ตกดึก

ทั้งสามกินมื้อเย็นกันอย่างเงียบสงบ และเตรียมตัวเก็บข้าวของเพราะพรุ่งนี้ก็จะถึงกลุ่มทะเลสาบพระจันทร์แล้ว

แคร็ก แคร็ก

มู่เหลียงใช่มีดแกะลวดลายลงบนกล่องไม้อย่างช้าๆ และบรรจงทำให้มันดูสวยงาม นี้จะเป็นกล่องที่เขาจะใส่ใบชาจากต้นชาเขียวประกาย

สินค้าที่ดี ต้องมีบรรจุภันฑ์ที่สวยด้วยมันจะยิ่งเพิ่มมูลค่าให้กับของชิ้นนั้นได้มากขึ้น

“พรุ่งนี้เราจะไปถึงกลุ่มทะเลสาบพระจันทร์

มินโฮนั่งเท้าคางอยู่บนโต๊ะพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงคิดถึง

“ไม่รู้ว่าพี่สาว จะอยู่ที่นี่ไหม”

แล้วตอนนั้นเองมือที่กำละงแกะกล่องไม้ของมู่เหลี่ยงก็ชะงักลง และพูดกับมินโฮ

“พี่สาวของเธอ อาจไม่ได้อยู่ในกลุ่มทะเลสาบพระจันทร์ก็ได้นะ”

“ฉันรู้…..”

ร่องรอยของความผิดหวังได้ปรากฏขึ้นในน้ำเสียงของมินโฮอย่างชัดเจน และสีหน้าก็บ่งบอกว่ากำลังโหยหาบางสิ่ง

“แล้วพี่สาวของมินโฮหน้าตาเป็นยังไงหรอ”

มู่เหลียงวางมีดลง ก่อนที่จะเอาผ้าสีขาวมาผืนหนึ่ง และขึงกับแผ่นไม้เตรียมจะวาดภาพ

เขาไปเอาถ่านหิน และเหลามันจนคม ก่อนที่จะพูดขึ้น

“มินโฮช่วยบอกรูปร่างหน้าตาของพี่สาวให้ฉันฟังที แล้วเดี๋ยวฉันจะลองวาดภาพพี่สาวของเธอออกมา แล้วไปถามคนในกลุ่มทะเลสาบพระจันทร์ให้”

“จริงงั้นหรอ นายจะวาดรูปพี่สาวของฉันได้จริงๆ งั้นหรอ!”

มินโฮดูตื่นเต้นอย่างมาก

“ก็น่าจะพอได้ หรืออาจจะใกล้เคียง”

มู่เหลียงตอบอย่างนิ่งสงบ

ตอนยังอยู่ในหน่วยรบพิเศษเขาต้องออกไปทำภารกิจหลายครั้ง และมีหลายภารกิจที่เขาต้องวาดภาพเป้าหมายจากความทรงจำ เพื่อระบุเป้าให้กับหน่วยของเขา ถึงจะไม่เหมือนแต่ก็ใกล้เคียง

ลี่เยว่ก็เดินเข้ามาใกล้ๆ ด้วยความสงสัย และอยากรู้อยากเห็นวิธีการวาดภาพคนจากคำพูด

“พี่สาวของฉันสวยมาก แต่เธอไม่ชอบยิ้มเท่าไร นิสัยเย็นชาเหมือนกับลี่เยว่”

มินโฮเอานิ้วขึ้นมาชี้ที่ปลายคาง ก่อนที่จะพยายามนึกหน้าตาของพี่สาวตัวเอง โดยเปรียบเทียบกับลี่เยว่

หลังจากที่อยู่ด้วยกันหลายวันเข้า

ความเกร็งที่มีต่อลี่เยว่ของมินโฮก็หมดไป ทำให้เธอสามารถพูดคุยเล่นกับลี่เยว่ได้ปกติแล้ว

“.....”

เมื่อลี่เยว่ได้ยิน สายตาของเธอเองก็ดูเหมือนจะพูดแทนปากของเธอว่า ขอโทษที่เย็นชาใส่

“นึกถึงรูปร่างหน้าตา ไม่ใช่นิสัย เช่น ตา จมูก ปาก คิ้ว”

มู่เหลียงไม่สามารถเอาอะไรที่มินโฮบอกเมื่อครู่มาใช้ได้เลย จึงได้กำชับกับมินโฮอีกครั้ง

คำอธิบายคนสวยสำหรับคนเรามันก็ไม่เหมือนกันอยู่แล้ว จะให้วาดได้อย่างไร

“งั้นขอคิดก่อนนะ…”

มินโฮดึงหูกระต่ายเธอสองสามครั้ง ด้วยความเขินอายก่อนที่จะนึกอะไรขึ้นได้

“มีผมยาวสีดำ มีหูเป็นแมว แล้วก็ใบหน้าสวยกว่าฉัน มีนัยน์ตาสีแดง”

ขูดๆๆ

มู่เหลียงเริ่มวาดในสิ่งที่ได้ยินมาทันที และฟังคำอธิบายเล็กๆ น้อยๆ จากมินโฮตลอดและปรับเปลี่ยนภาพไปเรื่อยๆ จนเขาพอจะคิดภาพออก

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง ภาพของหญิงสาวผมยาวดำหูแมวก็ได้ถูกวาดจนเสร็จ

“เป็นไงเหมือนกับพี่สาวมินโฮไหม?”

มู่เหลี่ยงพลิกแผ่นกระดานกลับไปให้มินโฮดู

“หากว่า มีตรงไหนที่แตกต่างจากความจริงก็บอกได้เลย”

“ว้าว….มันดูคล้ายๆ พี่สาวของฉันเลย”

มินโฮจ้องมองตาไม่กระพริบ

ก่อนที่จะมองภาพวาดอย่างตั้งใจ และชี้จุดที่ไม่เหมือนให้กับมู่เหลียง และอธิบายให้เขาฟัง

“จมูกเป็นสันมากกว่านี้ แล้วก็คิ้วเล็กกว่านี้ แล้วปากก็ต้องโค้งลงอีกหน่อย”

“ได้..ไม่น่าก็แก้เสร็จแล้ว”

มู่เหลียงหันกระดานกลับมาแก้ไขภาพวาด

ไม่กี่นาทีภาพก็เสร็จ

“.....”

เมื่อมู่เหลี่ยงมองดูภาพดีๆ เขาก็ถึงกับนิ่งไปสักพัก

“ไหนฉันขอดูหน่อย”

มินโฮสะกิดมู่เหลียงเพื่อขอดูภาพอีกครั้ง

“งั้นดูสิ”

มู่เหลียงส่งกระดานภาพให้กับมินโฮ

“ใช่เลย…พี่สาวฉันหน้าตาแบบนี้แหละ!”

มินโฮตะโกนขึ้นอย่างดีใจพร้อมกับชูกระดานภาพวาดขึ้น

“ดูเหมือนว่าจะอายุไล่ๆ กับเธอได้เลยนะ”

ลี่เยว่กล่าวขึ้นหลังจากที่เห็นภาพวาด

ลี่เยว่เองก็ประหลาดใจไม่น้อยที่มู่เหลียงสามารถวาดภาพคนจากคำอธิบายได้เหมือนแบบนี้ ทักษะของเขามันไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

“ภาพวาดก่อนจะแก้เหมือนเป็นภาพมินโฮตอนโตมากกว่า”

ลี่เยว่แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับภาพวาดออกมา

“เอะ! จริงงั้นหรอ!”

มินโฮมองภาพวาดก่อนที่จะถือมันเข้าห้องไป

มู่เหลียงจึงส่งเสียงดุขึ้น

“ถือระวังๆ ด้วย พรุ่งนี้ต้องเอาภาพนี้ติดตัวไปด้วย เพื่อจะใช้เป็นภาพตัวอย่างในการถามหาพี่สาวมินโฮเข้าใจไหม?”

“เข้าใจแล้ว”

มินโฮตอบกลับมาเสียงใส

ลี่เยว่ชำเลืองมองไปยังประตูห้องของมินโฮ ก่อนที่จะโน้มเข้าไปใกล้ๆ มู่เหลียงและพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

“มู่เหลียง…คิดว่าจะหาตัวพี่สาวของมินโฮเจอจริงๆ งั้นหรอ”

“เฮ้อ….”

มู่เหลียงถอนหายใจ

เมื่อลี่เยว่ได้ยินเสียงถอนหายใจ เธอเองก็รู้ว่ามันก็คงเป็นไปไม่ได้ที่จะเจอพี่สาวของมินโฮเหมือนกัน

ก่อนที่คิ้วของเธอจะขมวดเข้าหากัน

“ถ้าเป็นอย่างงั้น นายไม่คิดจะบอกความจริงกับเธอหน่อยหรอ? ทั้งที่นายเองก็รู้อยู่แก่ใจ แต่ก็ไม่บอกเธอ”

สี่ปีก่อนพี่สาวของมินโฮน่าจะอายุไม่ต่างจากมินโฮในตอนนี้มากนัก และเป็นไปไม่ได้เลยที่จะอยู่รอดได้ด้วยตัวคนเดียวในโลกแบบนี้

“มินโฮเป็นเด็กฉลาด เธอรู้ดีว่าความจริงเป็นเช่นไร”

มู่เหลียงพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนใจ ก่อนที่เขาจะเริ่มแกะสลักลายกล่องไม้ต่อ

มินโฮจะรู้จริงๆ งั้นหรอ?

ไม่เลยเธอรู้อยู่แล้วว่าความหวังในการตามหาพี่สาวของเธอนั้นริบหรี่เพียงใด

แต่หากคิดว่าไม่มีทางเป็นไปได้ มินโฮคงไม่คิดออกตามหาพี่สาวของเธอแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น ความคิดที่จะตามหาพี่สาวของมินโฮนั้น เป็นสิ่งที่มู่เหลียงพยายามจะปลอบโยนมินโฮ และพยายามให้ความหวังเล็กๆ กับเธอเท่านั้น

นอกจากนนี้มู่เหลียงยังตั้งใจที่จะปกป้องความหวังเล็กๆ นั้นของมินโฮเอาไว้

“เป็นแบบนี้นี่เอง….”

ลี่เยว่พูดด้วยน้ำเสียงราวกับเข้าใจทุกอย่าง

เธอกัดริมฝีปากแน่นขึ้น ก่อนที่จะก้มหัวลง และมือเล็กๆ ทั้งสองข้างกำชายเสื้อไว้แน่น เธอรู้สึกอิจฉาอย่างบอกไม่ถูก

อิจฉาความใจดีที่มู่เหลียงมีให้มินโฮงั้นหรอ? หรืออิจฉาสายสัมพันธ์ระหว่างทั้งสอง?

ลี่เยว่เองก็ไม่รู้ว่าเธอรู้สึกอย่างไหนกันแน่ ความรู้สึกอึดอัดเหล่านี้มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

แล้วบรรยากาศก็ดูเงียบสงบไร้เสียงพูดคุยใดๆ ทั้งสิ้น

“เป็นอะไรไป”

มู่เหลี่ยงรู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่ผิดปกติ จึงเงยหน้าขึ้นและถามลี่เยว่

“ไม่…ไม่มีอะไรทั้งนั้น ฉันกลับห้องแล้ว”

ใบหน้าที่งดงามของลี่เยว่นั้นดูซับซ้อนอย่างบอกไม่ถูก

ก่อนที่เธอจะลุกขึ้นและเดินกลับไปยังห้องของเธอ

ตุบ…

หญิงสาวทิ้งตัวลงบนเตียงพร้อมกับเอามือน้อยๆ ของเธอกุมไปที่หัวใจ

“นี้มันความรู้สึกอะไรกัน…ทำไมมันรู้สึกน่าอดสูขนาดนี้”

จิตใจที่ยุ่งเหยิงของลี่เยว่นั้นฟุ้งซ่านไปหมด ไม่รู้แล้วว่าอะไรคือความรู้สึกที่แท้จริงของเธอ

ได้เกิดรอยร้าวเล็กๆ ขึ้นในใจของลี่เยว่

นี้เป็นครั้งแรกที่ลี่เยว่ได้สัมผัสกับความรู้สึกอิจฉาอย่างแท้จริง