เช้าตรู่ของวันต่อมา
“โอ้ย! ปวดตัวชะมัด!”
เว่ยกังตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดไปทั้งตัว กับความรู้สึกมึนหัว
แล้วในวินาทีนั้นเอง เขาก็นึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นได้ และดีดตัวขึ้นมาทันที
“มันเกิดบ้าอะไรขึ้น!”
เขามองไปรอบๆ ด้วยสีหน้าวิตก
และมองเห็นคนในหน่วยของเขานอนเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น และใบหน้าเต็มไปด้วยรอยสีดำ
“บรรลัยแล้ว!”
เว่ยกังคิดว่านี้เป็นการเล่นตลกของใครสักคน
แต่แล้วสีหน้าของเว่ยกังก็ซีดลงทันใด พร้อมกับเสียงที่สั่นเทา
“ถ้านี้ไม่ใช่การเล่นตลก แปลว่าสิ่งนี้เป็นความตั้งใจของใครสักคน”
ใครกันที่สามารถทำเรื่องแบบนี้ได้ เว่ยกังนั้นรู้ได้ทันทีมีแต่คนในตำหนักเจ้าเมืองเท่านั้น
…..
ภายนอกประตูซานไห่มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น
แม่ทัพทั้งสองปรากฏตัวขึ้นพร้อมกัน
พวกเขาต่างมีสีดำเปื้อนเต็มหน้าไม่ต่างจากเว่ยกัง ทั้งหมดเริ่มยิ้มมุมปากก่อนที่จะกลั้นขำ
เว่ยกังมองจากสารรูปของทั้งสองแล้ว ก็แทบจะหลุดหัวเราะออกมาเสียงดัง
เขาพูดอย่างเก็บอาการ
“พวกนายก็โดนด้วยงั้นหรอ”
“ใช่ พอตื่นขึ้นมาก็เป็นแบบนี้แล้ว”
เกาเฉาพูดขึ้นพร้อมกับถอนหายใจ
บนหน้าของเขามีรูปดอกไม้เต็มไปหมด และทำให้เขารู้สึกอับอายอย่างมาก แต่ก็รู้สึกขบขัน
“พวกเราทำให้ท่านเจ้าเมืองผิดหวังแล้ว”
ซานหยางนั้นเป็นคนเดียวที่กัดฟันแน่นพร้อมกับพูดออกมาอย่างหมดหวัง
เขาน่าจะตื่นตัวตอนกลางคืน และไม่น่าไปนอนหลับพักในป้อมปราการ เพราะจะทำให้งานเฝ้าป้อมนั้นดูสบายเกินไป
แต่ทั้งสามก็รู้ดีว่านี้คือสิ่งที่ท่านเจ้าเมืองเป็นคนทำ
“แล้วจะเอายังไงต่อดี”
เกาเฉาเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งเครียดขึ้นมาเล็กน้อย
นี้เป็นครั้งแรกที่เขาได้กลายเป็นแม่ทัพ และกลายเป็นว่าเขาบกพร่องในหน้าที่อย่างร้ายแรง ทำให้กลัวว่าเขาจะถูกปลดออกจากตำแหน่ง
“ไปที่ตำหนักเจ้าเมืองก่อน เพื่อยอมรับผิดแต่โดยดี”
เว่ยกังเอามือขึ้นมาพยายามจะลูบเคราที่คาง แต่พบว่ามันโล่งผิดปกติ และมีแต่ตอหนามๆ
สีหน้าของเว่ยกังเปลี่ยนไปทันที และแข็งทื่อ เขาสัมผัสไปที่คางหลายครั้ง และพบว่าไม่มีหนวดเคราอีกแล้ว
เคราสุดที่รักของเขา มีคนแอบมาโกนเคราของเขา!! หากรู้ว่าเป็นใครละก็ คนผู้นั้นจะต้องรับผิดชอบ!
เว่ยกังนั้นรู้สึกโกรธแค้นอยู่ภายในใจ แต่เขาไม่กล้าที่จะแสดงออกมา และแสดงท่าทางสุขุมไว้
“ไปกันเลยไหม?”
ซานหยางถามขึ้น พร้อมกับสัมผัสไปบนใบหน้าโดยที่ไม่รู้ตัว
หากว่าเดินไปบนถนนด้วยสภาพนี้ พวกเขาจะกลายเป็นขี้ปากชาวบ้านไปหลายวัน และภรรยาของเขาจะต้องอับอาย
“ถึงจะน่าอาย แต่เราก็ต้องยอมรับความจริง”
เกาเฉาพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักอึ้ง
เขาต้องการจะรับโทษข้อหาที่ละเลยหน้าที่ เขาไม่อยากให้คนที่บ้านของเขาต้องผิดหวังในตัวเขา
เกาเฉานึกไม่ออกเลยว่าจะต้องเผชิญหน้ากับสายตาอันผิดหวังของภรรยาและลูกๆ ของเขายังไง เมื่อกลับบ้านไปแล้ว เสียตำแหน่งแม่ทัพ
“ท่านแม่ทัพ!”
มีคนสองคนพุ่งเข้ามาจากด้านนอก และปลุกคนที่ยังหลับอยู่ให้ตื่น
“เสียงดังอะไรแต่เช้า มันเกิดอะไรขึ้น?”
“ทำไมหน้าแกถึงดำแบบนั้น!”
“.....”
ใบหน้าของเว่ยกังยิ่งเคร่งเครียดมากขึ้นพร้อมกับตะโกนเสียงดัง
“เงียบให้หมด แล้วตามฉันมา!”
“รับทราบ”
ทุกคนในหน่วยดีดตัวขึ้นมาทันที
“เมื่อกี้ว่าไงนะ!”
สองคนที่พุ่งมาถึงนั้นได้แจ้งบางอย่างกับเว่ยกัง
“ท่านเจ้าเมืองอยู่ที่นี่แล้ว”
สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปทันที
“เร็ว!!!เข้าแถว เตรียมตัวไปพบท่านเจ้าเมือง”
เว่ยกังตะโกนเสียงดังอย่างร้อนรน
“อย่าได้สับสน รีบจัดแต่งเสื้อผ้าให้ดี!”
เกาเฉาเสริมพร้อมกับเข้าไปดึงกางเกงคนในหน่วยของเขาให้เรียบร้อย
“อาวุธไปไหน ทำไมไม่หยิบมาด้วย”
ซานหยางนั้นก็รู้สึกตกใจที่เห็นว่าคนในหน่วยของเขามามือเปล่าทั้งหมด
ตึก ตึก ตึก
เสียงของฝีเท้าดังขึ้น
ทำให้แม่ทัพทั้งสามรู้ตัวได้ทันทีว่าเจ้าเมืองกำลังเดินขึ้นมาบนหอคอยเฝ้าระวังบนกำแพงซานไห่ ยิ่งทำให้ทั้งสามดูร้อนรนมากขึ้นไปอีก
“ท่านเจ้าเมือง…”
ทุกคนแสดงความเคารพพร้อมกัน
“อืม”
มู่เหลียงเพียงพยักหน้าเล็กน้อยด้วยสีหน้านิ่งเฉย
-เขามองไปบนรอยดำบนใบหน้าของแม่ทัพทั้งสาม ที่เต็มไปด้วยสีหน้าแห่งความรู้สึกผิด และเป็นรอย-ด่างพร้อยที่เด็กสาวทั้งห้าทำเอาไว้เมื่อคืน ซึ่งบนใบหน้าของเว่ยกังงั้นถูกเรียกว่าความตายที่ถูกต้อง
“พวกท่าน…”
มู่เหลียงชำเลืองมองไปยังแม่ทักที่เหลืออีกสองคน และพูดอย่างเชื่องช้า
“เราผิดหวังในตัวทุกท่านจริงๆ ป้อมปราการและกำแพงใหญ่ของเมืองกลับถูกบุกทะลวงได้อย่างง่ายดายขนาดนี้ ทุกคนที่มีเครื่องหมายบนใบหน้า จำเอาไว้ว่าพวกท่านได้ตายไปแล้ว”
“และนี่คือวิธีการที่ทุกคนปกป้องดูแลสถานที่แห่งนี้งั้นหรอ? หน้าที่ที่มอบให้ไม่มีความหมายอันใดเลยรึ”
มู่เหลียงเริ่มใช้น้ำเสียงที่ดูเกรี้ยวกราดขึ้น
“ถ้าหากว่าเมื่อคืนไม่ใช่กองกำลังส่วนตัวของเรา ปานี้ทุกคนคงไม่ได้มายืนอยู่ตรงนี้ และนอนเป็นร่างไร้วิญญาณหมดแล้ว”
มู่เหลียงเริ่มดุด่าอย่างรุนแรง
“นอกจากนี้ พวกท่านเคยคิดไหมว่าการที่ปราการทั้งสามด่านถูกทำลายลงได้ง่ายดายแบบนี้ มันหมายความว่าอะไรได้อีก…….นอกจากศัตรูบุกได้อย่างง่ายดายแล้ว พวกมันก็เข้าถึงครอบครัวของทุกคนที่อยู่ในที่แห่งนี้ได้ง่ายขึ้น!”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้สีหน้าของทุกคนก็ซีดลงทันที และเปลี่ยนไปดูรู้สึกผิดมากขึ้นกว่าเก่า
แล้วอยู่ๆ เว่ยกังก็คุกเข่าลงกับพื้นพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา
“ได้โปรดท่านเจ้าเมือง ให้โอกาสพวกเราอีกสักครั้ง ต่อให้ต้องตาย กระผมก็จะไม่ขอทำให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นอีก”
“ท่านเจ้าเมือง!”
เกาเฉาและซานหยางนั้นคุกเข่าลงไปพร้อมกัน
“ได้……เราจะให้โอกาสอีกครั้ง”
มู่เหลียงพูดด้วยสีหน้าเย็นชา
“หากผิดพลาดอีกครั้ง พวกท่านทั้งสามจะถูกปลดออกจากตำแหน่งแม่ทัพ!”
“ขอรับ”
ทุกคนขานรับอย่างเชื่อฟัง
“แต่ก็ต้องมีบทลงโทษที่ทุกคนไม่ผ่านการทดสอบครั้งนี้ ทุกคนจะถูกหักแต้มสะสม 100 แต้ม สำหรับแม่ทัพจะโดน 300 แต้ม”
มู่เหลียงมองไปรอบๆ และเห็นว่าทุกคนไม่มีท่าทีขัดขืน
ก่อนที่เขาจะพูดต่อ
“แต่บทลงโทษต่อไปคือทุกคนต้องวิ่งไปรอบเมืองด้วยหน้าตาที่ยังเปื้อนหมึกอยู่แบบนี้”
“ขอรับ”
ทั้งหมดขานรับอย่างโล่งอก
แม้ว่าจะโดนหักแต้มสะสมก็ตาม แต่แลกกับการได้อยู่ในกองกำลังปกป้องเต่าทมิฬต่อนั้น ร้อยสองร้อยแต้มสะสมไม่ได้มากมายอะไรเลย
แล้วสำหรับการวิ่งไปรอบเมืองด้วยใบหน้าที่เปื้อนหมึกนั้นพวกเขาก็ไม่ได้รู้สึกอายเลยแม้แต่น้อย
“และการลงโทษที่สาม”
มู่เหลียงพูดขึ้นก่อนจะหยุดลงเล็กน้อย
เขามองไปยังฝูงทหารที่ดูเริ่มไม่สบายใจ
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทุกคนจะต้องเริ่มฝึกเรียนอ่านเขียน!!!”
“ข…ขอรับ”
ทุกคนต่างแสดงสีหน้าเศร้าสร้อยขึ้นมาทันที
“ทุกคนยังขาดความรู้อยู่มาก เราจะส่งคนไปฝึกสอนเอง”
มู่เหลียงมองไปยังลี่ลี่และลี่เยว่ที่ล่องหนอยู่
ภารกิจฝึกซ้อมเมื่อคืนได้แสดงให้เห็นแล้วว่า เหล่าเด็กสาวในตำหนักเจ้าเมืองของเขาสามารถทำลายกองกำลังปกป้องเมืองเต่าทมิฬได้
“รับทราบแล้วขอรับ”
แม่ทัพทั้งสามขานรับ
“ส่งคนของพวกท่านไปยังโรงเรียนฝึกทหาร และไปนำเครื่องแบบกลับมา”
มู่เหลียงพูดจบก็หันหลังกลับ
“คนหนึ่งต่อสองชุด และจำไว้ว่าตราบใดที่เฝ้าเวร อยู่ในป้อมหรือกำแพงให้สวมเครื่องแบบนี้ไว้เสมอ”
“พวกเราจะจดจำไว้ให้ขึ้นใจ”
แม่ทัพทั้งสามรับคำสั่งอย่างรวดเร็ว
“หวังว่าครั้งหน้าพวกท่านจะไม่ทำให้เราผิดหวังอีก”
มู่เหลียงพูดจบก็ก้าวเดินออกไป และมองไปที่กองกำลังทหารของเมือง
การตบหัวและลูบหลังครั้งนี้ของเขาได้ผลตอบรับที่ดีมาก ทำให้พวกขี้เกียจรู้ว่าผลของการไม่ตั้งใจทำหน้าที่จะได้รับอะไร
“ท่านเจ้าเมืองจะไม่ผิดหวังอีก”
ทุกคนเม้มปากพูดด้วยความเจ็บช้ำ
มู่เหลียงเดินจากไปพร้อมกับมินโฮและสาวใช้ตัวน้อย
เขามาที่นี่เพื่อต่อว่ากองกำลังทหารของตัวเอง และทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาวางแผนเอาไว้ ได้ทั้งทดลองปฏิบัติการลับ และทดสอบแนวป้องกันของเมือง
Copyright © 2025 xxxxx.com, All Right Reserved