เสียงของน้ำที่ไหลออกมาจากถังตกสู่ดินไม่ขาดสาย

“แกมีผลงานเยอะสุด เพราะงั้นก็ได้กินน้ำเยอะ!”

มู่เหลียงรดน้ำต้นไม้ทุกต้น และได้ให้น้ำกับต้นชาเขียวประกายมากสุด

“โห!! ดูสิมีแต่ต้นไม้สีเขียวเต็มไปหมดเลย”

มินโฮวิ่งเข้ามาดูด้วยความตื่นเต้น

หูกระต่ายของมินโฮกระดิกไปมา พร้อมกับกระพริบตาหลายครั้ง

“มู่เหลียง พวกนี้คือต้นไม้งั้นหรอ สมัยก่อนต้นไม้หน้าตาเป็นแบบนี้จริงๆ หรอ?”

“ใช่….นี้มินโฮไม่เคยเห็นต้นไม้มาก่อนเลยงั้นหรอ”

มู่เหลียงถามด้วยความประหลาดใจ

“อื้ม เคยเห็นแต่พวกต้นไม้แห้งๆ ที่ตายแล้ว”

มินโอผงกหัวและตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ดูไร้เดียงสา

“ไม่คิดเลยว่าพวกต้นไม้จะโตมาจากต้นเล็กๆ แบบนี้

“ไม่นี้คือต้นชา”

มู่เหลียงเม้มปากเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มแนะนำสิ่งนี้ให้มินโฮรู้จัก

“ใบของมันสามารถเอามาต้มกับน้ำ จะได้รสชาติที่ดีมากเลยล่ะ”

เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่ามินโฮจะไม่เคยเห็นต้นไม้ใบหญ้ามาก่อน งั้นแปลว่าโลกนี้มันล่มสลายมาตั้งแต่ยุคสมัยไหนกัน?

แล้วทำไมยังมีคนที่เก็บเมล็ดพืชพวกนี้ไว้ได้อยู่

“งั้นคืนนี้ลองกินน้ำชาดูไหม?”

มินโฮยิ้มอย่างเขินๆ

“ถ้าได้ลองสักหน่อยก็ดี ฉันอยากรู้ว่ารสชาติมันเป็นยังไง”

“ไม่ต้องสักหน่อย ดื่มเท่าที่อยากดื่มเลย ไม่ต้องกลัวหมด”

มู่เหลียงพยักหน้าอย่างเป็นกันเอง

“นิดเดียวก็พอ”

มินโฮตอบอย่างอายๆ

“งั้นเราเริ่มจากเก็บยอดใบอ่อนของใบชาก่อน นั้นคือส่วนที่ดีที่สุดสำหรับการนำมาชงชา”

มู่เหลียงอธิบายง่ายๆ ให้มินโฮฟัง

เขาเห็นว่ามินโฮนั้นอยากจะสัมผัสและดูต้นชาอย่างมาก

“ได้ๆ”

นัยน์ตาของมินโฮดูตื่นเต้นมากกว่าปกติ และเดินเข้าไปใกล้ๆ ต้นชาอย่างระมัดระวัง

แล้วสักครู่หนึ่ง

“ว้าว!!”

อยู่ๆ มินโฮก็ร้องเสียงดังออกมา

“ใบชาพวกนี้ดูเรียวสวยจัง”

“ต้นชาพวกนี้ พวกเคราโลหิตมันได้ปลูกเอาไว้ด้วยงั้นหรอ”

ลี่เยว่เดินตามเข้ามา ด้วยใบหน้ามอมแมม ก่อนที่จะถามขึ้น และมองไปยังต้นชาที่สูงใหญ่

“อื้ม แต่มันไม่ได้โตขนาดนี้”

มู่เหลียงตอบพร้อมกับรอยยิ้ม

“ต้นชานี้หากเอาไปแลกเป็นเนื้อตากแห้งละก็คงได้เป็นหมื่นๆ ชิ้น เจ้าเซียฮูนี้มันรวย….”

ลี่เยว่พูดไม่ทันจะจบก็ชะงักลง ก่อนที่จะหันไปมองมู่เหลียงและยิ้มขึ้นก่อนจะพูด

“ดูเหมือนว่านายจะเป็นเศรษฐีคนใหม่แล้วนะ”

“เธอเองก็สามารถมีชีวิตที่สงบสุขและมั่นคงแบบนี้ได้”

คำตอบที่มู่เหลียงตอบกลับไปแฝงไปด้วยความหมายที่ลึกซึ้ง

“.....!!”

ลี่เยว่ถึงกับตกตะลึงไป แต่ไม่ได้ตอบอะไรออกมา

“เธอเคยเห็นต้นชาแบบนี้มาก่อนไหม?”

มู่เหลียงเปลี่ยนเรื่องคุยทันที

“ก็เคยเห็นมาก่อน แต่มันสูงแค่ครึ่งเดียวของต้นนี้”

ลี่เยว่พูดเหมือนกับปิดซ่อนความรู้สึกที่เกลียดชังเอาไว้ แต่มันแสดงออกจากแววตาของเธอ

“ดูเหมือนว่าฉันจะพูดให้เธอนึกถึงเรื่องเลวร้ายในอดีตอีกแล้วสินะ”

มู่เหลียงรับรู้ได้ถึงอารมณ์ที่แท้จริงของลี่เยว่ได้อย่างไม่ยากเย็น

“แต่เรื่องมันผ่านไปแล้ว”

ลี่เยว่ตอบด้วยน้ำเสียงที่ต่ำลง

แล้วลี่เยว่ก็เปลี่ยนหัวข้อคุยทันทีด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

“มู่เหลียง…ดูแลต้นชานี้ให้ดีๆ หากมีคนรู้ว่าที่นี่มีต้นชา ทุกคนได้แห่กันมาขโมยมันแน่”

ลี่เยว่เองไม่เคยเห็นต้นชาที่สูงใหญ่แบบนี้มาก่อน สำหรับบางคนแล้วนี้ไม่ต่างจากสมบัติล้ำค่าที่หายาก

มู่เหลียงพยักหน้ารับฟัง ก่อนที่จะยิ้มและถามขึ้น

“เธอบอกว่ามีคนยอมที่จะแลกเปลี่ยนกับต้นชานี้ แปลว่าฉันสามารถเอาใบชาพวกนี้ไปแลกเป็นผลึกสัตว์อสูรได้เหมือนกันสินะ”

“ใช่ แต่ไม่ค่อยมีคนเอามาแลกเปลี่ยนกันเท่าไร”

ลี่เยว่ตอบอย่างใจเย็นหลังจากที่ทบทวนคำถามนี้แล้ว

เธอรู้สึกได้ว่ามันไม่ชอบมาพากลแน่ๆ กับคำพูดของมู่เหลียง

“แต่พวกที่มีผลึกสัตว์อสูรจำนวนมากแบบนั้น หากว่าพวกเขารู้ว่านายมีต้นชาอยู่จริงพวกเขาไม่แลกเปลี่ยนกับนายแน่ และจะมาแย่งมันไปแทน”

“ถึงตอนนั้นก็พูดยาก ว่าใครจะเป็นคนแย่งของใคร”

มู่เหลียงแสยะยิ้มอย่างมีเลศนัย

“อ้ะ!! ดอกปีกนางฟ้านายก็เอามาปลูกในแปลงนี้ด้วยงั้นหรอ!!”

เมื่อลี่เยว่เห็นดอกปีกนางฟ้าเธอก็รีบพุ่งเข้าไปดูใกล้ๆ ทันที

มู่เหลียงมองดูลี่เยว่ด้วยสายตาที่เอ็นดู และรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขาอีกครั้ง ก่อนที่มู่เหลียงจะเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า

เขายืดอกขึ้นพร้อมกับถอนหายใจ

“เย็นแล้วหรอเนี่ย”

“ถึงเวลาทำมื้อเย็นแล้ว”

มู่เหลียงกอดถังไม้ด้วยท่าทางสบายๆ ก่อนที่จะหันหลังเดินเข้าบ้าน

“มู่เหลียงรอด้วย!!”

มินโฮปิดถุงผ้าที่ใส่ใบชา และวิ่งตามมู่เหลียงไป

“ชีวิตที่นี่ไม่เลวร้ายเลยจริงๆ”

ลี่เยว่ลุกขึ้น และมองไปทางบ้านที่ทั้งสองคนพึ่งเดินเข้าไป

ก่อนที่เธอจะแหงนหน้ามองท้องฟ้า และก้มลงไปมองดอกปีกนางฟ้าอีกครั้ง

“ถ้าเอาอะไรบังเอาไว้มันจะปลอดภัยกว่ารึป่าว”

ลี่เยว่บ่นกับตัวเองเบาๆ

เมื่อเธอพูดจบหางตาของเธอก็เหลือบไปเห็นกิ้งก่าสามสีตัวใหญ่คลานขึ้นมาจากด้านข้างของลานบ้าน

ลี่เยว่ตกตะลึงไปสักพัก ก่อนที่จะยิ้มออกมาเจือนๆ และรีบเดินหยงๆ เข้าบ้านไป

หากว่ามีสัตว์อสูรที่ดุร้ายเช่นนี้เฝ้าอยู่ คงไม่มีที่ใดปลอดภัยกว่านี้อีกแล้ว

ลี่เยว่มาถึงประตูบ้าน ก่อนที่จะเดินเข้าไป พร้อมกับได้ยินเสียงดังที่ดูร่าเริงของมินโฮ

“มู่เหลียง มู่เหลียง!! ห้องเก็บของเป็นไง”

มินโฮกระพริบตาหลายครั้งด้วยความรู้สึกตื่นเต้น

“ทำได้ดีเลย ดีกว่าที่ฉันคิดไว้เสียอีก”

มู่เหลียงชมออกมาโดยที่ไม่คิดเลย

“ฮิๆๆๆ”

มินโฮหัวเราะชอบใจหลังจากที่ได้รับคำชม

หลังจากที่ถูกชมมินโฮก็พูดขึ้นอย่างกระตืนรือร้นอีกครั้ง

“ลี่เยว่เองก็ช่วยได้เยอะเลย เธอเก่งมากๆ ลี่เยว่เรียงก้อนอิฐได้รวดเร็วมาก!!”

“ถ้าเป็นแบบนี้ทั้งสองคนก็ควรได้กินมื้อเย็นเยอะๆ ให้คุ้มค่าที่ทำงานหนัก”

มู่เหลียงออกไปจากห้องโถงและเข้าไปหยิบของในห้องเก็บของ ปล่อยให้ทั้งสองสาวนั่งอยู่ในห้องโถง

ก่อนที่เขาจะเดินกลับมาและพูดขึ้น

“ขอบคุณที่ทำงานหนักในวันนี้นะ”

“ไม่หรอก มันควรเป็นสิ่งที่ฉันต้องทำเพื่อตอบแทน”

สีหน้าของลี่เยว่ดูเย็นชาแปลกๆ แต่ถึงอย่างงั้นมุมปากของเธอก็ยกสูงขึ้นเล็กน้อยราวกับฝืนยิ้มอยู่

ไม่คิดว่าแม้แต่ลี่เยว่เองก็รู้สึกดีเมื่อถูกชม

มินโฮลุกขึ้นจากเก้าอี้ และเดินไปด้วยท่าทางเขินๆ ก่อนจะพูดขึ้นมา

“งั้นๆ ฉันไปย้ายของที่เหลือเข้าห้องเก็บของก่อนแล้วกัน”

“งั้นเดี๋ยว…ฉันช่วยมินโฮเอง”

ลี่เยว่เมื่อได้ยินก็รีบลุกขึ้นทันที

“....”

มินโฮตัวแข็งไปและพูดด้วยน้ำเสียงอ่อยๆ

“ไม่เป็นไร.. ฉันทำคนเดียวได้”

“สองคนจะเร็วกว่า”

แววตาของลี่เยว่นั้นฉายออกมาราวกับเป็นรอยยิ้ม ก่อนที่เธอจะเข้าไปถือม้วนผ้าเข้าไปเก็บ

มู่เหลียงเข้าไปใกล้ๆ มินโฮก่อนจะกระซิบข้างๆ หูของเด็กสาว

“ไม่ต้องกลัวไป ลี่เยว่เป็นคนดี ทั้งสองเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้”

“งั้น..งั้นฉันจะลองดู”

มินโฮพูดอย่างแผ่วเบา ครั้งนี้หูกระต่ายของเธอไม่ได้ตกลงมาด้วยความหวาดกลัวอีก

เมื่อสร้างห้องเก็บของและขนของเสร็จแล้ว ทั้งสองสาวพยายามจะพูดคุยกันมากขึ้นก่อนที่จะเงียบอีกครั้งและ ช่วยกันเรียงของกันอย่างเงียบๆ

“ไม่ต้องฝืนตัวเองขนาดนั้น”

มู่เหลียงพูดอย่างอ่อนโยน

“อื้อ”

มินโฮพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนที่จะเอาม้วนผ้าอีกม้วนเข้าไปเก็บ

“ทำไมกับฉันที่เป็นคนแปลกหน้าเหมือนกันตอนแรก เธอถึงไม่เกร็งเท่ากับลี่เยว่??”

มู่เหลียงบ่นเบาๆ และขณะที่กำลังเตรียมทำซุปมะเขือเทศ และคิดความเป็นไปได้หลายอย่าง

หรือว่าตอนแรกมินโฮคิดว่ายังไงเราก็ไม่รอด

เพราะตอนนั้นเขานอนนิ่งเป็นผักอยู่สองสามวันกว่าจะมีแรงลุกขึ้นมา

“ทำให้ความไม่คุ้นชินกับฉันในช่วงแรกเลยหายไปแบบที่มินโฮไม่รู้ตัว”

มู่เหลียงส่ายหัวสองสามครั้ง ก่อนที่จะปรากฏรอยยิ้มออกมา เขาไม่มีทางรู้เลยว่าทำไมมินโฮถึงคุ้นเคยกับเขาได้เร็ว แต่กับคนแปลกหน้าอื่นยังคงหวาดกลัวอยู่