เช้าตรู่ของวันใหม่

ลี่เยว่ลืมตาขึ้นมา และพบว่ามีผ้าห่มที่ทำมาจากหนังสัตว์คลุมตัวของเธออยู่ ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

เธอมองไปยังผนังกำแพงที่เต็มไปด้วยอาวุธ ก่อนที่สีหน้าของเธอจะดูอ่อนโยนขึ้นมา

ใช่แล้วเธอได้นอนในห้องของมู่เหลียงอีกครั้ง แต่ด้วยสาเหตุอะไรเธอก็จำไม่ได้แล้ว

“หากว่าเรายังอยู่แบบนี้ต่อไป เกรงว่าเมื่อถึงเวลาต้องไปจากที่นี่ คงทำใจลำบากน่าดู”

ลี่เยว่บ่นกับตัวเองเบาๆ ก่อนที่จะเอามือขึ้นมาลูบรอยแดงบนหน้า

ถ้าหากว่าไม่มีโรคบ้าๆ นี้ เธอเองก็อยากจะอยู่ที่นี่ต่อไป

สถานที่แห่งนี้หรูหรามาก ขนาดที่ว่าสามารถอาบน้ำได้ทุกวัน และมีของดีๆ อย่างน้ำชาให้ดื่ม และที่สำคัญที่สุดเลยคือไม่มีใครรังเกียจเธอ

“โอ้ย!! ฉันกำลังคิดอะไรไร้สาระอยู่เนี่ย!! หยู่เฟ่ยและคนอื่นๆ กำลังรอน้ำตานางฟ้าอยู่!”

ลี่เยว่เอามือทั้งสองข้างขึ้นมาตบแก้มตัวเองเบาๆ ก่อนที่นัยน์ตาสีน้ำเงินของเธอจะดูแน่วแน่มากขึ้น แต่ถึงอย่างงั้นเธอเองกลับทิ้งตัวลงไปกลิ้งบนเตียงอีกครั้ง

“อะแฮ่ม….”

มีเสียงกระแอมเบาๆ ดังขึ้นที่ทางเข้าห้อง

“.....”

ลี่เยว่ที่กำลังกลิ้งตัวอยู่บนเตียงก็ถึงกับหยุดชะงัก

“พอดีฉันจะขอเข้าไปหยิบของหน่อย เลยเดินเข้ามาเลยหวังว่าคงไม่ว่ากันนะ”

มู่เหลียงที่กำลังยืนเอามือเท้าประตูอยู่ก็พูดขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก และมองดูเด็กสาวที่กำลังตัวแข็งทื่ออยู่บนเตียง

ควับ!!!!

ลี่เยว่เอาผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวอย่างรวดเร็ว และเร็วเท่าที่สุดที่ชีวิตของเธอเคยทำมา

แววตาสีดำของมู่เหลียงจ้องมองด้วยความเอ็นดู ก่อนที่จะเข้าไปหยิบกระเป๋าและกระติกน้ำที่มุมห้อง

ก่อนที่เขาจะเดินออกไป มู่เหลียงได้พูดขึ้นพร้อมกับหัวเราะเล็กน้อย

“ฉันเสร็จธุระแล้ว เชิญเธอกลิ้งต่อเลย”

มู่เหลียงเดินมาที่ห้องโถงพร้อมกับสัมภาระ เขาเอาม้วนหนังออกมาวางกองไว้ข้างหน้า และเริ่มที่จะตรวจสอบพวกมันดูอีกครั้ง

เนื่องจากว่ามันยังเช้าอยู่และสองสาวเองก็ยังไม่ตื่นดี เขาจึงคิดว่าจะใช้ช่วงที่เงียบสงบนี้ศึกษาม้วนบันทึก

แต่ไม่คิดว่าจะได้เห็นอีกมุมหนึ่งของลี่เยว่โดยบังเอิญ ซึ่งมันน่าเอ็นดูมาก

“ตัวอักษรนี้ มันเหมือนกับคำว่าไฟเลย”

มู่เหลียงลองเปรียบเทียบตัวอักษรในหนังจารึกกับตัวอักษรภาษาจีนแบบย่อ ซึ่งมันดูใกล้เคียงกัน

เขาลองใช้วิธีการนี้เปรียบเทียบดู ก็พอที่จะทำความเข้าใจตัวอักษรที่อยู่บนหนังจารึกพวกนี้ได้

“มีแต่คำที่เราไม่รู้จักเต็มไปหมด”

มู่เหลียงเกาหัวด้วยความหงุดหงิด

เขากำลังหมกมุ่นอยู่กับสิ่งนี้

จนเวลาได้ผ่านไปอย่างช้าๆ จนท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้นเรื่อยๆ

“ฮ้าววว”

มินโฮเดินออกมาจากห้องพร้อมกับอ้าปากหาวขึ้น ก่อนจะพูดอย่างงัวเงีย

“มู่เหลียง…เดียวฉันไปทำข้าว…เช้าเอง”

“หือ!!!”

มู่เหลียงเมื่อถูกเรียกก็ได้สติกลับมา ก่อนที่จะตอบพร้อมกับรอยยิ้ม

“งั้นรบกวนมินโฮด้วยแล้วกัน”

“เล็กน้อย สบายมา…ก.”

มินโฮเดินไปถือหม้อเหล็ก ก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องเก็บของ

สิบวินาทีต่อมา

มินโฮเดินออกมาด้วยใบหูที่ตกลง พร้อมกับสีหน้าที่ขมขื่น ในมือถือถังไม้ที่ว่างเปล่า และพูดอย่างอ่อนแรง

“มู่เหลียงน้ำของเราหมดแล้ว”

“อย่ากังวลไป เรายังมีน้ำเหลืออยู่”

มู่เหลียงปลอบเด็กสาวก่อนที่จะยิ้มให้จางๆ

มู่เหลียงเอาถังไม้ที่วางอยู่ใต้โต๊ะขึ้นมา และเปิดช่องเล็กๆ บนถังก่อนที่จะมีน้ำไหลออกมา

จ๊อกๆ

“ห๊ะ? มู่เหลียงเอาถังไปเติมน้ำเมื่อไหร่!”

มินโฮเดินเข้าไปรับถังไม้ที่ใส่น้ำ ด้วยความประหลาดใจ

สายตาของเธอเห็นบางสิ่งที่อยู่ในถังไม้ที่มีน้ำไหลออกมาอย่างไม่ตั้งใจ สิ่งที่เธอเห็นเป็นอะไรที่แวววาวอย่างมาก

“มู่เหลียง ในถังนั้นมันมีอะไรอยู่?”

มินโฮถามด้วยสีหน้าเกร็ง และดูหวาดระแวงอย่างมาก และใช้เท้าสะกิดมู่เหลียงเบาๆ

แม้ว่าจะกลัวแต่มินโฮก็พูดต่อ

“ดูเหมือนว่ามันอยากจะออกมาจากถัง”

“อ่อ…ในถังนี้มีปลาอัญมณีอยู่”

มู่เหลียงพึ่งรู้ว่าเขาไม่ได้บอกเรื่องนี้กับมินโฮว่าในถังมีปลาอยู่

ก่อนที่มู่เหลียงจะเปิดฝาถังออกแล้วรีบจับปลาอัญมณีเอาไว้

มู่เหลี่ยงสั่งกับระบบภายในใจทันที

“ฝึกปลาอัญมณี และวิวัฒนาการมันเป็นระดับ 3”

-ติ๊ง!! ตรวจพบสิ่งมีชีวิตระดับ 0 ปลาอัญมณี….เริ่มทำการฝึก-

-วิวัฒนาการปลาอัญมณีถึงระดับ 3 สำเร็จ-

-ติ๊ง! เจ้านายต้องการสืบทอดพลังมาจากปลาอัญมณี และรับทักษะ ควบแน่นวารีหรือไม่-

“รับ”

มู่เหลียงตอบในใจแต่มุมปากของเขากลับยกสูงขึ้น

เขากำลังจะได้รับความสามารถที่หลายคนต้องอิจฉา และหลังจากนี้เขาจะไม่ต้องกังวลเรื่องน้ำอีกแล้ว

-ติ๊ง! ทักษะควบแน่นวารีกำลังถ่ายโอนข้อมูล….ปรับแต่ง…..การสืบทอดพลังเสร็จสิ้น-

มู่เหลียงครั้งนี้รู้สึกได้ถึงไอเย็นที่ไหลผ่านร่างเข้ามา ก่อนที่มันจะไหลผ่านออกไป

แต่มู่เหลียงไม่สนใจความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับเขา และเปิดดูค่าสถานะใหม่ทันที

ผู้ฝึก : มู่เหลียง

ถึกทน 48

ว่องไว 45.8

กำลัง 46

ปราณ 70

อายุขัย 24 / 1200 ปี

แต้มฝึกฝน 0 (คืนค่าทุกวัน และสะสมได้)

แต้มวิวัฒนาการ 748

ความสามารถ ควบคุมปฐพีระดับ 4 เกล็ดแข็งพรางตาระดับ 4 กายมนุษย์ระดับ 1 ถักทอใยแมงมุมระดับ 4

น้ำตานางฟ้าระดับ 1 อาณาเขตแสงดาวระดับ 3 ควบแน่นวารีระดับ 3

…..

สิ่งที่ฝึกฝน เต่าทมิฬ เต่าหิน(ระดับ 4) ทักษะ ควบคุมปฐพีระดับ 3

เสี่ยวไก กิ้งก่าสามสี(ระดับ 4) ทักษะ เกล็ดแข็งพรางตาระดับ 4

เซียวหง แมงมุมผีแดง(ระดับ 4) ทักษะ ถักทอใยแมงมุม 4

ดอกปีกนางฟ้า(ระดับ 1) ทักษะ น้ำตานางฟ้า 1

ต้นชาเขียวประกาย(ระดับ 3) ทักษะ อาณาเขตแสงดาว 3

ปลาอัญมณี(ระดับ3) ทักษะ ควบแน่นวารี 3

…..

สิ่งแรกที่มู่เหลียงเห็นคืออายุขัยที่เพิ่มขึ้นเป็น 1,200 ปี และมันได้สร้างความประหลาดใจให้เขาอย่างมาก

“เอ้!! ทำไมตัวปลามันใหญ่ขึ้นแบบนี้หล่ะ”

มินโฮที่จ้องมองอยู่ตั้งแต่เริ่มจนจบก็รู้สึกแปลกใจเหมือนกัน

ตอนนี้เธอเริ่มเอะใจแล้วว่า ทำไมทุกครั้งที่มู่เหลียงอยู่กับสิ่งใดก็ตาม สิ่งนั้นจะขยายใหญ่ขึ้น

“มู่เหลียงปล่อยมันลงก่อนเถอะ”

มินโฮกระตุกแขนของมู่เหลียง และพูดเตือนขึ้นอีกครั้ง

“มันกำลังจะถูกมู่เหลียงบีบจนตายแล้ว”

“เออใช่!”

มู่เหลียงที่ได้สติกลับคืนมาก้มองดูปลาอัญมณีที่พยายามดิ้นออกไปจากมือของเขาอย่างอ่อนแรง

เขารีบคลายมือออกจากปลาอัญมณีที่ตัวใหญ่เกือบครึ่งเมตรทันที

บุ๋ม!!

แล้วปลาอัญมณีก็เหมือนจะเริ่มใช้ทักษะของมันทันที โดยการควบแน่นน้ำขึ้นมาห่อหุ้มร่างของตัวเองเอาไว้

ทำให้มีลูกบอลน้ำที่ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางกว่าครึ่งเมตรวางอยู่กลางห้องโถง

“ดูเหมือนว่า ฉันคงต้องทำบ่อสำหรับแกแล้วสินะ”

มู่เหลียงมองไปที่มือของเขาที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำอย่างช่วยไม่ได้

“มันดูเป็นปลาที่แข็งแรงดีจัง และตัวของมันก็สวยมาก ดูสิตัวมันโปร่งแสงไปจนมองเห็นอีกฝั่งเลย”

มินโฮโน้มตัวเข้าไปใกล้ๆ ปลาอัญมณีอย่างสนใจ และใช้นิ้วสัมผัสไปบนบอลน้ำที่มันสร้างขึ้น

“มันยังไม่ค่อยเชื่องเท่าไร”

มู่เหลียงส่ายหัวอย่างอารมณ์เสีย ก่อนที่จะอุ้มบอลน้ำไปวางในอ่าง

“ฮะๆ เจ้าปลาตัวนนี้ตลกจัง”

มินโฮดูสนใจปลาอัญมณีมากเป็นพิเศษ

เธอลองจับตัวของมันที่แวววาวราวกับอัญมณี และลูบมันอย่างหลงไหล

ไม่แปลกเพราะไม่ว่าจะผู้ใหญ่หรือเด็กสาวก็ต่างหลงไหลในความแวววาว

เปรี้ยง!!

อยู่ๆ บอลน้ำก็แตกออกแล้วน้ำก็เต็มอ่างน้ำทันที

กูลู กูลู กูลู!!

ปลาอัญมณีร้องออกมาราวกับมันกำลังบ่นด่ามู่เหลียง ว่าอ่างนี้เล็กเกินไป

“อย่าดื้อ!! แล้วอยู่ในนั้นไปก่อน จนกว่าฉันจะขุดสระให้แกเสร็จ”

มู่เหลียงส่งกระแสจิตไปด่าปลาอัญมณี และห้ามปรามไม่ให้มันกระโดดทำบ้านเปียกไปทั่ว