“ผลึกสัตว์อสูรเท่าไรกันที่เธอจะมอบให้ได้ แลกกับการพาออกไปจากเมืองสิบขั้น โดยที่ไม่ให้คนอื่นรับรู้”

มู่เหลียงพูดพร้อมกับชำเลืองมองไปทางหว่านเอ่อตู้

“เป็นผลึกสัตว์อสูรชั้นกลางหลายร้อยชิ้น”

หากฟังเพียงแค่นี้ก็พอรู้ได้เลยว่าเยี่ยลี่ยี่เตรียมการทุกอย่างไว้นานแล้ว สำหรับราคาที่ต้องจ่ายในการหนีออกจากเมือง

หลังจากได้ยินคำพูดของเยี่ยลี่ยี่มู่เหลียงก็คิดคำนวนอย่างรวดเร็วทันที เขาประมาณเอาไว้ว่าน่าจะได้แต้มวิวัฒนาการ 700,000 แต้มเป็นอย่างต่ำ!

แต้มวิวัฒนาการมากขนานนี้พอที่เขาจะวิวัฒนาการสัตว์เลี้ยงของเขาให้กลายเป็นระดับ 7 ได้สบายๆ

มู่เหลียงมองไปยังหว่านเอ่อตู้และชำเลืองมองเยี่ยลี่ยี่ ไม่คิดว่าหญิงสาวคนนี้จะร่ำรวยขนานนี้ หากตกลงช่วยเธอมู่เหลียงจะได้รับแต้มวิวัฒนาการ 700,000 แต้ม

แม้แต่สมบัติจากบ้านเหล่าผู้อาวุโสของกลุ่มทะเลสาบพระจันทร์ ยังรวบรวมผลึกสัตว์อสูรได้แค่ 200,000 แต้มเท่านั้น และวิวัฒนาการสัตว์เลี้ยงระดับ 6 ได้สองตัว

“น้อยไปงั้นหรอ….”

เยี่ยลี่ยี่รู้สึกวิตกเมื่อเห็นว่ามู่เหลียงนิ่งเงียบไม่ตอบ และพูดอย่างขมขื่น

“ฉันมีเพียงเท่านี้”

ผลึกสัตว์อสูรเหล่านี้ไม่ได้ถูกใช้เลย และเก็บไว้ตลอดหลายปี ดังนั้นนี้คือผลึกทั้งหมดที่เธอมีในตอนนี้

หากว่าพ่อของเธอยังอยู่ เธอคงเอาผลึกสัตว์อสูรพวกนี้ไปแลกกับอาวุธชุดเกราะวิญญาณหมดแล้ว

“ตกลง”

มู่เหลียงหรี่ตาลง และพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

“แต่ต้องให้สัญญาข้อหนึ่ง เป็นข้อแลกเปลี่ยนเพิ่มเติมในการพาออกไปจากเมืองสิบขั้น”

“ได้โปรดบอก”

เยี่ยลี่ยี่พูดขึ้นด้วยสีหน้ามีความสุข

ตราบใดที่เขาสามารถพาตระกูลของเธอออกไปจากเมืองสิบขั้นได้ อะไรที่มันไม่ยากเกินไปเธอก็ยอม

“นั่นสินะ….”

มู่เหลียงพูดขึ้นก่อนที่จะโน้มหัวเข้าไปใกล้ๆ หูของเยี่ยลี่ยี่

เขากระซิบอย่างแผ่วเบา

“เธอต้องให้ความร่วมมือและทำบางสิ่งเป็นการแลกเปลี่ยน….….”

มู่เหลียงได้กระซิบบางสิ่งให้เยี่ยลี่ยี่ฟัง

“อ้ะ….เอ่อ…”

สีหน้าของเยี่ยลี่ยี่แดงขึ้นมาทันที ด้วยความเขินอาย

“ไม่มีปัญหาใช่ไหม?”

เยี่ยลี่ยี่พยักหน้าอย่างกระตือรือร้น อย่างไรก็ตามเธอต้องการจะเอาคืนหว่านเอ่อตู้อยู่แล้ว เพราะงั้นเธอจึงไม่มีความลังเลที่จะลงมือ

“งั้นก็ไปเก็บข้าวของให้พร้อม และรอคำสั่งจากฉัน”

มู่เหลียงพูดก่อนที่จะถอยออกไปก้าวหนึ่ง

“เข้าใจแล้ว”

เยี่ยลี่ยี่ตอบอย่างแผ่วเบา

ก่อนที่จะมองมู่เหลียงด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง ก่อนที่จะหันหลังและกลับไปรวมกลุ่มกับพวกเจ้าเมืองคนอื่น ด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

“เธอไปคุยอะไรกับเขา”

หว่านเอ่อตู้ถามขึ้น

“แค่ต้องการจะสอบถามเกี่ยวกับต้นไม้เรืองแสง และขอแลกเปลี่ยนอย่างลับๆ”

เยี่ยลี่ยี่พูดเบาๆ

“แล้วเขาได้บอกอะไรเกี่ยวกับต้นไม้เรืองแสงนั้นบ้าง”

มีเจ้าเมืองคนหนึ่งถามขึ้น

“ต้นไม้นั้นมีชื่อว่าต้นชาเขียวประกาย เป็นต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ประจำเมืองเต่าทมิฬ หากได้ดื่มน้ำชาของต้นไม้นี้จะทำให้อายุยืนขึ้น”

ท่าที่ของเยี่ยลี่ยี่นั้นเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่เธอก็แกล้งทำเป็นไม่มีอะไร เพื่อจะหลอกคนพวกนี้

เธอทำตามที่มู่เหลียงแนะนำเมื่อครู่ ก่อนที่เธอจะพูดอย่างมั่นใจ

“ฉันได้ทำสัญญาแลกเปลี่ยนต้นอ่อนผักสีเขียวจำนวนมาก เขาเลยจะมอบใบชาประกายแสงให้”

“ทำให้อายุยืนขึ้นได้จริงๆ งั้นหรอ! เธอไม่ได้พูดเล่นใช่ไหม”

เจ้าเมืองอีกคนถามขึ้นด้วยความตื่นเต้น

“ยังไงก็ได้มาเปล่าอยู่แล้ว ไม่ได้เสียอะไร ต่อให้เป็นเรื่องโกหกก็ตาม”

เยี่ยลี่ยี่พูดขึ้นอย่างไม่สนใจ

และเธอก็พูดต่อไปอีก

“เมื่อไรที่ฉันได้จิบชานี้แล้ว เดี๋ยวฉันก็รู้เองว่าเรื่องจริงหรือโกหก”

หว่านเอ่อตู้กลับหรี่ตาลและถามด้วยความสงสัย

“เธอแลกเปลี่ยนผลึกสัตว์อสูรกับเขาไปมากแค่ไหน”

“ก็ผลึกสัตว์อสูรชั้นกลางสิบก้อนต่อหนึ่งต้นอ่อน”

เยี่ยลี่ยี่ได้บอกราคาที่มู่เหลียงสั่งเอาไว้

“และเขาจะลดลงหนึ่งก้อน ตามจำนวนที่ซื้อ”

เยี่ยลี่ยี่พูดทิ้งท้าย ทำให้แววตาของเจ้าเมืองหลายคนเปล่งประกายขึ้น

เจ้าเมืองหลายคนที่ยังไม่ได้ทำการแลกเปลี่ยน พร้อมที่จะเคลื่อนไหวแล้ว

“หากว่าไม่ได้ซื้อขายในจำนวนมาก เขาจะไม่ลดราคาให้เด็ดขาด”

เยี่ยลี่ยี่พูดย้ำอีกครั้ง

“แล้วเธอแลกต้นอ่อนไปกี่ต้น”

จู่ๆ ก็มีเจ้าเมืองอีกคนสงสัยถามขึ้น

“ไม่ได้มากมายอะไร ก็แค่ร้อยต้นเท่านั้น”

เยี่ยลี่ยี่พูดอย่างสบายๆ

“นี้เธอบ้าไปแล้วรึไง!”

มีหลายคนอุทานออกมาเสียงเดียวกัน และมองว่าเยี่ยลี่ยี่เป็นพวกใช้เงินไม่เป็น

ด้วยต้นอ่อนจำนวนมากขนาดนั้น เธอเลือกที่จะจ่ายผลึกสัตว์อสูรที่มีอยู่ครึ่งหนึ่งของตระกูล

“พวกท่านตามสบายเลย ฉันจะกลับไปรวบรวมผลึกสัตว์อสูรแล้วจะกลับมาให้เขา”

แล้วเยี่ยลี่ยี่ก็เดินกลับเข้าไปในเมืองสิบขั้น

ก่อนที่จะเดินจากไปเธอหันมาและตะโกนบอกทุกคนอีกครั้ง

“ตอนนี้เหลือต้นอ่อนแค่ 200 ต้นแล้ว หากไม่รีบซื้อตอนนี้ หมดแล้วอย่ามาร้องเสียดายแล้วกัน”

เจ้าเมืองทุกคนที่ได้ยินว่าเหลืออีก 200 ต้น ก็ต่างมองไปยังฝูงชนที่กำลังมุ้งซื้อของอย่างคึกคัก

หากเป็นแบบนี้ เจ้าเมืองทั้งเก้าก็คงไม่นิ่งเฉยอีกต่อไป

“ข้าต้องการต้นอ่อน”

เจ้าเมืองคนหนึ่งพูดขึ้นและเดินนำหน้าออกไป

หากว่าเจ้าเมืองคนอื่นต้องการหลายสิบต้นเหมือนกัน มันอาจจะไม่เหลือถึงเขาเลยหากไม่ชิงลงมือก่อน

“รออีกหน่อยเถอะ เผื่อราคามันจะลดลงได้อีก”

หว่านเอ่อตู้พูดขึ้นเพื่อเตือนเจ้าเมืองที่กำลังจะออกไปแลกเปลี่ยน

“ได้ก่อน ปลูกก่อน โตก่อน”

เจ้าเมืองอีกคนไม่ฟังและก้าวออกไปเพื่อแลกเปลี่ยนทันที

“ข้าไปด้วย”

“ฉันเองก็ด้วย”

หว่านเอ่อตู้มองดูเจ้าเมืองหลายคนเดินจากไป เข้าไปแลกเปลี่ยนกับมู่เหลียง ทำให้ใบหน้าของเขามืดครึ้มลงทันที

เขายังคงต้องการให้ราคามันต่ำกว่านี้ก่อน และเขาจะเป็นคนเหมาต้นอ่อนทั้งหมดมาเป็นของตัวเอง ทีนี่เขาจะผูกขาดและขายให้กับเจ้าเมืองคนอื่นในราคาสูง

“เอาไงดี พวกเราควรจะตามไปไหม”

เจ้าเมืองอีกไม่กี่คนเริ่มหันมามองกันด้วยความสงสัย

“ไปเถอะ”

หว่านเอ่อตู้พูดขึ้นและส่ายหัวอย่างอดไม่ได้

แผนรอราคาลดของเขาถูกเยี่ยลี่ยี่ทำลายลง และไม่มีใครอดทนรอได้อีกต่อไป

มู่เหลียงเวลานี้ถูกล้อมไปด้วยเจ้าเมืองหลายคน และยิงคำถามมากมายเต็มไปหมด พร้อมกับเสนอซื้อต้นอ่อนในจำนวนหลายต้น

มู่เหลียงพยายามที่จะซ่อนรอยยิ้มเอาไว้ไม่ให้หลุดหัวเราะออกไป

“สำหรับคนที่ต้องการซื้อต้นอ่อน 30 ต้นขึ้นไป ราคาจะลดลงหนึ่งผลึกสัตว์อสูร”

แผนการหัวขโมยของเขานั้นถูกเปลี่ยนไปทันที โดยไม่คิดว่าการกระทำของเยี่ยลี่ยี่จะสร้างผลกระทบได้ขนาดนี้ ทำให้ยอดที่เขาต้องการถึงครึ่งแล้วในเวลาอันสั้น

ตอนนี้สินค้าเกือบทั้งหมดถูกซื้อขายอย่างรวดเร็ว

“ถ้างั้นข้าขอใบชาประกายแสงเป็นขอแถมด้วยได้ไหม”

มีเจ้าเมืองคนหนึ่งพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงมีความหวัง

“ไม่ ใบชาประกายแสงจะแถมให้เฉพาะผู้ที่ซื้อต้นอ่อน 100 ต้นเท่านั้น”

มู่เหลียงพูดอย่างเย็นชา

“เอามาหนึ่งร้อยต้น”

หว่านเอ่อตู้อยู่ๆ ก็พูดขึ้น

“งั้นข้าเอาอีกสามสิบต้น”

“ฉันด้วย”

“ท่านอย่าได้เอาไปคนเดียวสิ เหลือให้กับคนอื่นบ้าง”

“ขอต้นอ่อนมะเขือเทศสามสิบต้นด้วย”

“ฉันเอาแบบเดียวกันสิบต้น”

ในเวลาไม่นานทั้งต้นอ่อนกะหล่ำปลี และมะเขือเทศก็ถูกขายออกไปจนหมด

หลังจากหยู่ฉินหลานนับและจดบันทึกหมดแล้ว

เธอก็พูดกับเจ้าเมืองสองสามคนที่ไม่ได้รับของ

“ต้องขออภัยท่านทั้งสองด้วย ตอนนี้ต้นอ่อนหมดแล้ว”

“หมดแล้วงั้นหรอ?!”

เจ้าเมืองเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ

“ใช่หมดแล้ว”

หยู่ฉินหลานยิ้มอย่างสง่างามและตอบกลับไป

แน่นอนว่ายังมีต้นอ่อนเหลืออยู่ แต่มันไม่ได้เอาไว้แลกเปลี่ยนตรงนี้

“ทุกคน โปรดกลับไปเตรียมผลึกสัตว์อสูรกันก่อน”

มู่เหลียงพูดขัดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

ตอนนี้แผนการของหัวขโมยของเขาจะได้เริ่มจริงจังเสียที

ในเมื่อมีเจ้าเมืองบางคนที่ไม่ได้ของไป และพบว่ามีต้นอ่อนขายในราคาถูกกว่าพวกเขาจะซื้อไว้อย่างไม่ลังเล

ในเวลานั้นเองนับประสาอะไรกับสัตว์เลี้ยงระดับ 7 สองตัว เขาจะมีผลึกมากพอที่จะสร้างสัตว์เลี้ยงระดับ 7 ถึงสามสี่ตัวด้วยซ้ำ