ในความมืดของเมืองเซิงหยาง
ที่มุมถนนแแห่งหนึ่งมีเงาสีดำปรากฏขึ้น ก่อนที่จะก่อร่างเป็นมิอาที่มีผมสีดำและนัยน์ตาสีแดง
เธอมองไปรอบๆ และพูดกับตัวเอง
“สองคนนั้นไปอยู่ไหนแล้ว”
เมื่อป้อมเทียนเหมินปิดลง เป็นไปไม่ได้เลยที่จะเข้าไปในเมืองเต่าทมิฬ และไม่ต้องคิดถึงว่ามีพวกทีมนักล่าจากเมืองหมื่นอสูรไล่ล่าอยู่อีก
ดังนั้นมิอาจึงคิดบ้าๆ อย่างการให้คนจากเมืองเต่าทมิฬจับตัวเธอ และพาเธอกลับขึ้นไป
เธอเดินไปรอบๆ เมืองเซิงหยางเป็นเวลาสองสามกองไฟ แต่เธอก็ยังไม่เจอคนจากเมืองเต่าทมิฬสักที
“กำลังมองหาใครอยู่งั้นหรอ”
มีเสียงของหญิงสาวที่ดูเย็นชาดังขึ้นมาจากข้างๆ ตัวของมิอา
หยางปิงปลดพลังล่องหนออก และเผยให้มิอาเห็นร่างของเธอ นัยน์ตาสีม่วงจับจ้องไปยังมนุษย์ครึ่งแมวที่อยู่ตรงหน้า และรอบนี้เธอจะไม่ปล่อยให้หลุดรอดไปได้อีกแล้ว
เธอไม่ต้องการให้ภารกิจครั้งนี้ล้มเหลว
แววตาของมิอาเป็นประกายสีแดงเข้มและหรี่ลง เธอมองไปยังหญิงสาวในชุดเกราะปริศนาที่อยู่ต่อหน้า และเธอพยายามที่จะห้ามใจตัวเองไม่ให้ใช้พลังงเงาเพื่อหลบหนี
มิอาหายใจเข้าลึกๆ และพูดขึ้น
“ฉันมองหาเธออยู่”
“หึ? ทำไมล่ะ”
ใบหน้าสวยๆ ของหยางปิงที่อยู่ภายในหมวกชุดเกราะถึงกับกระตุกด้วยความตกใจ
มิอาหยิบรูปเหมือนของเธอขึ้นมา และยื่นให้หยางปิงดู
พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่แยแส”
“เธอจะถามทำไมในเมื่อเธอเองก็ตามหาฉันเหมือนกัน”
“แบบนี้เอง”
หยางปิงมองภาพเหมือนและพยักหน้า
มิอาหายใจเข้าลึกๆ อีกครั้งก่อนที่จะถามด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง
“น้องสาวของฉันถูกจับไปงั้นหรอ!”
“หมายถึงมินโฮงั้นหรอ”
ภาพของหญิงสาวหูกระต่ายผุดขึ้นมาในหัวของหยางปิง
“ใช่แล้ว!! ตอนนี้น้องสาวของฉันเป็นยังไงบ้างบอกมานะ”
รูม่านตาของมิอาขยายขึ้นอย่างตื่นเต้น
เธอรู้สึกดีใจเล็กน้อยที่ รู้ว่าน้องสาวของเธออยู่ที่เมืองเต่าทมิฬ
หยางปิงเลยพูดอย่างใจเย็น
“เธอสบายดี แล้วเธอเองก็จะได้เจอกับน้องสาวหากตามฉันกลับมาดีๆ”
หยางปิงไม่ลืมภารกิจที่ได้รับมอบหมายมาจากมู่เหลียง นั้นคือนำตัวมิอากลับไปอย่างปลอดภัย
“น้องสาวฉันถูกจับขังไว้งั้นหรอ!”
สีหน้าของมิอาเปลี่ยนไป และถามอย่างเย็นชา พร้อมกับปลายผมที่ชี้ขึ้นเหมือนกำลังข่มขู่
“ไม่”
หยางปิงตอบอย่างไม่สนใจท่าทางของมิอา
เธอหันหลังกลับ และเดินไปอย่างช้าๆ
“ถ้าอยากเจอเธอก็ตามมาดีๆ”
“...”
มิอาถอนหายใจ สำหรับเธอแล้วมินโฮสำคัญกับเธอมาก ต่อให้บุกรังมังกรหรือถ้ำเสือเธอก็พร้อม
ทั้งคู่เดินกันไปในความมืด หลังจากนั้นเป็นเวลาไม่กี่กองไฟ ลี่ลี่ก็มาสมทบด้วย
ในช่วงกลางคืน หยางปิงกับลี่ลี่ตกลงที่จะแยกย้ายกันตามหามิอา แล้วมานัดเจอกันที่เวลานี้
“ในที่สุดงานก็เสร็จสักที”
ลี่ลี่มองไปยังมิอาที่เดินตามหลังอยู่
และถามด้วยความสงสัย
“แล้วเพื่อนของเธออีกคนไปไหนแล้ว”
“เธอไม่อยู่แล้ว”
มิอาตอบอย่างไม่สนใจ
“ก็แล้วไป”
ลี่ลี่พยักไหล่และเดินต่อ
เป้าหมายของภารกิจนี้คือมิอาคนเดียว ส่วนคนที่บินได้จะอยู่หรือตายก็ไม่ใช่เรื่องของเธอ
“กลับกันเถอะ ท่านมู่เหลียงรออยู่”
หยางปิงพูดเบาๆ
ลี่ลี่เองก็พยักหน้าและพูดต่อ
“เสี่ยวไกเอง คงมารออยู่นอกเมืองแล้ว”
“ลี่ลี่พาเธอไปหาเสี่ยวไก เดี๋ยฉันจะคุ้มกันทางให้”
หยางปิงพูดจบร่างของเธอก็เลือนหายไป
“จ้าๆ”
ลี่ลี่ตอบพร้อมกับหันไปมองมิอา และพูดเตือน
“ตามฉันมาติดๆ เลยนะ”
มิอาไม่พูดอะไร และเคลื่อนไหวตามที่ลี่ลี่บอก
ความเร็วของทั้งคู่ไม่ได้ช้าเลยแม้แต่น้อย เพราะมิอาเองก็เป็นผู้กลายพันธ์สายพันธ์แมว ทำให้มีความคล่องตัวสูงเหมือนกับแมว
ที่นอกเมืองเซิงหยาง ร่างของมิอาปรากฏขึ้นจากความมืด
โดยที่มีหยางปิงและลี่ลี่อยู่ข้างๆ
“เสี่ยวไก! พวกเรามาแล้ว”
ลี่ลี่ตะโกน
“.....”
มิอาได้แต่คิ้วขมวดด้วยความสงสัย ว่าเด็กสาวคนนี้ตะโกนเรียกใคร
หลังจากนั้นไม่นาน ร่างของมิอาก็ตอบสนองกับสัตว์อสูรที่เข้ามาใกล้ทำให้ขนเธอลุกทั้งตัว
“มีสัตว์อสูรเข้ามาใกล้!”
เธอร้องเตือน และพร้อมที่จะใช้พลังของเงา
“ช้าก่อน นั่นคือเสี่ยวไก”
ลี่ลี่พูดให้มิอาใจเย็นลง
“อะไรนะ?”
มิอามองลี่ลี่ด้วยสายตาที่ว่างเปล่า
“เอามาเร็ว”
ลี่ลี่และหยางปิงประโดดขึ้นไปนั่งขี่อะไรสักอย่างที่มองไม่เห็น ก่อนที่ร่างของกิ้งก่ายักษ์จะปรากฏตัวต่อหน้ามิอา
“สัตว์อสูรล่องหนได้?!”
มิอาถึงกับตกใจ
ทั้งสองขึ้นไปขี่เสี่ยวไกแล้วร่างก็เลือนหายไป แต่มิอาเองยังรับรู้ได้ถึงตัวตนของทั้งสองอยู่
“ขึ้นมาสิ”
ลี่ลี่ตะโกนเร่งอีกครั้ง
มิอาเคลื่อนไหวอย่างเกๆกังๆ และสัมผัสไปบนเกล็ดลื่นๆ เย็นๆ ของเสี่ยวไก
ก่อนที่จะปีนขึ้นไปบนหลังของเสี่ยวไกอย่างระมัดระะวัง
“นั่งดีๆ ละ……เสี่ยวไกกลับได้”
ลี่ลี่พูดขึ้นก่อนที่จะตบไปบนหลังของเสี่ยวไก
ก่อนที่มิอาจะตั้งตัวได้ ร่างของเธอก็เลื่อนรางและโปร่งแสงล่องหนไปทันที เธอถูกพาตัวไปโดยสัตว์อสูรที่ชื่อเสี่ยวไก และถูกพาตัวกลับไปยังเต่าทมิฬน้อยอย่างรวดเร็ว
เสี่ยวไกนั้นพาทั้งสามมาที่อีกฟากของตัวเต่าทมิฬ
“จับให้แน่น”
หยางปิงพูดเตือน
มิอาเกาะไปที่เกล็ดบนหลังของสัตว์อสูรโดยที่ไม่รู้ตัว
เสี่ยวไกเริ่มเคลื่อนไหวรวดเร็วขึ้น และปีนไต่หน้าผาด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่ออ รู้สึกตัวอีกทีก็เห็นกำแพงซานไห่แล้ว
มิอาถึงกับตกตะลึงในพลังของสัตว์อสูรตัวนี้มาก และคาดเดาว่ามันน่าจะอยู่ในขั้น 5 หรือ 6
“ขอบใจมากนะเสี่ยวไก!”
ลี่ลี่ลูบไปที่หัวของเสี่ยวไกเบาๆ
ก่อนที่เสี่ยวไกจะเดินหายลับไป
“.....”
มุมปากของลี่ลี่ถึงกับกระตุก และคิดว่าเสี่ยวไกไม่ชอบเธองั้นหรอ?
ก่อนที่จะปั้นสีหน้าปกติแล้วพูดขึ้น
“รีบไปหานายท่านมู่เหลียงเถอะ”
“ฉันอยากเจอน้องสาวฉันก่อน”
มิอาพูดอย่างเย็นชา
“เมื่อเจอท่านมู่เหลียงก็จะได้เจอน้องสาวของเธอเอง”
หยางปิงพูดขึ้น
“มินโฮอยู่ที่ตำหนักเจ้าเมือง”
ลี่ลี่พูดเสริมก่อนที่จะเดินไปข้างหน้าและพูดต่อ
“มาเร็วสิไม่อยากเจอน้องสาวแล้วรึไง?”
“....”
มิอาได้แต่เม้มปากและตามไปอย่างเงียบๆ
เธอมองไปยังต้นไม้ขนาดใหญ่ยักษ์บนเนินสูง สิ่งนี้ต้องเป็นอะไรที่ดินแดนเขียวขจีสนใจแน่ๆ
มิอาละสายตาออกจากต้นไม้ และตามทั้งสองคนไปเรื่อยๆ
จนไปถึงเนินสูงและมาถึงตำหนักเจ้าเมือง
นี้เป็นการขึ้นมาบนเนินสูงครั้งที่สองของมิอา
ครั้งแรกเธอลักลอบเข้ามาอย่างลับๆ
แต่คราวนี้การมาของเธอคือมาอย่างเปิดเผยและถูกพาตัวมาทำให้อารมณ์นั้นต่างกันมาก
ที่ประตูทางเข้าตำหนักเจ้าเมือง
“กลับมาแล้วงั้นหรอ”
เสียงของลี่เยว่ดังขึ้นก่อนที่ร่างของเธอจะปรากฏตัวออกมาข้างๆ มิอา และตรวจมิอาอย่างละเอียด
“นายท่านอยู่ไหน”
หยางปิงถามขึ้น
“เขาอยู่ในห้องทำงาน ตามฉันมา”
ลี่เยว่พูดขึ้นก่อนที่จะพาทุกคนไปยังห้องทำงานของมู่เหลียง
ก็อกๆ
“เข้ามาได้”
มู่เหลียงส่งเสียงออกมาจากห้อง
ลี่เยว่เปิดประตูออกและรายงาน
“มู่เหลียง หยาปิงและลี่ลี่กลับมาถึงแล้ว…..”
น้ำเสียงของเธอดูดีใจมาก และกล่าวต่อ
“พร้อมกับพี่สาวของมินโฮด้วย”
“พามาทางนี้เลย”
มู่เหลียงเลิกคิ้วขึ้นก่อนที่จะออกคำสั่ง
“ไปตามมินโฮมาเร็วเข้า”
“ได้เลย”
ลี่เยว่รับคำสั่งและกำลังจะเดินจากไป เธอได้โบกมือให้กับทั้งสาม
“เข้าไปก่อน เดี๋ยวฉันไปตามมินโฮมาสักครู่”
ตอนนี้มินโฮคงกำลังยุ่งอยู่ภายในครัว
“มินโฮอยู่ไหน น้องสาวฉันอยู่ไหนตอนนี้”
อยู่ๆ มิอาก็พูดขึ้นอย่างร้อนรนอีกครั้ง เมื่อได้ยินชื่อน้องสาวตัวเอง
“อย่าได้ใจร้อน เข้าไปข้างในก่อน”
หยางปิงเตือนสติมิอาและพาเธอเข้าไปในห้องทำงานมู่เหลียง
ทั้งสามเมื่อเข้ามาแล้วก็เห็นมู่เหลียงที่ยืนรอรับอยู่ด้วยรอยยิ้ม
หยู่ฉินหลานนั่งอยู่ที่ข้างหน้าต่างและกำลังอ่านหนังสือที่หน้าปกเขียนว่าโกลาหล เธออ่านมันมากกว่าหลายครั้งเพราะหลงใหลในเนื้อหาอันน่าอัศจรรย์ของมัน
มู่เหลียงยิ้มและพูดอย่างเป็นธรรมชาติ
“ขอบคุณที่ช่วยเหลืองานในครั้งนี้”
“ก็ไม่ได้ลำบากอะไร”
แววตาที่ดูแข็งกระด้างของหยางปิงดูอ่อนลงเมื่อได้ยินคำพูดของมู่เหลียง
“ภารกิจของพวกเราสำเร็จ!”
ลี่ลี่ยืนเท้าเอวพร้อมกับรอยยิ้ม
มู่เหลียงมองดูมิอาอย่างตั้งใจและรู้ได้ทันทีว่านี้คือพี่สาวของมินโฮ
เขาถามมิอาพร้อมกับฉีกยิ้มให้
“เธอชื่อมิอาใช่ไหม”
“น้องสาวฉันอยู่ไหน!!”
มิอาถามกลับโดยไม่สนคำถามของมู่เหลียง
ตอนนี้เธอสนใจเพียงว่าน้องสาวเธอจะมาเมื่อไร และขอเจอหน้าน้องสาวเท่านั้นโดยไม่สนใจว่านี้จะเป็นกับดักหรือไม่
“มินโฮคงจะมาในไม่ช้านี้”
มู่เหลียงตอบอย่างใจเย็น
เขาเห็นท่าทางของมิอาที่ยังดูหวาดระแวง และไม่ไว้ใจใครทั้งสิ้น เธอคงจะเปลี่ยนไปหลังจากเจอน้องสาวแล้ว ถึงตอนนั้นคงจะได้เริ่มนั่งคุยกันดีๆ
เพียงไม่กี่อึดใจเท่านั้น
“พี่!!”
ประตูห้องทำงานถูกผลักออกอย่างแรง จากด้านนอก พร้อมกับร่างของมินโฮที่พุ่งเข้ามาด้วยใบหน้าที่ดีใจและตื่นเต้น
Copyright © 2025 xxxxx.com, All Right Reserved