“พ่อ!! พ่อ…ได้โปรดลืมตาเถอะ…พ่อ”
ป๋าฟูที่ร้องไห้พร้อมกับเขย่าร่างของพ่อเธอ
“ป๋านู…พวกสัตว์อสูรมันไปหมดแล้ว”
เหอเกิ่นที่พิงกำแพงอยู่พูดขึ้นอย่างอ่อนแรง
“พวกเรามาถึงขนาดนี้แล้ว แกจะมาตายตรงนี้ไม่ได้”
เหอเกิ่นพยายามที่จะเข้าไปตรวจสอบเพื่อนของเขา แต่สภาพตัวเขาเองก็แย่เหมือนกัน
แล้วป๋านูก็ฟื้นคืนสติกลับมา และพยายามที่จะขยับร่างกาย
“แฮ้กๆ….ฉันยัง….ไม่ตายหรอ…”
ป๋านูไอออกมาเป็นเลือด และพูดอย่างอ่อนแรง
ป๋าฟูใช้มือเล็กๆ ของเธอตบเบาๆ ไปที่ไหล่ของพ่อและพูดขึ้น
“พ่อ! อย่าทำให้หนูกลัวสิ”
“...เฮ่อ…”
แววตาของเหอเกิ่นดูผ่อนคลายลง และปิดไป
เขารู้สึกสิ้นหวังมาก นึกว่าเพื่อนของเขาจะตายเสียแล้ว
“ต้องการให้ช่วยไหม?”
เสียงที่ดูไพเราะดังขึ้น
หยู่ฉินหลานเดินเข้ามาและหยุดตรงหน้าทั้งสาม
ข้างหลังหยู่ฉินหลานมีหน่วยแพทย์ตามมาด้วยหนึ่งคน
“พี่สาวคนสวย ได้โปรดช่วยพ่อของฉันด้วย ได้โปรด!”
ป๋าฟูพูดด้วยน้ำเสียงที่ตื่นกลัว
หยู่ฉินหลานมองไปที่ใบหน้าเล็กๆ ของเด็กสาว ก่อนที่จะยกมือขึ้นให้สัญญาณกับหน่วยแพทย์ที่ตามเธอมา
หยู่ฉินหลานยิ้มและพูดขึ้น
“รักษาพวกเขา”
“ค่ะ”
หน่วยแพทย์ก้าวออกไปด้านหน้าทันที
เธอตรวจดูอาการบาดเจ็บของป๋านูเล็กน้อยก่อนที่จะเปิดกล่องไม้ที่ภายในนั้นเต็มไปด้วยขวดกระเบื้องเล็กๆ เต็มไปหมด
ในขวดบรรจุยารักษาเอาไว้ ต่างกันแค่ความเข้มข้นของตัวยาเท่านั้น
หน่วยแพทย์มองดูป๋านูอีกครั้งก่อนที่จะเลือกใช้ยารักษาเข้มข้นสุด
เธอเปิดฝาขวดออก และเทของเหลวสีเขียวอ่อนเข้าไปในปากของป๋านู
อึ้กๆ
ป๋านูกลืนของเหลวอย่างช้าๆ แล้วตอนนั้นเองที่บาดแผลภายในร่างก็ถูกรักษาเยียวยา
ไม่กี่นาทีต่อมาบาดแผลบนใบหน้าของป๋านูก็ดูดีขึ้นเลือดหยุดไหล และแผลเริ่มแห้ง
สีหน้าที่ซีดเซียวก็กลับมาดูมีชีวิตมากขึ้นกว่าเก่า
“อ็อก!”
ป๋านูสำลักก้อนเลือดสีดำออกมา และสภาพของเขาก็ดูดีขึ้น
“พ่อ!”
ป๋าฟูเช็ดน้ำตาด้วยหลังมือ แต่เพราะน้ำตากับฝุ่นผสมกันทำให้หน้าของเธอยิ่งเลอะมากขึ้น
“ฉัน…ฉันไม่ตายงั้นหรอ?”
ป๋านูลืมตาได้ครึ่งหนึ่ง ก่อนที่จะฟื้นคืนสติมากขึ้น
“ใช่นายยังไม่ตาย”
หยู่ฉินหลานพูดอย่างสุขุม
“หลังจากกินยารักษาลับไปแล้ว ให้นอนพักครึ่งวันจะดีขึ้น แต่บาดแผลบนใบหน้านั้นใหญ่มาก เกรงว่าเมื่อหายดีมันอาจจะกลายเป็นรอยแผลเป็น”
หน่วยแพทย์ยิ้มและอธิบาย
“หายเร็วขนาดนั้นเลยหรอ!? ขอฉันสักขวดได้ไหมท่าน”
อยู่ๆ เหอเกิ่นก็ดูมีความหวังขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยิน
แพทย์เหลือบมองและพูดอย่างใจเย็น
“สำหรับนายแค่เหนื่อยเฉยๆ ไม่ต้องกินยาก็ได้แค่พักสักหน่อยเดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง”
“.....”
เหอเกิ่นถึงกับยิ้มเจือนๆ แม้ว่าจะมีแผลเต็มตัวแต่มันก็ไม่ถึงตาย
“ถ้าหากไม่มีที่จะไป ก็ไปที่เมืองเต่าทมิฬได้นะ”
หยู่ฉินหลานพูดขึ้นอย่างอ่อนโยน
“พวกเราจะอยู่แถวนี้สักพัก ก่อนที่จะออกเดินทางต่อ”
“เมืองเต่าทมิฬ?”
เหอเกิ่นกระพริบตามองดูหยู่ฉินหลานด้วยความสงสัย ก่อนที่จะมองไปที่สัตว์อสูรโบราณที่อยู่นอกเมืองไป๋หลี่
หยู่ฉินหลานยิ้มเล็กน้อย ก่อนที่จะหันหลังแล้วเดินจากไป เพราะยังมีคนเจ็บอีกมากรอไปรักษาอยู่
“พ่อ…ไปเมืองเต่าทมิฬกันเถอะ”
ป๋าฟูพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง
เธอไม่อยากอยู่เมืองไป๋หลี่อีกแล้ว ที่นี่ไม่ใช่ที่ให้คนอยู่ และไม่มีใครมองทาสเป็นคนด้วย
“ได้ งั้นเราไปเมืองเต่าทมิฬกัน”
ป๋านูตอบอย่างอ่อนแรง
ริมฝีปากที่แห้งจนแตกของเขา เวลานี้ค่อยๆ ดูมีน้ำมีนวลขึ้นหลังจากได้รับยารักษาไป
เมืองไป๋หลี่ถูกโตจมตี และด้วยสภาพเมืองแบบนี้อยู่ไปก็มีแต่จะตายเปล่า
แม้ว่าจะไม่มีคลื่นอสูรเข้ามาโจมตีอีกก็ตาม แต่เจ้าเมืองก็คงใช้แรงงานพวกเขาจนตายแทน
ลูกสาวของป๋านูช่วยพยุงร่างของเขาขึ้นมานั่ง ทำให้ป๋านูหายใจได้สะดวก
“รอเดี๋ยว ขอลุงพักอีกแป๊บหนึ่ง”
เหอเกิ่นยิ้มอย่างอายๆ เพราะไม่มีแรงจะเดินต่อ
แต่ตอนนั้นเหอเกิ่นก็ถามขึ้น
“แกจะไปเมืองเต่าทมิฬจริงๆ งั้นหรอ?”
“ใช่สิ หรืออยากจะอยู่เป็นทาสต่อไป?”
ป๋านูย้อนถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง
“ไม่ละ ฉันไม่อยากเป็นทาสอีกแล้ว”
เหอเกิ่นคิ้วขมวด ดูเหมือนว่าเขาเองก็ไม่มีทางเลือกเหมือนกัน
หากว่าไม่อยู่ที่เมืองไป๋หลี่ก็ต้องไปเมืองอื่นต่อเท่านั้นเพื่อเอาชีวิตรอด
เพียงแต่ว่าต้องการไปเมืองใหญ่อื่น ก็มีเพียงต้องไปกับเมืองเต่าทมิฬเท่านั้นที่จะผ่านป่าแห่งนี้ไปได้โดยไม่ต้องเผชิญกับพวกสัตว์อสูร
ป๋านูหลับตาลงครึ่งหนึ่ง และมองดูเหล่าทหารของเมืองเต่าทมิฬ และหน่วยแพทย์ที่เข้ามาดูแลทาสคนอื่นๆ
“เจ้าเมืองเต่าทมิฬจะเป็นคนแบบไหนกันนะ”
ป๋านูพูดกับตัวเอง
การจะสร้างทหารและหน่วยแพทย์แบบนี้ได้ เจ้าเมืองเต่าทมิฬย่อมไม่ใช่ตัวตนธรรมดาๆ แน่ๆ
ป๋าฟูถามด้วยน้ำเสียงดูกังวล
“แล้วตอนนี้พ่อรู้สึกยังไงบ้าง”
“ดี….พ่อรู้สึกดีขึ้นมากเลย”
ป๋านูลูบหัวลูกสาวของเขาเบาๆ
ก่อนที่จะถอนหายใจ เมื่อครู่เขาเกือบจะตายอยู่แล้ว แต่ก็รอดมาได้ทำให้รู้สึกทุกอย่างมันดีไปหมด
“พี่สาวคนสวยใจดีมากเลย”
แววตาสีเทาอมม่วงของป๋าฟูเต็มไปด้วยความซาบซึ่งต่อหยู่ฉินหลาน
“ใช่ พวกเขาเป็นคนดี”
ป๋านูพยักหน้าเบาๆ และถอนหายใจ
เขาเข้าใจได้ทันทีว่าผู้หญิงคนนี้ใจกว้างแค่ไหน ถึงกับยอมเสียยารักษาล้ำค่าเพื่อรักษาทาสคนหนึ่งแบบนี้
….
ทั้งสามนั่งพักอยู่สิบนาที ก่อนที่จะมีแรงพอที่จะลุกเดินไปหาสัตว์อสูรยักษ์
ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง
ก็ไม่เหลือใครอยู่ในพื้นที่ชั้นนอกของเมืองไป๋หลี่อีก ทั้งทาสและทหารเมืองเต่าทมิฬ ทุกคนกำลังถยอยกลับไปที่ป้อมเทียนเหมิน
ครืน!!
เมื่อทุกคนเข้าไปในป้อมเทียนเหมินหมดแล้ว เต่าทมิฬก็ยืนขึ้นอย่างช้าๆ และยกให้ป้อมเทียนเหมินสูงขึ้นจากพื้นดิน
ตึง!!
ประตูป้อมเทียนเหมินปิดดังสนั่นไปทั่ว
พร้อมกับเต่าทมิฬที่ออกก้าวเดินต่อไป และออกห่างจากเมืองไป๋หลี่มุ่งหน้าสู่เมืองหมื่นอสูร
แม้เต่าทมิฬจะจากไปแล้วก็ตาม แต่ก็ยังสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนอยู่
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เจ้าเมืองไป๋หลี่ และแม่ทัพทั้งสองออกมาจากที่ซ่อนใต้ดิน
“คลื่นอสูรจบแล้วงั้นหรอ?”
แม่ทัพซ้ายพูดอย่างระมัดระวัง และสัมผัสได้ว่าไม่มีการเคลื่อนไหวอีกแล้ว ในเมืองรอบนอก มีเพียงเสียงที่เงียบสงัด
“พวกทาสคงตายหมดแล้ว”
แม่ทัพขวาพูดขึ้น
“ออกไปตรวจสอบดูสิ”
เจ้าเมืองไป๋หลี่พูดอย่างไม่สนใจ
แม่ทัพซ้ายกับขวามองหน้ากันก่อนที่จะมุ่งหน้าไปที่ประตูชั้นใน
ฟิ้ว!
มีกระแสลมพัดผ่านเข้ามา แต่ที่ด้านนอกกำแพงเมืองชั้นใน กลับไม่เหลือสิ่งมีชีวิตใดอีกเลย แม้แต่ซากก็ไม่มี
“แม้แต่ซากศพสัตว์อสูรก็ไม่มีงั้นหรอ?”
แม่ทัพซ้ายพูดขึ้นด้วยความตกใจ จากนั้นเขาจึงออกเดินสำรวจรอบๆ อย่างรวดเร็ว
เขาไม่เห็นอะไรเลยนอกจากซากบ้านเรือนที่ถูกทิ้งเอาไว้
“แล้วไหนศพของพวกทาส แม้แต่ซากก็ไม่มี”
เจ้าเมืองไป๋หลี่เดินตามออกมาดูและพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่มืดมน
“ไอ้พวกชั้นต่ำ พวกแกไปหดหัวอยู่ที่ไหน ออกมาเดี๋ยวนี้!!”
เจ้าเมืองตะโกนด้วยความโกรธแค้น!
“หรือว่า….จะโดนพวกสัตว์อสูรกินจนไม่เหลือซาก”
แม่ทัพขวาพูดขึ้นพร้อมกับหัวเราะแห้งๆ
เจ้าเมืองไป๋หลี่ยิ่งมีสีหน้าที่มืดมนกว่าเก่า และแผ่จิตสังหารออกมาอย่างชัดเจน
“พวกแกคิดว่าฉันโง่รึไง?”
เรื่องแบบนี้ไม่ใช่ว่าจะไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เจ้าเมืองไป๋หลี่รู้ว่าอย่างน้อยก็ต้องมีคนรอด
มีห้องและหลุมหลบภัยมากมายภายในเมืองให้ทาสใช้หลบกัน เพราะงั้นไม่มีทางที่จะตายทั้งหมด
“....”
สีหน้าของแม่ทัพขวาซีดลงทันที และก้มหัวลงอย่างรวดเร็ว
“ไปตามหาทาสกลับมาให้ฉัน”
เจ้าเมืองไป๋หลี่คำรามด้วยความโกรธแค้น
จากที่เคยมีทาสกว่า 800 ชีวิตตอนนี้กลับไม่เหลือสักคนเดียวจะเป็นไปได้อย่างไร
“ครับ”
แม่ทัพรับคำสั่งและสั่งการให้ทหารออกไปตามหาอย่างรวดเร็ว หากไม่ทำเช่นนั้นชีวิตของพวกเขาจะตกอยู่ในอันตรายแทน
Copyright © 2025 xxxxx.com, All Right Reserved