เช้าตรู่ของวันใหม่ก็มาถึง
ลี่ลี่กำลังนอนหลับอย่างสบายอยู่บนเตียง แต่แล้วอยู่ๆ เธอก็เริ่มรู้สึกอึดอัดมากขึ้นเรื่อยๆ และเมื่อลืมตาขึ้นมาก็เห็นว่าโหย่วเฟ่ยกำลังนอนทับเธออยู่
เธอยกตัวของโหย่วเฟ่ยออก และพูดด้วยน้ำเสียงดุ
“จริงๆ เลย!! ทำไมเวลานอนต้องมากอดฉันทุกที!! นิสัยนี้แก้ไม่หายจริงๆ”
“ลี่ลี่….ทำไมตื่นเร็วจัง”
โหย่วเฟ่ยเข้าไปกอดลี่ลี่อีกครั้งด้วยความงัวเงีย
“ปล่อยเลยนะ!”
ลี่ลี่พยายามผลักโหย่วเฟ่ยออกไป และรีบลุกขึ้น
หากว่ายังปล่อยไว้แบบนี้ต่อไป โหย่วเฟ่ยได้ดึงตัวเธอไปกอดอีกแน่
“นอนต่อเถอะยังไม่เช้าเลย”
โหย่วเฟ่ยดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างแล้วนอนต่อ
“นี้มันเช้าแล้ว เธอนี้มันจริงๆ เลย”
ลี่ลี่มองออกไปนอกหน้าต่างก็เห็นว่ามีแสงส่องเข้ามาแล้ว
เมื่อคืนหลังจากอาบน้ำกับลี่เยว่เสร็จ ลี่เยว่ก็พาลี่ลี่ไปหาโหย่วเฟ่ยที่นอนอยู่บนโต๊ะทำงาน
ลี่ลี่เป็นคนอุ้มโหย่วเฟ่ยกลับไปนอนที่เตียง หลังจากที่พาโหย่วเฟ่ยมานอนที่เตียงแล้วลี่ลี่เองก็รู้สึกง่วงเลยนอนไปเตียงเดียวกับโหย่วเฟ่ยไปเลย
“เดี๋ยว!! ฉันมีคำถามอีกต้องเยอะยังไม่ได้ถามเลยลุกขึ้นมาก่อน!!”
ลี่ลี่เกาหัวด้วยความหงุดหงิดก่อนที่จะเอาที่คาดผมมาทำผมแกละสองข้างเหมือนเดิม
เธอมองไปยังโหย่วเฟ่ยที่นอนหลับไม่รู้เรื่อง ก่อนที่จะดึงผ้าห่มให้ใหม่
“ค่อยกลับมาถามเรื่องดอกปีกนางฟ้าตอนเธอตื่นก็แล้วกัน”
ลี่ลี่สวมผ้าคลุมปิดหัว ก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องของโหย่วเฟ่ย
เมื่อออกมาด้านนอกเธอก็สูดหายใจเข้าเต็มปอด
“อากาศที่นี่สดชื่นชะมัด ไม่มีกลิ่นเหม็นเลยแม้แต่น้อย”
“ทั้งหมดนี้เป็นเพราะต้นชาต้นนี้งั้นหรอ”
ลี่ลี่มองไปยังต้นชาเขียวประกาย และพูดขึ้นอย่างชื่นชม
“เป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อจริงๆ ที่ได้เห็นต้มไม้สูงใหญ่แบบนี้”
เธอเคยเห็นต้นไม้ในเมืองเซิงหยาง และพวกต้นชา แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับต้นชาที่อยู่ตรงหน้าเธอ
“หากเมืองใหญ่ๆ รู้เรื่องต้นชานี้เข้า คงได้ส่งกองทัพมาแย่งชิงไปแน่”
“เห้อ…..หากลี่เยว่กับโหย่วเฟ่ยอยู่ที่นี่คงเจอแต่เรื่องอันตรายแน่ๆ”
ลี่ลี่ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ เธอไม่มั่นใจแล้วว่าต้นชานี้คือพรของเมืองนี้หรือคำสาปกันแน่
ในความคิดของเธอ พวกหัวขโมยที่แอบบุกขึ้นมานั้นถือว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยมาก เพราะไม่มีผู้มีพลังขั้น 6 อยู่ในกลุ่มนี้เลยสักคน แต่หากมีขึ้นมาคงเป็นเรื่องใหญ่ และไม่ต้องนับว่าหากมีพวกขั้น 7 ปรากฏตัวขึ้นมาอีก
“ลี่ลี่เป็นอะไรงั้นหรอ?”
ลี่เยว่เดินออกมาด้านนอกพร้อมกับลังไม้ในมือ และเห็นลี่ลี่ยืนถอนหายใจอยู่
“ไม่….มีอะไรหรอก”
ลี่ลี่โบกมือราวกับว่าไม่มีเรื่องอะไร
“แล้วเธอมาทำอะไรแต่เช้าแบบนี้”
ลี่ลี่กลัวว่าลี่เยว่จะคิดว่าเธอจะขโมยต้นชานี้ หากเป็นแบบนั้นจริงเธอคงถูกลี่เยว่จับไปสอบสวนแน่
“ฉันออกมาเก็บมะเขือเทศ แล้วก็พวกผักอื่นๆ ที่จะเอาไปแลกเปลี่ยนได้”
ลี่เยว่ชันเข่าขึ้นเพื่อวางลังไม้บนหน้าแข้ง
เธอเปิดลังไม้ และหยิบมะเขือเทศให้ลี่ลี่ดู
“ให้ฉันงั้นหรอ?”
ลี่ลี่รับมาด้วยสีหน้ามึนงง และถือมะเขือเทศอย่างเบามือ เพราะกลัวว่ามันอาจจะแตก หรือเสียได้หากเธอออกแรงกับมันมากเกินไป
“กินได้เลย มู่เหลียงบอกว่าจะเด็ดกินวันละลูกสองลูกก็ไม่เป็นไร”
ลี่เยว่กล่าวพร้อมกับปิดฝาลัง
“จริงหรอ….”
ลี่ลี่เช็ดมุมปาก
“ดูตรงนั้นก่อน”
ลี่เยว่เชิดหน้าไปทางสวน
เมื่อลี่ลี่มองตามไปก็เห็นเด็กสาวในชุดสีแดงกำลังเก็บมะเขือเทศกินอยู่
ลี่ลี่กระพริบตาหลายครั้งด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่จะถามขึ้น
“ลี่เยว่เธอกินอะไรก็ได้ในสวนนั้นงั้นหรอ”
“ก็ไม่ใช่ทุกอย่าง หากว่าจะกินอะไรก็ต้องบอกมู่เหลียงด้วย”
ลี่เยว่ยิ้มอย่างเป็นกันเอง และเดินไปที่ทางลงจากเนินสูงพร้อมกับลังไม้ในมือ
“บอกก่อนงั้นหรอ? แล้วเขาจะยอมทุกเรื่องรึไง?”
ลี่ลี่วิ่งตามลี่เยว่ไปเพื่อถามต่อ
ลี่เยว่เองก็ชะงักไปและคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ
“ก็ไม่ใช่ทุกเรื่อง บางเรื่องเขาก็ไม่อนุญาต”
ตัวอย่างเช่น โหย่วเฟ่ยที่ต้องการเด็ดกลีบของดอกปีกนางฟ้ามาศึกษาก็ถูกมู่เหลียงห้ามเอาไว้
เรื่องนี้เธอรู้มาจากมินโฮเมื่อเช้านี้
“.....”
ลี่ลี่รู้สึกว่าตัวเองพึ่งถามอะไรไม่เข้าท่าออกไป
“ลี่เยว่!! มู่เหลียงกำลังรออยู่ รีบไปหามู่เหลียงเร็ว”
มินโฮวิ่งขึ้นมาจากด้านล่าง ตะโกนบอกสองสาว
“โอ้ว!! เดียวฉันกำลังจะลงไป”
ลี่เยว่พูดอย่างรีบร้อน
“เดี๋ยวฉันไปเอาของจากสวนเพิ่มก่อน”
มินโฮเดินผ่านทั้งสอง ไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับสาวใช้ส่วนตัว
“ไปกันเถอะ”
ลี่เยว่เริ่มเร่งฝีเท้าขึ้น ไปยังพื้นที่ด้านล่าง
“ลี่เยว่ เมื่อกี้ใครนะ”
ลี่ลี่วิ่งตามมาถาม
“เธอชื่อมินโฮ มีนิสัยคล้ายๆ กับเธอเลยล่ะ”
ในขณะที่กำลังรีบลงไปจากเนินสูงลี่เยว่ก็อธิบายไปด้วย
“เธอเป็นคนแรกที่มู่เหลียงรับเป็นพวก ส่วนฉันเป็นคนที่สอง”
“นี้ลี่เยว่…พูดแบบนี้เธอคิดจะอยู่ที่นี่แล้วงั้นหรอ”
ลี่ลี่ถามขึ้นพร้อมกับเดินช้าลง
“อืม….ฉันว่าจะอยู่ที่นี่”
มุมปากของลี่เยว่ยกสูงขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับแววตาที่ดูสดใสเป็นประกาย
“แล้วโรค….”
ลี่ลี่ถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา
เธอเดินตามหลังมาอย่างช้าๆ และมองไปยังลี่เยว่ ด้วยความสงสัย เหตุผลใดทั้งๆ ที่เธอและลี่เยว่ติดโรคผีมายาเหมือนกัน ลี่เยว่กับดูสดใสและมีชีวิตชีวามากกว่า และดูไม่หวาดระแวงหรือกลัวสิ่งใดเลย
“เอ่อ..ฉันลืมบอกเธอไปดอกปีกนางฟ้าอยู่ในสวนนั้นด้วย เธอสามารถถามเกี่ยวกับเรื่องยากับโหย่วเฟ่ยได้”
ลี่เยว่ไม่ได้อธิบายเรื่องดอกปีกนางฟ้ามากนัก
เพราะเวลานี้น้ำตานางฟ้าที่ได้จากดอกปีกนางฟ้านั้น คงได้ผลที่แตกต่างไปจากเดิม เพราะโหย่วเฟ่ยกำลังศึกษามันอยู่
“ดอกปีกนางฟ้า….เป็นของผู้ชายคนนั้นด้วยหรอ”
ลี่ลี่เม้นปากถาม
“ใช่ มันเป็นของมู่เหลียง และฉันเองก็ได้รับน้ำตานางฟ้ามาแล้ว”
ลี่เยว่เล่าทุกอย่างให้ลี่ลี่ฟัง
“งั้นแปลว่าเธอได้กินน้ำตานางฟ้าไปแล้ว…”
ลี่ลี่นั้นพอจะเข้าใจอะไรได้ทันที ถ้าลี่เยว่ได้รับน้ำตานางฟ้าไปแล้ว แต่รอยแดงบนหน้าของเธอไม่หายไป นั้นแปลว่าน้ำตานางฟ้าไม่สามารถรักษาโรคผีมายาได้
“ไม่แปลกใจแล้ว…”
ลี่ลี่พูดราวกับเข้าใจทุกอย่าง
เธอรู้แล้วว่าทำไมลี่เยว่ถึงตั้งใจจะอยู่ที่เมืองเต่าทมิฬ
คงไม่มีใครอยากมีชีวิตอยู่อย่างไร้ความหวัง และไม่รู้ว่าจะกลายเป็นปีศาจเมื่อใด
ใบหน้าของลี่ลี่เริ่มดูวิตกมากขึ้น ขณะเดินตามหลังไป
เธอไม่รู้ว่าจะเอายังไงดีกับชีวิตต่อจากนี้
แล้วตอนนั้นเองที่พวกเธอก็มาถึงหมู่บ้านด้านล่าง ซึ่งมีผู้คนยืนรอเต็มไปหมด
ในมือของทุกคนมีลังไม้ ถังไม้ที่ใส่พืชผลมากมาย
ไม่นานมินโฮก็กลับลงมาพร้อมกับลังไม้ที่ใส่มะเขือเทศเต็มพิกัด
“ทุกคนมายืนบนนี้”
มู่เหลียงตะโกนบอกทุกคนให้มายืนบนแผ่นหิน
เขามองดูทุกอย่างด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม และมองไปยังหัวขโมยทั้งสามสิบคนที่ถูกแขวนไว้ที่นอกเมือง และถูกลมพัดไปมาตลอดทั้งคืน
เวลานี้ทั้งไทเกิ่นและแม่มดพันหน้านั้นมองไปยังแผ่นหินที่กำลังลงมาจากหลังสัตว์อสูรยักษ์ ผู้บุกรุกทุกคนพยายามจะพูดอะไรสักอย่างแต่ก็
“อู้ๆๆ”
ปากของพวกเขาถูกใยแมงมุมมัดปิดเอาไว้ มีที่เหลือให้พอที่จะหายใจเท่านั้น
“ทำไมถึงไม่ฆ่าพวกมันไปเลย”
หยู่ฉินหลานถามขึ้น และยิ้มออกมาเล็กน้อย
เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมมู่เหลียงถึงไม่จัดการฆ่าพวกนี้ไปเลยให้จบๆ
เมื่อผู้บุกรุกได้ยินพวกมันก็ถึงกับแน่นิ่งไม่กล้าขยับเขยื้อนตัวอีก
มันกลัวว่าอีกฝ่ายจะเปลี่ยนใจและฆ่าพวกมันทันที
“ยังไม่ใช่เวลานี้”
แววตาของมู่เหลียงฉายแววออกถึงความมืดมิด ก่อนที่จะมองไปยังเมืองสิบขั้น ที่ประตูเมืองกำลังเปิดออกอย่างช้าๆ
พวกมันยังพอจะใช้ทำอะไรได้อีก
“.....”
ลี่ลี่มองไปยังหยู่ฉินหลานที่ดูทรงเสน่ห์ และก็มองไปยังลี่เยว่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยท่าทางสบายๆ
เห้อ……
ดูเหมือนว่าเพื่อนของเธอจะมีคู่แข่งตัวฉกาจเสียแล้ว
Copyright © 2025 xxxxx.com, All Right Reserved