ห้าวันผ่านไป

เต่าทมิฬเคลื่อนที่อย่างช้าๆ ไปบนหนทางที่ละก้าว

และที่บนหลังของมัน มีเด็กสาวหูกระต่ายกำลังทำท่าออกกำลังกายอย่างขะมักเขม้น

“หนึ่ง สอง สาม หนึ่ง!! หนึ่ง สอง สาม สอง!! ดีทำแบบนี้อีกสามสิบยก”

มู่เหลียงที่ยืนอยู่ข้างๆ เวลานี้เขามีสีหน้าที่ดูจริงจังมาก และกระตุ้นให้มินโฮวิดพื้นต่อไป

“ด–ดะ ได้เลย!!”

มินโฮพูดอย่างตะกุกตะกัก

เม็ดเหงื่ออาบไปทั่วใบหน้าของเธอ และพื้นที่ใต้คางของเธอเองก็เต็มไปด้วยหยดเหงื่อ

แขนของมินโฮนั้นสั่นสะท้านไปหมด ก่อนที่เธอจะค่อยๆ ก้มลงไปวิดพื้นอีกครั้ง

การฝึกเช่นนี้ดำเนินมาแล้วห้าวัน และทุกวันจำนวนการฝึกจะเพิ่มขึ้น

ลี่เยว่ที่พึ่งออกมาจากสวนหลังจากไปดูดอกปีกนางฟ้ามา

ก็เดินเข้ามาใกล้ๆ มู่เหลียงและพูดขึ้น

“ฝึกแบบนี้มาแต่เช้า ให้มินโฮพักสักหน่อยเถอะ”

ลี่เยว่นั้นเดินเข้าออกสวนวันละหลายครั้งและเห็นภาพนี้แต่เช้า และที่เธอไปยังสวนบ่อยๆ ไม่ใช่เพื่อดูดอกปีกนางฟ้าอย่างเดียว เธอมักไปนั่งใต้ต้นชาและเฝ้ามองมันด้วยความสงสัย

“จะได้พักก็ต่อเมื่อทำครบสามสิบยกเท่านั้น”

มู่เหลียงพูดด้วยสีหน้าขึงขังราวกับสวมจิตวิญญาณจ่านรกที่ฝึกทหารใหม่

และแน่นอนว่าเขาเคยผ่านการฝึกของหน่วยรบพิเศษมาย่อมรู้ดีว่าร่างกายมนุษย์มีขีดจำกัดที่ตรงไหน

และสำหรับเด็กสาวหูกระต่ายคนนี้บอกเลยว่าพลังเหลือล้นยิ่งกว่าผู้ชายเสียอีก ดังนั้นเขาจะบีบเค้นให้มินโฮไปถึงจุดสูงสุด

“ฉันคิดว่าการฝึกแบบนี้ไม่น่ามีประโยชน์นะ”

นี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ลี่เยว่พูดแบบนี้

มินโฮนั้นเคยออกกำลังกายและฝึกตัวเองมาก่อน แต่หากเทียบกับตอนนี้ สิ่งที่เธอเคยทำมานั้นเรียกว่าดูเล็กน้อยไปเลย

ใช่มันดูเหยาะแหยะ

“ฉันกำลังสร้างรากฐานให้มั่นคง”

มู่เหลียงตอบอย่างสุขุม

เขาเคยเห็นมินโฮดิ้นละเมอครั้งหนึ่งโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ

และก็เคยได้ยินเสียงละเมอกรีดร้องของลี่เยว่ยามค่ำคืน ทำให้เขารู้ว่าทั้งสองนั้นมีวัยเด็กที่น่าหดหู่ยิ่งนัก

“ยังไงก็มีเวลาอยู่ ไม่ต้องรีบก็ได้”

ลี่เยว่ตอบด้วยความพูดด้วยความสนใจ ก่อนที่จะพูดต่อด้วยน้ำเสียงเจือนๆ

“โทษที บางทีฉันอาจจะกังวลเกินไป”

“แล้วหยดน้ำตานางฟ้าละ…?”

อยู่มู่เหลียงก็เปลี่ยนเรื่องทันที

“อ๋อ ใช่ ไม่คิดว่าดอกปีกนางฟ้าจะตกน้ำค้างเร็วขนาดนี้ ในเวลาไม่ถึงสิบวันก็มีหยาดน้ำค้างออกมาแล้ว”

เมื่อพูดถึงน้ำตานางฟ้าลี่เยว่ก็ดูมีชีวิตชีวามากขึ้นทันที

หลังจากคิดคำนวนอย่างดีแล้ว เธอคาดว่าใช้เวลาไม่ถึงเจ็ดวันดอกปีกนางฟ้าจะสามารถสร้างน้ำค้างได้อีกหยด ซึ่งมันเกินความคาดหมายของเธอมาก

“อาจเป็นเพราะว่ามันอยู่ใกล้ต้นชาเขียวประกาย”

มุมปากของมู่เหลียงกระตุกเล็กน้อย

อาณาเขตดวงดาวนั้นได้เร่งการเกิดน้ำตานางฟ้าให้เร็วขึ้นถึงสามวัน

แต่แล้วลี่เยว่ก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อยลง

“แต่ฉันไม่มีอะไรที่จะเก็บน้ำตานางฟ้าได้เลย”

การเก็บรักษาน้ำตานางฟ้านั้นยากเกินกว่าที่คิด หากว่าใส่ในภาชนะธรรมดาๆ ตัวสรรพคุณของยาจะหายไปในไม่ช้า

“หากว่าไปยังกลุ่มทะเลสาบพระจันทร์ได้แล้ว เราอาจจะหาพานชนะบรรจุมันได้”

มู่เหลี่ยงเองก็จนปัญญากับเรื่องนี้เหมือนกัน เพราะนอกจากหินกับไม้แล้ว เขาแทบไม่มีอะไรอีกเลย

สำหรับแก้ว เขารู้ว่ามันทำมาจากทราย แต่ก็ต้องใช้เวลาทดลองอีกสักระยะกว่าที่เขาจะรู้ว่าทรายแบบไหนใช้ได้

ทำให้ตอนนี้เขาจึงวางเรื่องนี้เอาไว้ก่อน

“อืม นั้นคงเป็นหนทางเดียวที่เหลืออยู่”

ลี่เยว่พูดเห็นด้วยแม้จะไม่เต็มใจก็ตาม

“อย่าคิดมาก ลี่เยว่บอกเองไม่ใช่หรอว่าพรุ่งนี้เราก็ถึงทะเลสาบพระจันทร์แล้ว”

มู่เหลียงมองออกไปยังทิศทางที่ห่างไกล แต่ไม่เห็นแม้แต่ภูเขาสักลูกที่ลี่เยว่บอก

“หากว่าเป็นความเร็วในตอนนี้ เราน่าจะเข้าใกล้กับภูเขาที่ใกล้กับกลุ่มทะเลเสาบพระจันทร์พรุ่งนี้เช้า”

ลี่เยว่ถอนหายใจ

หลังจากที่พยายามที่จะเกลี้ยกล่อมมู่เหลี่ยงอยู่หลายวันให้ล้มเลิกความคิดนี้ แต่ก็ล้มเหลว

“ไม่ต้องห่วง ฉันอยู่ตรงนี้ทั้งคน ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก”

มู่เหลี่ยงตบลงบนไหล่ของลี่เยว่ พร้อมกับแสดงสีหน้าที่มั่นใจ

ก่อนที่เขาจะนั่งยองๆ ลงไปและช่วยมินโฮนับ

“ยี่สิบเก้า หนึ่ง…สอง…สาม…สามสิบ หยุดพักได้”

มุมปากของมินโฮกระตุกหลายครั้ง ก่อนที่จะจบการวิดพื้นอย่างทุลักทุเล

เธอนอนหมอบไปกับพื้นทันที

“อย่านอน ลุกขึ้นมานั่ง”

มู่เหลียงเข้าไปใกล้ๆ และดึงคอเสื้อของมินโฮขึ้นมานั่งกับพื้น ราวกับว่าเธอเป็นสัตว์ตัวเล็กๆ ตัวหนึ่ง

“โอ้ย!!”

มินโฮนั่งลงกับพื้นทันที

“พละกำลังและร่างกายของเธอยังอ่อนแอเกินไป ต้องฝึกแบบนี้อีกหลายสิบวัน”

มู่เหลียงพูดขึ้นพร้อมกับนวดแบบกดจุดให้กับมินโฮ

“นั้นมันก็ขึ้นอยู่กับมู่เหลียงมากกว่า!”

มินโฮได้แต่พยักหน้าอย่างอ่อนแรง ในขณะที่หูกระต่ายของเธอก็ห้อยลงอย่างอ่อนแรง

“ท่าต่อสู้ที่สอนให้เมื่อวาน ยังจำได้อยู่ไหม วันนี้เราจะมาทบทวนท่ากัน”

มู่เหลียงตบไหล่มินโฮทั้งสองข้ามสองสามครั้งก่อนที่จะยืนขึ้น

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา นอกจากฝึกออกกำลังกายแล้ว มู่เหลียงเองก็ยังสอนอีกด้วยว่าบนร่างกายมนุษย์มีจุดตายกี่จุด

และสอนท่าสำหรับโจมตีจุดตายนั้น และทำให้คู่ต่อสู้หมดสภาพ

“จำได้ แทงคอ กับแทงที่หัวใจ…”

มินโฮออกท่าทางด้วยมืออย่างตื่นเต้น

“โอ้ย!”

อยู่ๆ เธอก็กัดลิ้นตัวเอง พร้อมกับแขนที่รู้สึกปวดร้าวไปหมด

“อย่าพึ่งขยับตัวกะทันหันสิ!”

มู่เหลียงพูดด้วยน้ำเสียงดุ ก่อนที่จะนวดแขนให้มินโฮและพูดกับเธอต่อ

“หลังจากกินข้าวแล้ว เรามาลองทบทวนท่าต่อสู้กันอีกที”

“ได้ๆ”

มินโฮพยักหน้าซ้ำๆ

สำหรับเธอแล้วฝึกร่างกายและท่าต่อสู้พวกนี้ไม่ได้ยากอะไร และมันดูน่าสนใจอย่างมาก ซึ่งมันได้ทำให้เธอรู้สึกว่าวันๆ หนึ่งเธอมีอะไรทำ และไม่ว่างเปล่า

อย่างไรก็ตาม เธอนั้นเรียนรู้ช้ามากและซุ่มซ่ามเวลาทำสิ่งต่างๆ แต่มู่เหลี่ยงเป็นผู้ที่อดทนและสอนเธอมาตลอด

“เอ้า!! มัวคิดอะไรอยู่อีก ไปอาบน้ำแล้วกินข้าวได้แล้ว”

มู่เหลียงยื่นมือไปดึงหูกระต่ายของมินโฮ

“โอ้ย!!! หูฉันจะยืดหมดแล้วเนี่ย!! “

มินโฮบ่น ก่อนที่จะเอาหูหลบอย่างรวดเร็ว

ทุกวันนี้เธอมักจะถูกมู่เหลียงดึงหูเล่นอยู่เสมอๆ ทำให้เธอนั้นต้องระวังหูของตัวเองตลอดเวลา

“งั้นก็อย่าดื้อให้มาก แล้วเธอจะไม่ถูกดึงหู”

มู่เหลียงพูดก่อนที่จะจับหูของมินโฮได้

“ชิร์!! สักวันนายจะไม่มีวันได้จับมันอีกเลย!”

มินโฮพูดด้วยเสียงดูไม่สบอารมณ์ แต่มันน่าเอ็นดูสำหรับมู่เหลียง

“ถ้าหากว่าเธอสามารถหลบหูจากฉันได้ วันนั้นมินโฮคงเป็นปรมาจารย์แล้ว”

มู่เหลียงพูดเบาๆ

“คอยดูแล้วกัน!!”

มินโฮทำหน้ามุ่ยก่อนที่จะลุกขึ้นและเดินเข้าไปในห้อง

“อย่าลืมล้างตัวด้วยน้ำอุ่นล่ะ น้องหูกระต่าย!”

มู่เหลียงตะโกนแหย่ไปอีกที

“รู้แล้ว!!”

แล้วก็มีเสียงที่เกรี้ยวกราดของมินโฮดังตามออกมา แสดงออกถึงความไม่พอใจอย่างชัดเจน

“ดูเหมือนพวกเธอทั้งสองจะสนิทกันมากนะ”

ลี่เยว่พูดขึ้นอย่างเย็นชา บ่งบอกได้ถึงความรู้สึกอิจฉาโดยที่ตัวเธอเองก็ไม่รู้ตัว

“งั้นเธอจะมาวิดพื้นด้วยไหมล่ะ? วิดเสร็จเดียวฉันนวดให้ด้วย”

มู่เหลียงหันหน้าไปทางลี่เยว่พร้อมกับพูดขึ้นอย่างติดตลก

“หรือว่าอย่าให้ฉันดึงหูเธอมากกว่า?”

“ไม่ต้องการทั้งนั้น!”

ลี่เยว่พ่นเสียงออกมาอย่างรำคาณก่อนที่จะเดินตุบๆ ออกไปด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ

“ฉันไปทำอาหารก่อน”

เธอรีบหาข้ออ้างและเดินออกไปยังรวดเร็ว

“ให้ฉันนวดฝ่าเท้าให้ก็ได้นะ กระทืบเท้าแบบนั้นคงจะเจ็บน่าดู….”

มู่เหลียงตะโกนไล่หลังเธอมาด้วยรอยยิ้มขี้เล่นของเขา

“มู่เหลียง!!….นายมันไร้ยางอายที่สุด!!”

ลี่เยว่รีบเดินจนสะดุดล้มลงกับพื้น

“ฮ่าๆๆๆ”

มู่เหลียงหัวเราะอย่างชอบใจ

การได้หยอกล้อลี่เยว่ที่ทำตัวดูเย็นชาทุกวันเป็นอะไรที่สนุกมากจริงๆ