนั้นทั้งสองก็เดินนำหน้าไป และตัดสินใจแล้วว่าจะหาทางหนีไปจากที่นี่

เฉียวหูนั้นเฝ้าจับตาดูเซียฮูมาตลอดห้าปี และรู้ได้ในทันทีว่าหากปฏิเสธเซียฮูเมื่อครู่ หัวของเขาทั้งสองคนคงหลุดออกจากบ่า

แต่เบื้องหน้าที่พวกเขากำลังเดินไปก็มีความตายรออยู่เหมือนกัน เพราะหยูจูนั้นแข็งแกร่งยิ่งกว่าเซียฮูเสียอีก ทำให้เขานั้นรู้สึกอับจนหนทาง

ไปต่อก็ตาย ถอยก็ตาย มีทางเดียวคือต้องหนีเท่านั้น

หมาล่าเนื้อกับเฉียวหูนั้นนำทางไปยังโรงเตี๊ยม โดยที่ทั้งคู่เดินข้างๆ กัน ต่างหันหน้ามาสบตากัน ราวกับจะบอกว่าต้องการทำอะไรต่อจากนี้

เฉียวหูนั้นทำปากขมุบขมิบ พูดเป็นคำว่า ถ้านับถึงสามให้วิ่งหนีกันไปคนละทาง

หมาล่าเนื้อพยักหน้าอย่างไม่มั่นใจนัก

แล้วเฉียวหูก็นับเบาๆ หนึ่ง สอง

เฉียวหูนั้นกำลังจะเปิดปากนับสาม และเตรียมตัวจะวิ่งหนีสุดกำลัง

ตึม!!

เสียงกระทืบฝีเท้าสุดแรงดังขึ้นก่อนที่เฉียวหูจะนับสาม และร่างของหมาล่าเนื้อก็ฉีกออกไปทางซ้ายทันที

ขณะที่วิ่งออกไปหมาล่าเนื้อก็ตะโกนขึ้น

“เซียฮูฉัน ล…”

ไม่ทันจะพูดจบร่างอันสูงใหญ่ของเซียฮูก็ไปดักอยู่ด้านหน้าของหมาล่าเนื้อแล้ว

“จะไปไหนงั้นหรอ?”

“หะหะหัวหน้า ผม คะ แค่”

สีหน้าของหมาล่าเนื้อนั้นซีดเซียวขึ้นมาทันที และพยายามพูดเพื่อหาข้อแก้ตัว

ฉึบ!

ประกายแสงจากคมมีดสว่างขึ้น

เซียฮูสะบัดเลือดที่ติดอยู่บนใบมีด และหันหน้าไปมองเฉียวหูที่ยังยืนนิ่งอยู่

เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ข่มขู

“พวกแกคิดจะขัดขืนงั้นหรอ? มีลูกเล่นอะไรอีกล่ะ?”

“ผมไม่กล้าครับ”

เฉียวหูนั้นพูดออกมาอย่างหวาดกลัว พร้อมกับเหงื่อเม็ดโตที่ผุดออกมาจากหน้าผาก

ตอนนี้เขาแน่ใจแล้วว่าเซียฮูนั้นปิดซ่อนพลังที่แท้จริงเอาไว้ เขาไม่ใช่ผู้ทรงพลังขั้น 4 แน่นอน

เพราะหมาล่าเนื้อเองก็แอบซ่อนพลังของตัวเองเหมือนกัน แม้ว่ามองผิวเผินแล้วจะดูเหมือนผู้กลายพันธ์ขั้น 3

แต่แท้จริงแล้ว เมื่อสามปีก่อนเขาสามารถเลื่อนขั้นตัวเองเป็นผู้กลายพันธ์ขั้น 4

“หลบไป!”

เซียฮูนั้นหยิบหัวของหมาล่าเนื้อขึ้นมาก่อนที่จะเหวี่ยงมันออกไป

ตอนนี้เซียฮูกำลังเอียงคอและมองด้วยแววตาที่แดงก่ำไปยังสามร่างที่พึ่งจะก้าวออกมาจากโรงเตี๊ยม

“เซียฮู….ไม่คิดเลยว่าแกจะกล้าบุกมายังกลุ่มทะเลสาบพระจันทร์แบบนี้”

หยูจูนั้นผลักหยูเฟ่ยหยานไปหลบด้านหลังทันที และบอกให้สาวใช้หนีกลับไป

“ท่านแม่ ระวังตัว”

หยูเฟ่ยหยานนั้นพูดขึ้นอย่างกังวล

“ไม่ต้องกลัวลูก เดี๋ยวมันก็ตายแล้ว”

หยูจูนั้นเดินไปข้างหน้าอย่างสง่าผ่าเผย และถลกแขนเสื้อขึ้น

“นังสตรีโสโครก ส่งปลาอัญมณีคืนมาเดี๋ยวนี้!”

เซียฮูนั้นยกมีดขึ้นและชี้ไปทางหยูจูพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่อาฆาต

“หากแกไม่ส่งคืนมา วันนี้แกตาย!”

“มีไม่กี่คนที่กล้าข่มขู่ฉันแบบนี้ และคนคนนั้นมีแค่แม่ของฉันคนเดียว!”

สีหน้าของหยูจูนั้นดูเย็นชาขึ้นมาทันที

“ไร้สาระ!!”

เซียฮูพุ่งตัวเข้าไปพร้อมกับฟันมีดใส่คอของหยูจู

เปรี้ยง!!

อยู่ๆ มีมวลน้ำพุ่งขึ้นมาจากพื้นเป็นเหมือนกับเสากระแทกเข้าที่ขาของเซียฮูจนเสียหลัก

“มาให้ฉันฆ่าแกซะ!”

หยูจูง้างหมัดขึ้นก่อนที่ปลายศอกของเธอจะมีน้ำพุ่งออกมา ทำให้หมัดนี้กระแทกเข้าที่หน้าของเซียฮูอย่างแรงโดยได้แรงเสริมจากน้ำที่พุ่งออกมาจากศอก

ตูม!!

หน้าของเซียฮูนั้นบิดเบี้ยวทันทีจากหมัดของหยูจู ก่อนที่ร่างของเขาจะปลิวกระเด็นออกไปสิบเมตร

“หัวหน้า!!”

เหล่าลูกน้องที่มองอยู่ก็ร้องตะโกนขึ้นมาทันที

“หยุด!!! หุบปากของพวกแกไว้เลย!!”

เซียฮูนั้นลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว พร้อมกับพ่นเลือดออกจากปาก

เขาเหวี่ยงมีดไปมาพร้อมกับพูดท้าทายหยูจู

“ผู้หญิงก็ยังเป็นผู้หญิงอยู่วันยังค่ำ หมัดของแกมันเบายังกับหมัดของเด็ก”

“ระวังตัวเอาไว้ หากฉันจับแกได้ละก็ เตรียมเป็นบ่อน้ำมีชีวิตของฉันได้เลย!”

เขาพูดจายั่วยุหยูจูอย่างมาก พร้อมกับเอามือขึ้นมาเกาเข้าไปใต้เคราของเขา ที่มีเส้นสีแดงบางๆ ขีดอยู่ที่คอ

“ไม่ได้รู้สึกโมโหใครแบบนี้มานานมากแล้ว”

แววตาสีฟ้าของหยูจูนั้นฉายออกถึงความเย็นชา

เธอก้าวออกไปพร้อมที่จะเปิดฉากโจมตีต่อ

แท๊บๆ

ขาอันเรียวงามของหยูจูนั้นก้าวออกอย่างสง่างามและรวดเร็ว

เปรี้ยง!!

ร่างของหยูจูนั้นถูกห่อหุ้มไปด้วยน้ำอย่างรวดเร็ว และเปลี่ยนน้ำทั้งหมดให้กลายเป็นแส้ที่สร้างขึ้นจากน้ำ

เพี้ย!!

การหวดแส้ออกไปสร้างแรงอัดอากาศขึ้นที่ปลายแส้ ก่อนที่เธอจะฟาดมันลงไปหาเซียฮูอีกครั้ง

เซียฮูหลบแส้น้ำทันที และถอยออกไปสองสามก้าว หากเป็นคนปกติทั่วไป โดนแส้นี้เข้าคงมีอยู่สองหนทาง ไม่ตาย ก็พิการนอนเป็นผัก

“สมแล้วที่เป็นผู้ตื่นขั้น 6”

ตูม!!

รอยขีดแดงบนคอของเซียฮูนั้นขาดออก ทำให้ร่างของเซียฮูเปลี่ยนไป มีหูของสิงโตปรากฏขึ้นบนหัว และนัยน์ตาก็เปลี่ยนไปเป็นแววตาของสัตว์นักล่าที่ดุร้าย และย้อมไปด้วยสีแดง

“กายาสิงโตโลหิต!”

เซียฮูคำรามเสียงดัง ร่างกายของเขาขยายใหญ่ขึ้นเป็นสองเท่า พร้อมกับรับแส้ของหยูจู ก่อนที่จะดึงตัวของหยูจูเข้ามาหา

“ตายซะ!!”

เซียฮูนั้นฟันใส่ท้องของหยูจูด้วยมีดของเขา

ชิ้ง!!

เลือดนั้นสาดกระเซ็นไปทั่ว ทำให้แซ่น้ำนั้นหดเล็กลง พร้อมกับเลือดที่ไหลริน

“แค๊กๆ”

สีหน้าของหยูจูนั้นซีดเซียวลงทันที และใช้ฝ่ามือกดไปที่ท้อง แต่เลือดก็ยังไหลทะลักออกมาจากร่องนิ้ว

เธอประมาทเกินไป ไม่คิดว่าเซียฮูนั้นจะเก็บซ่อนพลังที่แท้จริงเอาไว้ เขาไม่ใช่ผู้ทรงพลัง แต่เป็นผู้กลายพันธ์สายพันธ์สิงโตโลหิต

“แม่!!”

หยูเฟ่ยหยานร้องตะโกนออกมาด้วยความตกใจ แต่เธอเองก็ฝึกฝนตัวเองมานาน ทำให้เธอพอจะมีสติไม่พุ่งเข้าไป ได้แต่มองดูร่างอันบอกช้ำของแม่ตัวเอง

“อย่าได้กังวลไป แค่นี้แม่ยังไม่ตาย”

หยูจูนั้นใช้พลังของตัวเองห้ามเลือดเอาไว้

“ฮ่าๆๆๆ หยูจู…ดูท่าแล้วแกจะไม่ได้เก่งสมคำร่ำลือเสียแล้ว”

เซียฮูสะบัดเลือดที่ติดอยู่บนใบมีดออก และพูดจาถากถางทันที

“แกคงพึ่งจะผลิตน้ำของวันนี้เสร็จสินะ ไม่งั้นแกคงมีพลังมากพอที่จะใช้มวลน้ำสกัดการฟันเมื่อครู่ได้สบายๆ”

เซียฮูนั้นรู้สึกโชคดีที่มาถูกจังหวะ เพราะหยูจูสูญเสียกำลังไปเยอะหลังจากผลิตน้ำ ไม่งั้นเขาคงตายตั้งแต่หมัดแรกที่เสริมด้วยพลังจากแรงอัดของน้ำแล้ว

เฉียวหูนั้นหรี่ตาลงเล็กน้อย และมองไปยังเซียฮูด้วยสายตาที่หวาดกลัว

“แท้จริงแล้วเขาก็เป็นผู้กลายพันธ์ขั้น 5 ….ไม่น่าแปลกใจเลย”

เขาเข้าใจทุกอย่างแล้วว่าทำไมในยามปกติรัศมีข่มเหงจากเซียฮูถึงได้น่ากลัวนัก ที่แท้เขาปิดซ่อนเรื่องที่ตัวเองเป็นผู้กลายพันธ์เอาไว้

เฉียวหูเหลือบไปมองยังหัวของหมาล่าเนื้อ และบ่นพึมพำ

“ฉันเตือนแกแล้ว อย่าได้ดูเบาเซียฮู”

สำหรับหยูจูนั้นหลังจากที่ผลิตน้ำของวันนี้ไปแล้ว ที่จริงเธอควรจะได้นอนพักผ่อน ไม่ควรมาต่อสู้เช่นนี้

“หยูจู เอาปลาอัญมณีมาซะ อย่าบีบให้ฉันต้องฆ่าแกเลย”

เซียฮูชำเลืองไปมองทางเปลวไฟที่ลุกขึ้นจากที่ไกลๆ ของค่าย

ทีมนักล่าและหน่วยลาดตระเวนน่าจะรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น และคงจะมาถึงในไม่ช้า

เขาเหลือเวลาไม่มากแล้วที่จะหนีออกไปจากที่นี่

“ปลาอัญมณีงั้นหรอ….ฮ่าๆๆ แกคิดจะทำให้ฉันหัวเราะจนตายรึไง!”

จู่ๆ หยูจูนั้นก็หัวเราะจนท้องแข็ง และเจ็บแผลอย่างมาก ทำให้เธอรู้สึกโกรธแค้นยิ่งกว่าจะหัวเราะตอนนี้

“แกหัวเราะอะไรของแก!!”

สิ่งนี้ทำให้เซียฮูอารมณ์พุ่งพล่านอีกครั้ง

ที่ผ่านมาเพื่อปกปิดพลังของตัวเอง เขายอมโดนผลข้างเคียงของการสะกดการกลายพันธ์เอาไว้ แต่นี้เขาถึงกับต้องใช้ไพ่ไม้ตายลับ และแลกกับทุกอย่าง เพื่อมาฟังเสียงหัวเราะเยาะเย้ยแบบนี้อีก

“ที่ฉันหัวเราะก็เพราะแกมันโง่เง่า!!”

หยูจูตะโกนขึ้นทันที

“คุกวารี!!”

ซูม!!

แล้วทันใดหยดน้ำทุกหยดที่อยู่รอบๆ ก็เคลื่อนตัว และลอยขึ้นจากพื้น ก่อนที่จะพุ่งเข้าไปหาเซียฮูและควบแน่นขึ้น

คุกน้ำทรงสี่เหลี่ยมขนาดห้าคูณห้าเมตรขังเซียฮูเอาไว้ใต้น้ำ

“ทนอีกนิดเดียว”

หยูจูนั้นรู้สึกเวียนหัวอย่างมาก และแทบจะประคองสติไว้ไม่ไหว เธอกัดริมฝีปากแน่นเพื่อทำให้ยังคงสติอยู่ได้

เธอได้สร้างลูกบาศก์ที่ทำมาจากน้ำขังเซียฮูเอาไว้ ปล่อยให้เขาดิ้นรนราวกับคนจมน้ำอยู่ยังงั้น

“หัวหน้า!!”

สีหน้าของสมุนเซียฮูเริ่มเปลี่ยนไป

เพียงไม่กี่วินาที สถานการณ์จะกลับตาลปัตรกันแบบนี้

“เร็ว!! รีบฆ่าหยูจูตอนนี้!”

เฉียวหูนั้นเห็นโอกาสจึงตะโกนสั่งการทันที

“ไปเร็ว!!”

เซียเต๋ากับเย่ฉ่านรีบพุ่งตัวเข้าไปทันที

“โอกาสนี้แหละ”

เฉียวหูนั้นเห็นแล้วว่ามีช่องว่างเกิดขึ้น เขามองไปทางโรงเตี๊ยมด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง

เขารู้อยู่แล้วว่าหยูจูนั้นไม่มีปลาอัญมณี และเขาจะไม่กลับไปมือเปล่า

เพราะในมือของหยูเฟ่ยหยานนั้นเป็นกล่องไม้เล็กๆ ไม่มีทางใส่ปลาอัญมณีได้ ทำให้เขามั่นใจได้เลยว่าหยูจูยังไม่ได้รับปลาอัญมณีมา

เฉียวหูเลยวิ่งผ่านทุกคนเข้าไปยังโรงเตี๊ยมอย่างรีบร้อน เขาต้องการจะจับตัวหัวขโมยให้ได้ก่อน

หากว่าปลาอัญมณีไม่ได้อยู่ที่กลุ่มทะเลสาบพระจันทร์ ก็แปลว่าต้องอยู่ที่เขาหินที่มีแมงมุมอสูรเฝ้าอยู่

เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้กับสัตว์อสูรที่ดุร้ายแบบนั้น และมันก็คงยากเกินไปที่จะข่มขู่หัวขโมยให้ส่งปลามาให้เขาด้วย เพราะงั้นเลยเหลือหนทางเดียว…..คือจับหัวขโมยเป็นตัวประกันเพื่อให้แมงมุมอสูรเปิดทางให้