ฟิ้ว!!!

สูงขึ้นไปบนท้องฟ้าหลายพันเมตร มีร่างสีแดงที่ลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงบินอยู่ท่ามกลางกระแสลมและฝุ่นทราย

หยู่เฟ่ยหยานในชุดเกราะหงส์เพลิงกำลังบินสำรวจไปรอบๆ พื้นที่แถวนี้

หน้ากากของชุดเกราะหงส์เพลิงนั้นถูกออกแบบมาเป็นพิเศษ และยังติดแก้วใสที่ช่องดวงตาทำให้กันลมกับทรายเข้าได้

“ลมแถวนี้พัดแรงชะมัด แถมไม่มีสัตว์อสูรเลยสักตัว น่าเบื่อ…”

หยู่เฟ่ยหยานมองไปรอบๆ และไม่เห็นอะไรเลยนอกจากเสาหินสูง กับพายุฝุ่นกับทรายที่พัดตลอดเวลา

เธอบินมาสำรวจเส้นทางด้วยความเบื่อหน่ายและหวังว่าจะได้ล่าสัตว์อสูรสักตัว

อีกอย่างเธอไม่ชอบบินวนไปมารอบเมืองเต่าทมิฬ เพราะพื้นที่มันน้อยทำให้เธอรู้สึกไม่เป็นอิสระ

“วันนี้มินโฮจะทำชานมอีกไหมนะ…”

หยู่เฟ่ยหยานบินไปและก็พูดกับตัวเองเบาๆ แล้วในตอนนั้นเธอก็สังเกตเห็นบางสิ่ง

“นั่นอะไร…เมืองงั้นหรอ?”

หยู่เฟ่ยหยานนัยน์ตาเบิกกว้างและพยายามเพ่งมองให้ชัดขึ้น

“ต้องลงไปใกล้กว่านี้”

เธอบินต่ำลงมาอย่างรวดเร็วเพื่อดูให้ชัดๆ

เมื่อลงมาในระดับที่มองเห็น หยู่เฟ่ยหยานก็เห็นเมืองที่กำลังถูกสัตว์อสูรบุกโจมตี ทั้งกำแพงเมืองและประตูเมืองได้พังพินาศไปจนหมดสิ้น

“คลื่นสัตว์อสูร!!”

นัยน์ตาของหยู่เฟ่ยหยานสั่นไหว

หญิงสาวเห็นผู้คนมากมายกำลังวิ่งหนี และตกเป็นเหยื่อของสัตว์อสูร

“ต้องรีบกลับไปบอกมู่เหลียง!!”

หยู่เฟ่ยหยานคิดได้ก็กระพือปีกพุ่งทะยานกลับไปยังเมืองเต่าทมิฬด้วยความเร็วสูงสุด

ห้านาทีต่อมาหยู่เฟ่ยหยานก็เห็นโดมแก้วอยู่ตรงหน้า

เธอบินร่อนเข้าไป และลงจอดลงที่เนินสูงและวิ่งเข้าไปในตำหนักเจ้าเมือง

“มู่เหลียง!! มู่เหลียง!!”

เมื่อมาถึงเธอก็ตะโกนเรียกมู่เหลียงด้วยความร้อนรน

เว่ยหยูหลันได้ยินจึงเดินเข้ามาบอก

“ตอนนี้ท่านมู่เหลียงอยู่ที่ห้องทำงานค่ะ”

“ขอบคุณ”

หยู่เฟ่ยหยานรีบตอบ และเดินไปทางห้องทำงานอย่างรีบร้อนทันที

แกร๊กๆ

เสียงข้อต่อชุดเกราะหงส์เพลิงกระทบกันดังไปตลอดทางเดิน

หยู่เฟ่ยหยานไม่แม้แต่จะเคาะประตูห้องทำงาน เธอรีบโพล่งเข้ามาทันที

“มู่เหลียง!! ฉันเจอเมืองข้างหน้า”

หยู่เฟ่ยหยานพูดอย่างร้อนรน

มู่เหลียงเพียงกระพริบตาเล็กน้อย และดูไม่ตื่นเต้นอะไรกับสิ่งนี้ เพราะเขารู้อยู่แล้วว่ามีเมืองอยู่ด้านหน้า

“ไร้เดียงสาและไร้สติยิ่งนัก! เรื่องพวกนี้เรารู้อยู่แล้ว”

หยู่ฉินหลานพูดขึ้นและมองไปยังลูกสาวของเธอ

“เอ้า….รู้แล้วหรอ”

หยู่เฟ่ยหยานพูดด้วยสีหน้าที่ว่างเปล่า

“ใช่แล้ว”

มู่เหลียงพูดพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก

หยู่เฟ่ยหยานกระพริบตาของเธอ และพูดต่อ

“ถ้างั้นก็รู้เรื่องที่เมืองนั้นถูกคลื่นอสูรโจมตีด้วยแล้วใช่ไหม?”

“ห้ะ อะไรนะ?”

หยู่ฉินหลานถึงกับตกใจ

“เรื่องนี้แน่ใจใช่ไหม”

มู่เหลียงลุกขึ้นทันที

“ก็เมื่อครู่ฉันบินไปเห็นมา ไม่ผิดแน่นอน”

หยู่เฟ่ยหยานพยักหน้าและพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม

“เมืองนั้นกำลังถูกสัตว์อสูรโจมตี และบุกเข้าไปในเมืองได้แล้วด้วย”

“มู่เหลียงไปดูไหม”

หยู่ฉินหลานถามเบาๆ

“ไป…ยังไงก็เป็นทางผ่านอยู่แล้ว บางทีเราอาจจะได้อะไรติดไม้ติดมือกลับมาด้วย”

มู่เหลียงพูดอย่างเคร่งขรึม

เขาต้องการไปดูว่ามีสัตว์อสูรที่พอจะจับมาฝึกได้ไหม

นอกจากนี้ อาจจะได้คนเพิ่มเพราะเมืองเต่าทมิฬเองก็กำลังขาดแคลนคนเหมือนกัน

มู่เหลียงเงยหน้าขึ้นและมองไปทางหยู่เฟ่ยหยาน

“ไปที่ป้อมเทียนเหมิน เรียกระดมพลไปที่นั่นด้วย”

“เข้าใจแล้ว”

หยู่เฟ่ยหยานพยักหน้าอย่างขึงขัง ก่อนที่จะเดินหันหลังจากไป

……..

ภายในเมืองไป๋หลี่

สัตว์อสูรเดินเพ่นพ่านเต็มท้องถนนไปหมด ทาสที่ยังรอดอยู่หนีเข้าไปหลบซ่อนตัวในบ้าน แต่นั้นก็แค่ซื้อเวลาออกไปอีกนิดนึงเท่านั้น สุดท้ายก็ถูกสัตว์อสูรบุกเข้ามากินอยู่ดี

บนกำแพงเมืองมีทาสบางส่วนที่ยังยืนหยัดต่อสู้อยู่ แต่ทาสเหล่านั้นก็เริ่มที่จะสิ้นหวังลงทุกที

“พวกเราต้องตายแบบนี้งั้นหรอ?”

ทาสที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสพูดอย่างไม่ยินยอมรับความจริงนี้

“ฉันไม่อยากตาย ฉันยังอยากมีชีวิต”

ชายที่ดูแข็งแกร่งที่สุดกระอักเลือกออก

มีใครคนไหนบ้างที่ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ

ครืน!!!!

ทันใดพื้นดินก็สั่นไหวอย่างรุนแรง แบบที่ไม่เคยมีใครเจอมาก่อน

กำแพงเมืองไป๋หลี่ถึงกับทรุดตัวลง และดูเหมือนจะพังลงมาได้ทุกเมื่อ

หากมองออกไปไกลๆ จากเมืองไป๋หลี่จะเห็นเงาขนาดใหญ่อยู่กลางพายุฝุ่นและทราย และกำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้เมืองเรื่อยๆ จนเงาของมันเริมที่จะบดบังท้องฟ้าเมืองไป๋หลี่

“อะไรนะ”

ทาสที่กำลังสู้อยู่เห็นว่าพวกสัตว์อสูรมันชะงักและแน่นิ่งไป

มันได้สร้างจังหวะให้ทาสที่ดูแข็งแรงใช้ค้อนที่เอาไว้ทำกำแพงทุบใส่หัวสัตว์อสูรอย่างรุนแรง จนสัตว์อสูรเสียชีวิต

“พวกมันเป็นอะไรไป”

ทาสหยุดนิ่งและมองดูพวกสัตว์อสูรด้วยความประหลาดใจ แล้วตอนนั้นเองที่พวกสัตว์อสูรก็เริ่มแตกตื่นและวิ่งหนี บางตัวถึงกับหางจุกตูด

“เกิดอะไรขึ้น”

ป๋านูกอดลูกสาวของเขาไว้แน่น และมองดูไปรอบๆ

ตอนนี้บนใบหน้าของเขามีบาดแผลใหญ่สองแผล และมุมปากก็เต็มไปด้วยคราบเลือด

“พ่อ…พ่อไหวไหม”

นัยน์ตาของป๋าฟูเป็นสีแดง เธอร้องไห้จนไม่มีน้ำตาที่จะไหลออกมาอีกแล้ว

ป๋านูพยายามที่จะฝืนยิ้ม และตอบกลับไป

“ไม่เป็นไรลูก”

เหอเกิ่นเองก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส เขาเอาตัวพิงประตูเมืองชั้นในและหอบหายใจแรง

“ดูสิ พวกมันกำลังถอยไปแล้ว”

“เกิดอะไรขึ้น ทำไมพวกมันถึงถอยไปแบบนี้”

ป๋านูได้ยินเสียงของผู้คนจึงพยายามลืมตาดู

ตาซ้ายของเขาบาดเจ็บหนัก ทำให้มองเห็นไม่ชัด

“นั่น…นั่นคือะไร”

เหอเกิ่นพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นกลัวสุดขีด พร้อมกับชี้นิ้วขึ้นไปบนท้องฟ้าเหนือประตูเมือง

มันคือเงาขนาดใหญ่ยักษ์ที่บังทั้งเมืองนี้เอาไว้ และมีเสียงเสียดสีของบางสิ่งตลอดเวลา

และทั้งเมืองไป๋หลี่ก็สั่นไหวอีกครั้ง ทำให้บ้านบางหลังถึงกับทรุดพังลงมา

ป๋านูที่เห็นก็หวาดกลัวและเอาตัวบังลูกสาวเอาไว้

ในช่วงเวลาเดียวกันสัตว์อสูรที่อยู่ในเมืองไป๋หลี่เองก็แตกตื่นและหนีหัวซุกหัวซุน ทิ้งไว้เพียงซากปรักหักพัง

แล้วหลังจากนั้นไม่นาน ก็เกิดคลื่นแรงกดดันมหาศาลกดทับลงมาที่เมือง ทำให้ผู้คนเริ่มหายใจไม่ออก จนสีหน้าซีดเซียว

ในตอนนั้นเงายักษ์ในสายตาของทุกคนก็ใหญ่มากขึ้น ทำให้เห็นร่างที่แท้จริงของเงายักษ์นี้ได้อย่างชัดเจน

มันเป็นสัตว์อสูรขนาดใหญ่ยักษ์ ที่มีขนาดตัวเท่ากับภูเขา นัยน์ตาสีเขียวมรกตมองมาที่เมืองไป๋หลี่อย่างเย็นชา

ทุกอย่างเงียบสงัดราวกับป่าช้าไม่มีใครกล้าส่งเสียงสักคน เหล่าทาสได้แต่อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงและหวาดกลัวจนขวัญกระเจิง

“พระเจ้าช่วย…..สัตว์อสูรโบราณ!!”

ร่างกายของป๋านูสั่นสะท้าน

หากว่าก่อนหน้านี้ดูสิ้นหวังแล้ว เวลานี้เขายิ่งกว่าสิ้นหวังเสียอีก

หากว่าสัตว์อสูรยักษ์นี้ย้ำเท้าลงมา เมืองทั้งเมืองได้หายไปในพริบตาแน่

“คิดว่าจะรอดแล้วเสียอีก….สุดท้ายก็แค่ฝันลมๆ แล้งๆ…”

เหอเกิ่นยิ้มอย่างอดสู

“สิ้นหวังแล้ว”

ป๋านูทรุดตัวลงกับพื้น สติของเขาล่องลอยไปกับสายลม

“พ่อๆ!!”

ป๋าฟูพยายามพยุงพ่อของเธอขึ้นมา

แอร๊!!!!

สัตว์อสูรโบราณคำรามออกมา

ลมหายใจของมันได้ปะทะเข้ากับใบหน้าของทุกคน แม้แต่กำแพงเมืองก็ยังสั่นไหว ทาสที่ยืนอยู่บนกำแพงทรุดลงกับพื้น และไร้เรี่ยวแรงที่จะลุกขึ้นมาอีก

ตูม!!!

สัตว์อสูรยักษ์ก้าวขาหน้าออกมา ก่อนที่จะย่อตัวลง และนอนลงกับพื้น

ซิกๆๆๆ

เสียงองลมกับทรายที่พัดและเสียดสีกับกระจกดังขึ้นจนทำให้เหล่าทาสเริ่มสนใจ

“ดูนั้นสิ มีกำแพงอยู่บนหลังสัตว์อสูรด้วย”

มีทาสคนหนึ่งตะโกนขึ้น

พวกเขาเห็นป้อมนับดาว และโดมกระจกแก้วที่บนหลังของเต่าทมิฬ

“นี้มันแย่ชะมัด พวกสัตว์อสูรหนีไปหมดแล้ว”

มู่เหลียงที่ยืนอยู่บนป้อมนับดาวพูดด้วยสีหน้าผิดหวัง เพราะคลื่นอสูรได้สลายหายไปแล้ว