“ปะทุ…”

มู่เหลียงยกมือขึ้นและดีดนิ้วเบาๆ

แปะ!!

อยู่ๆ ที่ปลายนิ้วของมู่เหลียงก็เกิดประกายระเบิดเล็กๆ ขึ้น และตามมาด้วยควัน

“แค่พอทำให้คนตกใจได้เท่านั้น”

มู่เหลียงส่ายหัว

เขายกมือขึ้น และใช้ใยแมงมุมพันไปที่กิ่งของต้นไม้เพื่อป้องกันไม่ให้ผลของมันปลิวตกลงมาอีก

ก่อนที่เขาจะถอนต้นผลระเบิดออกมา โดยใช้พลังควบคุมปฐพีของเขา

“มู่เหลียง นายจะเอาต้นไม้ประหลาดนี้กลับไปด้วยงั้นหรอ?”

หยู่เฟ่ยหยานถามอย่างสงสัย

“ใช่ ฉันจะเอากลับไปศึกษาทดลองอะไรสักหน่อย”

มู่เหลียงตอบก่อนที่เขาจะสร้างผลึกแก้วคลุมต้นไม้เอาไว้

“ที่นี่จะเอายังไงต่อท่าน…จะล่าสัตว์ต่อไหม?”

หยางปิงถามด้วยน้ำเสียงเฉยชา

“ช่างมัน…กลับกันเถอะ”

มู่เหลียงส่ายหัว

มีเพียงเขาเท่านั้นที่สามารถเคลื่อนย้ายต้นผลระเบิดกลับไปได้

ลี่เยว่มองไปยังกองกระดูกของสัตว์ร้ายที่อยู่ใต้ต้นไม้ และพูดขึ้นเบาๆ

“วันนี้คงทำอะไรไม่ได้แล้วล่ะ”

“เก็บอะไรที่พอจะมีประโยชน์กลับไปด้วยแล้วกัน”

มู่เหลียงหัวเราะอย่างช่วยไม่ได้

เขายกต้นผลระเบิดขึ้นมาด้วยมือข้างเดียวจากพลังควบคุมแรงโน้มถ่วง จากนั้นเขาก็ขึ้นไปขี่ราชาหมาป่าจันทราทันที

บรู๊ว!

ราชาหมาป่าเงยหน้าขึ้นไปมองท้องฟ้าและหอนออกมา จากนั้นก็พุ่งทะยานออกไป

“ไว้ครั้งต่อไปแล้วกัน”

หยู่เฟ่ยหยานดึงหน้ากากของชุดเกราะลงมาปิด ด้วยความผิดหวัง และบินขึ้นไปบนท้องฟ้าตามราชาหมาป่าจันทรา

ยี่สิบนาทีต่อมา

มู่เหลียงโบกมือให้ราชาหมาป่าจันทราที่กำลังเดินลงไปจากเนินสูง ก่อนที่เขาจะยกต้นผลระเบิดไปในสวนของตำหนัก

ลี่เยว่และหยางปิงก็กลับไปดูแลการฝึกหน่วยรบพิเศษและทหารต่อ

“ปลูกไว้ตรงนี้แล้วกัน”

มู่เหลียงมองดูไปรอบๆ สวน เพื่อจะหาพื้นที่ลงต้นผลระเบิด และต้องอยู่ห่างจากพืชผลอื่นพอตัว

เมื่อได้ที่แล้วเขาก็ขุดหลุมด้วยพลังของเขา และเอาต้นผลระเบิดลงดิน

ก่อนที่มู่เหลียงจะบ่นพึมพำเบาๆ

“ระบบเพิ่มระดับให้ต้นผลระเบิดเป็นระดับ 7”

-ทำการเพิ่มระดับต้นผลระเบิดจากระดับ 1 เป็นระดับ 7 ใช้แต้มวิวัฒนาการ 1,111,110 แต้ม-

-วิวัฒนาการต้นผลระเบิดเป็นระดับ 7 สำเร็จ-

-ความสามารถของต้นผลระเบิดวิวัฒนาการต้องการสืบทอด ระเบิด หรือไม่-

“ระเบิด?”

มู่เหลียงเลิกคิ้วด้วยความสนใจ และตอบ

“รับ”

-ทำการถ่ายทอดความสามารถสู่ร่างเจ้านาย…..ปรับปรุง….สำเร็จ-

มู่เหลียงรู้สึกถึงกระแสน้ำอุ่นที่ผ่านร่างไปครู่หนึ่ง และยังรู้สึกว่าพลังของเขาจะถูกจำกัดเอาไว้

เมื่อลืมตาขึ้นมามองต้นผลระเบิดอีกรั้ง ขนาดของมันก็ใหญ่โตขึ้นอย่างบ้าคลั่ง กิ่งก้านที่ว่างเปล่าขยายออกไปมากขึ้นเรื่อยๆ

การเปลี่ยนแปลงนี้กินเวลานานถึงหนึ่งนาที

ต้นไม้สูงใหญ่ถึง 50 เมตร และกิ่งก้านของมันก็หนาขึ้น ลำต้นเองก็กว้างขึ้นจนเท่ากับ 5 คนโอบ

พู!

ก่อนที่จะมีดอกตูมๆ เกิดขึ้นเต็มกิ่งไม้ และเริ่มผลิบาน

ดอกไม้พวกนี้มีสีดำขนาดเท่ากำปั้นคน หนึ่งดอกมี 5 กลีบ และตัวเกรสมีสีม่วงเข้ม

มันได้ส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่ว คล้ายกับกลิ่นของดอกมะลิ

“งดงามจริงๆ”

มู่เหลียงเงยหน้าขึ้นมองด้วยความชื่นชม

บี๊บๆๆ

ตอนนั้นเองที่นางพญาผึ้งปรากฏตัว และเริ่มวนเวียนรอบๆ ต้นผลระเบิด มันได้บินวนรอบๆ ดอกไม้หลายดอก

“อยากรู้เลยว่าน้ำผึ้งที่ได้จากต้นผลระเบิดจะมีรสชาติเป็นยังไง”

มู่เหลียงถึงกับตั้งตารอน้ำผึ้งที่จะได้จากดอกไม้พวกนี้

หากดื่มเข้าไปแล้วมันจะระเบิดในร่างรึป่าว?

มู่เหลียงก้าวออกไปข้างหน้าพร้อมกับตัดผลของต้นระเบิดออกมาพร้อมกับกิ่งของมัน และนำกลับไปที่ห้องทดลองของเขา

มู่เหลียงเดินกลับเข้าไปในตำหนักเจ้าเมือง พร้อมกับถือถุงตาข่ายที่ทำมาจากใยแมงมุม ซึ่งภายในนั้นเป็นผลกับกิ่งของต้นผลระเบิด

ตุบๆ

“นายท่านมู่เหลียง คนขายยามาเข้าพบ”

เว่ยหยูหลันเดินเข้ามารายงานให้กับมู่เหลียง

“เขาอยู่ไหน?”

เว่ยหยูหลันตอบเบาๆ

“ตอนนี้อยู่ที่หน้าทางเข้าตำหนัก”

มู่เหลียงเลยตอบอย่างสบายๆ

“ให้มาเจอที่ห้องทดลอง”

มู่เหลียงตอบก่อนที่จะถือถุงใยแมงมุมเดินจากไป

“เจ้าค่ะ”

เว่ยหยูหลันขานรับ

ไม่นานหลังจากนั้นเสียงเคาะประตูห้องทดลองก็ดังขึ้น

ก็อกๆ

“เข้ามา”

มู่เหลียงพูดขึ้น

คนขายยาเปิดประตูเข้ามาเบาๆ และเดินเข้ามาในห้องทดลองอย่างกล้าๆ กลัวๆ

มู่เหลียงวางผลระเบิดลงซึ่งเป็นชื่อที่เขาตั้งให้กับผลของต้นดอกระเบิด และถามขึ้น

“มีอะไรรึป่าว”

คนขายคำนับให้ก่อนที่จะพูดอย่างตะกุกตะกัก

“วันนี้มีคนป่วยอาการแปลกๆ มาที่ร้าน”

“แปลกยังไง ไหนบอกมา”

มู่เหลียงเริ่มสนใจสิ่งที่คนขายยาบอก

“คนไข้อายุ 30 และมีปัญหาเกี่ยวกับเรื่องดวงตา คนไข้บอกว่ามองเห็นอะไรไม่ค่อยชัด”

คนขายยาพูดอย่างใจเย็น

“คนไข้ได้รับยารักษาไปแล้ว และผ่านไปสองวันคนไข้ก็ยังเห็นอะไรไม่ชัดเหมือนเดิม”

“ยารักษาไม่ช่วยงั้นหรอ”

มู่เหลียงเลิกคิ้วและครุ่นคิด

คนขายยาเงยหน้าขึ้นมามองมู่เหลียง จากนั้นก็ก้มหน้าลงไป และยักหัวเบาๆ

“ใช่ ยาที่มีใช้ไม่ได้ผล”

“เอาล่ะ ฉันพอจะรู้เหตุผลแล้ว”

มู่เหลียงพยักหน้าเบาๆ และถามต่อ

“รู้ไหมว่าคนไข้อยู่ที่ไหน”

“เรียนท่านเจ้าเมืองตอนนี้คนไข้ยังอยู่ที่ร้านขายยา”

คนขายยาตอบอย่างรวดเร็ว

หลังจากที่ได้ใช้แต้มสะสมไปยี่สิบแต้มแล้ว ยังรักษาไม่ได้ ไม่แปลกที่คนซื้อยาไปจะเข้ามาถามหาเหตุผล

“พาคนไข้มาที่นี่”

มู่เหลียงตอบอย่างใจเย็น

“รับทราบแล้ว”

คนขายยาถอนหายใจยาว ด้วยความโล่งอก และพูดอย่างนอบน้อม

“ถ้าเช่นนั้นไม่รบกวนท่านแล้ว”

“อืม”

มู่เหลียงตอบอย่างสบายๆ และศึกษาผลระเบิดต่อ

ยี่สิบนาทีต่อมา เว่ยหยูหลันก้มาเคาะประตูห้องอีกครั้ง

“นายท่าน คนขายยากลับมาแล้ว”

มู่เหลียงตอบโดยไม่หันหน้าขึ้นมามอง

“ให้พวกเขาเข้ามา”

ไม่นาน ประตูก็ถูกเปิดออก และคนขายยาก็เดินเข้ามาพร้อมกับหญิงสาววัยสามสิบ

“ท่านเจ้าเมือง พาคนไข้มาพบแล้ว”

คนขายยากล่าวด้วยความเคารพ

“เคารพท่านเจ้าเมือง”

หญิงสาวที่ตามมาก็รีบพูดขึ้นทันที

“เอาล่ะ ไหนขอดูตาของเธอหน่อย”

มู่เหลียงเดินเข้ามาหาทันที

หญิงสาวที่ได้ยินเช่นนั้นก็ทำตามที่บอก และเบิกตากว้างจนเห็นนัยน์ตาสีน้ำตาล และดูหมองคล้ำเล็กน้อย

มู่เหลียงหรี่ตาลง หลังจากดูสักระยะ เขาก็พอจะนึกอะไรขึ้นมาได้

หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงที่ขมขื่น

“ท่านเจ้าเมือง ตาของข้ายังสามารถรักษาได้หรือไม่”

“ยังไม่ใช่ตอนนี้ และก็ยังยากที่จะรักษาให้หาย”

มู่เหลียงพูดอย่างใจเย็น

“แม้แต่ท่านก็ช่วยอะไรไม่ได้เลยงั้นหรอค่ะ”

หญิงสาวถึงกับขาแข้งอ่อน และพูดออกมาอย่างสิ้นหวัง

“ไม่ต้องกังวลไป มันก็แค่อาการสายตาสั้นเท่านั้น ซึ่งแก้ไขได้ด้วยการสวมแว่นตา”

มู่เหลียงกล่าวอย่างสบายๆ

“แว่นตา มันคืออะไรหรอคะ”

หญิงสาวผู้นี้ถามอย่างสับสน

“เธอจะรู้ภายหลัง”

มู่เหลียงยื่นมือออกไปและสร้างผลึกแก้วขึ้นมาในมือของเขา ซึ่งมีความหนาที่แตกต่างกันและวางไว้บนโต๊ะ

ชิ้นแก้วเหล่านี้ไม่ได้แบน แต่มีลักษณะที่นูนเล็กน้อย แแต่ละชิ้นจะนูนไม่เท่ากัน

“ทีนี่มองเห็นชัดไหม”

มู่เหลียงเอาแก้วชิ้นหนึ่งมาจ่อตรงตาของหญิงสาวให้มองผ่านได้

หญิงสาวนั้นอุทานออกมาอย่างตกใจ

“เห็นแล้ว มันชัดขึ้นเล็กน้อย”

เดิมที่เธอเห็นมู่เหลียงอย่างพร่ามัว แต่ตอนนี้เธอพอจะเห็นมู่เหลียงเป็นโครงร่างที่ชัดขึ้น

“แล้วอันนี้ล่ะ”

มู่เหลียงเอาแก้วอีกชิ้นมาให้หญิงสาวส่อง

“ชัดมากกว่าเก่า!”

“แล้วถ้าอันนี้ล่ะ”

มู่เหลียงเปลี่ยนผลึกแก้วอีกชิ้น

“เห็นแล้ว! ตอนนี้ฉันเห็นทุกอย่างชัดเลย…..”

หญิงสาวหายใจแรงและถี่ขึ้นใบหน้าแสดงออกถึงความสุขอย่างที่สุด

มู่เหลียงพยักหน้าอย่างช้าๆ ก่อนที่จะปรากฏแก้วแบบเดียวกันในมือของเขา แล้วทำแว่นสายตาให้กับเธอ

“ลองสวมนี่ดู”

มู่เหลียงยื่นแว่นตาให้กับหญิงสาว

“มันใส่ยังไงเจ้าค่ะ”

“หญิงสาวถามพร้อมกับเอามือคลำแว่นตาด้วยความลังเล ก่อนที่สองสามวินาทีต่อมาจะรู้วิธีใส่

ทันทีที่เมื่อมองทุกอย่างผ่านแว่นตา โลกของเธอก็เปลี่ยนไป ทุกอย่างดูชัดไปหมด

มือของหญิงสาวสั่นสะท้าน และดูตื้นตันใจ

เธอโค้งคำนับให้กับมู่เหลียงอย่างจริงใจที่สุด

“ขอบคุณท่านเจ้าเมือง!! ขอบคุณท่านจริงๆ”

“กลับไปได้แล้ว และอย่าใช้สายตามากเกินไปล่ะ”

มู่เหลียงโบกมือ

หากใช้สายตาหนักเกินไป อาการสายตาสั้นหรือยาวจะยิ่งมากขึ้น และอายุเองก็ส่งผลกับสายตาเหมือนกัน

“ค่ะ ท่านเจ้าเมืองฉันจะเชื่อฟัง”

หญิงสาวตอบอย่างจริงจัง

คนขายยาถามด้วยความประหลาดใจ

“นายท่าน อะไรคือสาเหตุของโรคนี้”

“เธอคนนี้แค่สายตาสั้นเท่านั้น ที่จริงฉันว่ามีหลายคนที่ประสบปัญหานี้เหมือนกัน”

มู่เหลียงอธิบาย และคิดว่าเขาควรจะเปิดร้านแว่นตาหรือไม่

คนขายยาพยักหน้าอย่างครุ่นคิด ก่อนที่ทั้งสองจะกล่าวลาและจากไป