ที่หน้าประตูซานไห่ ได้มีกลุ่มคนรวมตัวกันขึ้น
พวกเขาทั้งหมดยืนรอให้ประตูนี้เปิดออก
ที่บนป้อมเหนือประตูซานไห่
เว่ยกังเหลือบมองลงมายังฝูงคนที่รออยู่ ก่อนที่จะหันหน้ากลับไปและพูดขึ้น
“เปิดประตู!!”
“รับทราบ!”
แค็กๆๆ
กลไกของเฟืองกำลังน้ำทำงาน ทำให้ประตูเริ่มเปิดออก
เว่ยกังนำหน่วยของเขาลงมายังทางเข้า และมองไปยังฝูงคนก่อนที่จะตะโกนเสียงดัง
“ยินดีต้อนรับทุกท่านสู่เมืองเต่าทมิฬ!”
“พวกเราเข้าไปได้แล้วใช่ไหม?”
มีใครบางคนพูดขึ้นหลังจากได้ยินเสียงของเว่ยกัง
“แน่นอน”
เว่ยกังนำหน่วยของเขาเปิดทางให้กับทุกคนเดินเข้าเมืองโดยอยู่ภายใต้สายตาของหน่วยของเว่ยกังทั้งหมด
“นี้คือแผนที่แนะนำถนนการค้าของเรา”
เมื่อเดินมาสุดก็มีทหารของหน่วยตะโกนขึ้นพร้อมกับยื่นกระดาษให้ทุกคน
“แผนที่แนะนำพวกนี้ราคาแค่หนึ่งผลึกสัตว์อสูรชั้นต้นระดับต่ำเท่านั้น และช่วยประหยัดเวลาในการเที่ยวชมและไม่ต้องเสียเวลาในการถามทาง
“ขอแผ่นหนึ่ง”
มีคนเดินซื้อแผ่นแผนที่แนะนำมา
“เอามาสิบอันเลย!”
“โอ้ว รายละเอียดในนี้ถูกเขียนไว้อย่างดีเลย”
บางคนที่ซื้อแผนที่แนะนำไปก็เริ่มพูดขึ้น
พวกเขามาถึงเมืองเต่าทมิฬโดยที่ยอมจ่ายค่าผ่านทางมาแล้ว เพราะงั้นพวกเขาจึงไม่สนใจเรื่องค่าใช้จ่ายเล็กๆ น้อยๆ อยู่แล้ว
“เมืองเต่าทมิฬนี้เข้าใจววิธีค้าขายจริงๆ แม้แต่สถานที่แบบนี้ก็ยังค้าขายได้”
“แกไม่เข้าใจหรอก สำหรับบางคนแล้วการประหยัดเวลาคือการหาโอกาสเพิ่มขึ้น”
“นั้นก็จริง พวกนักล่าข่าวสารจะสามารถหาข้อมูลไปขายได้เยอะขึ้น”
สำหรับคนที่ไม่ได้ซื้อไปนั้น เพราะคิดว่าแผนที่พวกนี้ไม่จำเป็นจริงๆ
“เราน่าจะซื้อสักอันนะ”
ซิไป่ฉีกล่าวพร้อมกับหยักไหล่
“ถ้าต้องการเธอก็ซื้อเองสิ”
มิอาเหลือบมองไปยังสายตาที่ดูสนใจของซิไป่ฉี
“ได้!! ฉันเอาด้วยแผ่นหนึ่ง!”
ซิไป่ฉีฉีกยิ้มกว้าง และรับแผนที่แนะนำมาหนึ่งอันพร้อมกับจ่ายผลึกสัตว์อสูรไป
“ว้าวว!!! มิอาดูนี้สิ”
ซิไป่ฉีชูแผนที่ขึ้นและชี้มันให้มิอาดู
เธอดูตื่นเต้นอย่างมาก
“มันมีรูปภาพด้วยล่ะ!”
“รูป?!”
มิอาเข้าไปดูใกล้ๆ
ในแผนที่นั้นมีภาพวาดแผนที่เส้นทาง และคำอธิบายร้านต่างๆ และสถานที่ระบุเอาไว้
แล้วรูปภาพในแผนที่นั้นก็ถูกวาดเป็นเครื่องหมายที่เข้าใจได้ง่ายมาก ว่าร้านนี้ขายอะไร
สำหรับในโลกที่เป็นแบบนี้ แผนที่แนะนำอันนี้สามารถเอามาเป็นตัวอย่างในการทำแผนที่แนะนำได้เลย
“ฉันจะเก็บพวกนี้เอาไว้เป็นของสะสม!”
ซิไป่ฉีชอบแผนที่แนะนำที่มีภาพมาก
เธอคิดว่าหากถึงบ้านหรือที่พัก เธอจะเริ่มฝึกวาดภาพพวกนี้ดู
“พวกนี้ไม่ได้ทำมาจากหนังสัตว์”
มิอาพูดด้วยความประหลาดใจ
วัตถุดิบที่ใช้ในการทำแผนที่แนะนำนั้นพิเศษ
มิอาเอามือสัมผัสกับแผนที่หลายครั้ง และดมดูด้วยจมูก จากนั้นลองฉีกมุมหนึ่งเล็กๆ และเอาไปเคี้ยวดู
“ไม่นะ!! เธอฉีกของฉันทำไม!”
ซิไป่ฉีถึงกับหน้าเหว่อที่แผนที่แนะนำของเธอถูกฉีกต่อหน้าต่อตาแบบนี้
เธอเสียใจมาก เมื่อเห็นมุมของแผนที่ถูกฉีกไป จึงรีบหันกลับไปซื้อแผ่นใหม่
“สิ่งนี้ทำมาจากพืช?”
สีหน้าที่เย็นชาของมิอาอยู่ๆ ก็แสดงออกถึงความตกใจ
เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นเขียวเมื่อเคี้ยวกระดาษ และมีกลิ่นคล้ายหญ้าในดินแแดนเขียวขจี
“ว่าไงนะ?”
ซิไป่ฉีกระพริบตาด้วยสายตาที่ตกตะลึงเหมือนกัน
“เร็ว รีบซื้อแผนที่แนะนำอีก”
มิอาพูดอย่างร้อนรนทันที
“ไม่….นี้แผ่นสุดท้ายแล้ว เจ้าหน้าที่คนนั้นขายหมดแล้ว”
ซิไป่ฉีส่ายหัวและมองดูแผนที่แนะนำในมือของเธอ
“หมดแล้วจริงๆ หรอ”
มิอาเองก็ถึงกับขมวดคิ้วด้วยความเสียดาย
“มีคนก่อนหน้ารุมซื้อไปหมด”
ซิไป่ฉีชี้ไปยังกลุ่มคนสองสามคนที่มุมประตูเมือง
“พวกเขาเองก็รู้เหมือนกันสินะว่าพวกนี้ทำมาจากพืช”
แววตาของมิอาส่องเป็นประกายอย่างสนใจ
“ไม่ พวกเขาเป็นแค่นักล่าข่าว และคงเอาไปขายต่อ”
ซิไป่ฉีพูดขึ้นพร้อมกับเม้มปากเล็กน้อย
ตอนที่เธอเดินออกมา ก็ได้ยินทั้งกลุ่มพูดว่าจะนำแผนที่แนะนำไปขายต่อ และคุยถึงเรื่องราคาที่จะเอาไปขาย
“....”
มิอาถึงกับนิ่งเงียบไป เธอต้องการจะซื้อแผนที่แนะนำเพิ่มเพื่อนำกลับไปดินแดนเขียวขจี
เธอหันไปมองดูแผนที่แนะนำที่เหลืออยู่ในมือของซิไป่ฉี และรู้สึกโชคดีที่ซิไป่ฉีซื้อมาอีกแผ่นทัน
“ถ้าพวกเขารู้ว่ามันทำมาจากพืช พวกเขาคงขายมันได้ในราคาที่สูงแน่”
ซิไป่ฉีส่ายหัวด้วยความเสียดายและมองไปยังมิอา
“ฉันไม่ให้มันกับเธอหรอกนะ”
เธอรีบยัดแผนที่แนะนำใส่กระเป๋าเสื้อของเธอทันที เพราะกลัวว่ามิอาจะแย่งมันไป
หางตาของมิอาถึงกับกระตุก และหันหน้าไปทางอื่น
“เมืองเต่าทมิฬนั้นดูร่ำรวยมาก ถึงขนาดใช้ต้นพืชในการทำม้วนบันทึก”
“ใช่ งั้นเรารีบเข้าไปดูข้างในกันเถอะ”
ซิไป่ฉีเดินนำเข้าไปในเมืองพร้อมกับแผนที่แแนะนำ
ถนนการค้านั้นเริ่มมีคนมากขึ้น คนซื้อคนขายเข้าออกร้านตลอดเวลา และของทั้งหมดพวกเขาเองก็ไม่เคยเห็นมาก่อน
“มันสุดยอดมาก!! เอามันเผาแบบนี้อีก 2 อัน!”
“มีเมล็ดพืชขายจริงๆ ใช่ไหม? ฉันเหมาหมด!”
“ว่าไงนะ? จำกัดจำนวนการซื้อด้วยงั้นหรอ”
“.....”
เสียงของผู้คนดังไปทั่วถนน และในมือของแต่ละคนก็ถือถุงผ้าที่เต็มไปด้วยผลึกสัตว์อสูร และต่างตะโกนแย่งกันซื้อของอย่างวุ่นวาย
“นี้มันเกินไปรึป่าว”
ซิไป่ฉีมองดูฝูงชนที่กำลังแย่งกันซื้อของอย่างดุเดือด
เธอหันไปทางมิอาและถามขึ้น
“แบบนี้เราจะเอาไงต่อดี”
มิอาเองก็ตกตะลึงไม่น้อย
ก่อนที่จะคิดอยู่พักหนึ่งและพูดด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำ
“เราควรดูก่อนว่าในแผนที่แนะนำบอกสิ่งใดบ้าง”
“จริงด้วย”
ซิไป่ฉีเห็นด้วยเหมือนกัน
เธอเปิดแผนที่แนะนำออก และเริ่มอ่าน
“รู้สึกเป็นกังวลไหมว่ากินผักไม่เพียงพอ? มาที่นี่หอโภชนาการสิ!! ที่นี่มีอาหารจานผักมากมาย และไม่จำเป็นต้องเดินไปรับอาหารเอง”
ซิไป่ฉีอ่านนำแนะนำในแผนที่
“ผัก? มีเยอะไหม?”
มิอารู้สึกสนใจกับสิ่งนี้มาก
เธอไม่ใช่พวกเห็นแก่กิน แต่ต้องการหาวิธีการปลูกพืชผักในจำนวนมากของเมืองเต่าทมิฬ เพื่อจะนำสิ่งนี้กลับไปให้ดินแดนเขียวขจีได้ทดลอง
“งั้นเราคงต้องไปกินมันใช่ไหม?”
ซิไป่ฉียิ้มมุมปาก
เธอเป็นถึงองค์หญิงน้อยของเมืองจันทร์ดับ แต่เธอเองก็ได้กินผักน้อยมาก แต่นั้นเพราะไม่ใช่ว่ายากจน แต่ผักนั้นหากินได้ยากมาก
“เธอกินผักได้งั้นหรอ? ไม่ใช่ของกินที่แสลงกันรึไง?”
มิอาถามอย่างใจเย็น
“ไม่! เพราะฉันไม่เคยดื่มเลือดมาก่อน”
ซิไป่ฉีวางมือทาบบนอกและพูดอย่างภูมิใจ
“ตราบใดที่ฉันยังไม่ได้ดื่มเลือด ตัวของฉันเองจะไม่มีความกระหายเลือด แต่ยังกินอาหารอย่างอื่นได้และได้รสชาติอาหารทุกอย่าง”
แวมไพร์ในเมืองจันทร์ดับนั้นมีความพิเศษมาก เพื่อที่จะเพิ่มความแข็งแกร่ง พวกเขามักจะหมกมุ่นกับการดื่มเลือดมากเกินไป และต้องดื่มทุกวัน
ผลที่ตามมาคือพวกเขาไม่สามารถกินอาหารอย่างอื่นได้อีกเลย และประสาทสัมผัสรับรสของพวกเขาพัง จนมีรสเดียวที่พวกเขารับได้คือรสของเลือด
จนในที่สุดทั้งเนื้อและผักก็ไม่ใช่อาหารที่น่ากินอีกต่อไปสำหรับแวมไพร์
“งั้นเราไปดูตามสถานที่แนะนำแล้วกัน”
มิอาพูดอย่างใจเย็น
“นี้เราจะไม่ไปกินที่ร้านนี้จริงๆ งั้นหรอ?”
ซิไป่ฉีชี้ไปบนแผนที่ด้วยความรู้สึกผิดหวัง
“ที่นั้นคนเยอะไป”
มิอาเหลือบมองไปยังแผนที่และมองไปยังจุดที่ตั้งของร้านนั้น เห็นผู้คนจำนวนมากยืนเข้าแถวอยู่หน้าร้าน
“โถ้”
ซิไป่ฉีถอนหายใจด้วยความเสียดาย
และบ่นด้วยน้ำเสียงเด็กน้อยของเธอ
“วันเดียวมันไม่พอที่จะเที่ยวชมและเดินซื้อของหรอก เอ๋ แต่เดี๋ยวมันมีที่พักด้วยชื่อหอสามดวงดาว เป็นโรงแรมของถนนการค้าแห่งนี้”
“งั้นไปหอสามดวงดาวก่อน”
มิอาก้าวเดินต่อเมื่อได้ยินคำพูดนี้
“เดี๋ยว!! เราจะไม่ไปหอโภชนาการก่อนจริงๆ งั้นหรอ!”
ซิไป่ฉีตะโกนขึ้นด้วยควาวมตกใจ
เธอเองถูกกลิ่นอันหอมเย้ายวนกระตุ้นตลอดเวลา จนทำให้ท้องของเธอเริ่มส่งเสียงร้องอันดุร้ายออกมา
“ยังไม่ใช่ตอนนี้ เราต้องหาที่พักก่อนแล้วค่อยหาอะไรกินตอนกลางคืน”
มิอามองไปยังแถวยาวที่หน้าหอโภชนาการ และมองไปยังหอสามดวงดาวที่ไม่ค่อยมีคนเท่าไร
เธอไม่ลืมว่านักล่าจากเมืองหมื่นอสูรรอพวกเธออยู่ด้านนอกเมืองเต่าทมิฬ ดังนั้นเธอจะต้องค้างคืนที่เมืองเต่าทมิฬ
นอกจากนี้มิอาเองก็ยังต้องออกไปทำธุระตอนกลางคืนเท่านั้น เพื่อจะหาข้อมูลเกี่ยวกับน้องสาวของเธอ และแอบดูพื้นที่เพาะปลูกของเมืองเต่าทมิฬ
“นั้นก็จริง….”
ซิไป่ฉีก้มหน้าลงและยอมรับการตัดสินใจของมิอา
เธอมองดูแถวที่ยาวเหยียดของหอโภชนาการ และคิดว่าเมื่อถึงเวลากลางคืนคงไม่มีใครมากินอีกแล้ว
แล้วเมื่อถึงเวลานั้นเธอจะได้กินและดื่มให้เต็มที่
Copyright © 2025 xxxxx.com, All Right Reserved