“มู่เหลียงระวังตัวด้วย!”

หยู่เฟ่ยหยานที่ยืนอยู่บนต้นไม้ พร้อมกับตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา

“มีสัตว์อสูรกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้อีกตัว!”

สิ่งที่เธอเห็นคือแมงมุมขนาดใหญ่กำลังวิ่งเข้าหามู่เหลียงอย่างรวดเร็ว

“ไม่ต้องห่วง!”

มู่เหลียงพูดขึ้นอย่างสบายๆ

สัตว์เลี้ยงทั้งสองตัวของมู่เหลียง มันรู้ว่ามู่เหลียงเจอเหยื่อแล้ว

หยู่เฟ่ยหยานนั้นยิ่งตกใจมากขึ้นไปอีก เมื่อเห็นกิ้งก่าขนาดยักษ์กำลังมุ่งหน้าเข้ามาด้วย

เธอนั้นตื่นตระหนก และรู้สึกกดดันอย่างหนัก และร้องตะโกนออกมา

“มู่เหลียง มันมีอีกตัว!”

หยู่เฟ่ยหยานเริ่มมองหาทางลงเพื่อจะลงไปช่วยมู่เหลียง

กี้!!

จี้!!

กิ้งก่าสามสีและแมงมุมผีแดงเข้ามาล้อมสัตว์อสูรเอาไว้ และจ้องมองอย่างไม่ละสายตา

การมาถึงของสัตว์เลี้ยงทั้งสองของมู่เหลียงสร้างความตื่นตกใจให้กับอสูรหนอนเก้าส่วนอย่างมาก มันเลยดิ้นหนักขึ้น

เปรี้ยง!! ปัง!

ต้นไม้ที่ขึงใยแมงมุมเอาไว้แตกหัก จนทำให้ใยที่รัดตัวมันหย่อนลง

เมื่อสบโอกาสอสูรหนอนเก้าส่วนก็เตรียมที่จะมุดดินหนีทันที

กี้!!

แต่ดูเหมือนว่ากิ้งก่าสามสีจะไม่ยอมให้มันทำแบบนั้น

มันพุ่งตัวเข้าไป และใช้เกล็ดแข็งพรางตาทำให้ขาอันใหญ่โตของมันแข็งขึ้น ก่อนที่จะตะปบไปบนร่างของอสูรหนอนเก้าส่วน

ตึ้ม!!

กิ้งก่าสามสีเมื่อจับอสูรหนอนอยู่มือแล้ว มันจึงกัดไปที่ปลายหัวของอสูรหนอนเก้าส่วน และใช้กรงเล็บเจาะร่างของอสูรหนอนเก้าส่วนด้วย เพียงพริบตาเดียวอสูรหนอนเก้าส่วนก็ถูกกิ้งก่าสามสีกัดหัวหลุด

“เอ่อ….”

มู่เหลียงนั้นถึงกับล้มเลิกที่จะใช้พลังควบคุมปฐพีเพื่อฆ่าอสูรหนอนเก้าส่วน

เห็นได้ชัดเลยว่กิ้งก่าสามสีนั้นมีนิสัยที่ดุร้ายมาก มู่เหลียงเองตั้งใจที่จะฝึกให้มันจักการออกล่า แต่ดูเหมือนว่าคงไม่ต้องสอนอะไรมันแล้ว

แต่ที่หนักใจที่สุดคือซู่เสี่ยวไป่รู้สึกเขินอายเล็กน้อย ไม่คิดว่าอสูรหนอนเก้าส่วนที่เป็นสัตว์อสูรชั้นกลางจะถูกกิ้งก่าสามสีฆ่าได้อย่างง่ายดายแบบนี้

กี้…

กิ้งก่าสามสีแลบลิ้นออกมา และถือร่างของอสูรหนอนเอาไว้ และหันกลับมาทำท่าเหมือนยื่นให้มู่เหลียง

มันต้องการให้มู่เหลียงเอาผลึกสัตว์อสูรออกไป

“ได้ๆ รู้แล้ว เฮ่อ…สงสัยเราจะประเมินพลังของสัตว์อสูรชั้นกลางสูงเกินไป”

มู่เหลียงถอนหายใจ และล้มเลิกความคิดที่จะฝึกมันไปทันที

เขามองดูอสูรหนอนที่ตอนนี้สภาพเละเทะ และมีมันสมองไหลออกมาจากรอยกัดของกิ้งก่าสามสี

“จับมันไว้แน่นๆ”

มู่เหลียงออกคำสั่ง ก่อนที่จะเอามีดออกมา ตัดผ่ากล้ามเนื้อ และหาผลึกสัตว์อสูร

ไม่นานมู่เหลียงก็เจอผลึกสัตว์อสูรขนาดเท่าหัวแม่มือสีขาว

เขาดึงผลึกออกมาก่อนที่จะโบกมือให้กิ้งก่าสามสี

“แค่นี้แหละ ที่เหลือแกจัดการได้เลย”

เมื่อมู่เหลียงพูดจบ กิ้งก่าสามสีก็กัดปล้องหนึ่งของร่างอสูรหนอนเก้าส่วนหายไปทันที

แค่มองก็รู้ว่าอสูรหนอนเก้าส่วนตัวนี้ไม่พอที่จะยาใส้กิ้งก่าสามสีด้วยซ้ำ

จี้!

แมงมุมผีแดงเดินเข้ามาใกล้ๆ และเอาหัวชนกับมือของมู่เหลียง ทำท่าออดอ้อน

“มาพอดีเลย เดี๋ยวฉันจะเพิ่มระดับให้แก”

มู่เหลียงยิ้มก่อนที่จะวางมือบนหัวของแมงมุมผีแดง

“ระบบวิวัฒนาการเสี่ยวหงเป็นระดับ 5”

-ติ๊ง!! หากต้องการวิวัฒนาการจากระดับ 4 ไประดับ 5 จำเป็นต้องใช้แต้มฝึกฝน 10,000 แต้ม-

-หักแต้มฝึกฝน …..วิวัฒนาการแมงมุมผีแดงระดับ 5 สำเร็จ-”

-ติ๊ง!! ถักทอใยแมงมุมวิวัฒนาการเป็น ควบคุมใยพันสาย-

-ทำการถ่ายโอนความสามารถสู่ร่างเจ้านาย….ปรับปรุง….การถ่ายทอดสำเร็จ-

มู่เหลียงรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงของพลังอีกครั้ง และดูแมงมุมผีแดงที่ตัวใหญ่ขึ้นเป็นสี่เมตร

ลวดลายบนหลังของมันนั้นดูดุร้ายมากขึ้น ราวกับมีอสูรถูกผนึกเอาไว้บนหลังของมัน

“ขาพวกนี้…ไม่ต่างจากหอกเลย”

มู่เหลียงเอามือไปลูบที่ขาของแมงมุมผีแดง และลองเคาะดู ปรากฏว่ามันส่งเสียง ก๊อกๆ ออกมาเหมือนเหล็ก

และเมื่ออ่านชื่อความสามารถใหม่ เขาก็บ่นพึมพำกับตัวเอง

“ตอนนี้ความสามารถเติบโตขึ้นจากแต่ก่อนควบคุมใยได้ 100 เส้น ตอนนี้ เราสามารถควบคุมใยได้เป็นพันเส้นแล้ว”

“เอ๋…..ทำไมรู้สึกคุ้นๆ กับความสามารถนี้จัง”

มู่เหลียงดูความสามารถใหม่ที่ได้มา และรู้สึกตะงิดๆ ใจ ขณะที่ลองพ่นใยใหม่ออกมา และเห็นว่าใยหนาขึ้น

มันรู้สึกเหมือนด้ายของหนึ่งในเจ็ดเทพโจรสลัดจากการ์ตูนโจรสลัดชื่อดังเรื่องหนึ่ง

“แฮ้กๆ”

หยู่เฟ่ยหยานนั้นหอบหายใจอย่างแรง ขณะที่วิ่งเข้ามาหามู่เหลียง

“มู่…มู่เหลียง นาย..ยังปลอดภัยอยู่นะ”

หยู่เฟ่ยหยานหอบหลายครั้ง ก่อนที่จะมองไปรอบๆ และสงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้นที่นี่

“มาได้พอดีเลย จะขอแนะนำอีกสองสมาชิกของเมืองเต่าทมิฬ”

มู่เหลียงตบเบาๆ ไปที่หัวของสัตว์อสูรเลี้ยงทั้งสองตัว

“แมงมุมตัวนนี้ชื่อเซียวหง ส่วนกิ้งก่ายักษ์ตัวนี้ชื่อเสี่ยวไก”

มู่เหลียงไม่เคยให้ทั้งสองปรากฏตัวต่อหน้าทุกคนในเมือง และให้พวกมันอาศัยอยู่ในซอกหินตามกระดองของเต่าทมิฬ

เพราะงั้นทำให้พวกมันสามารถขึ้นลง หรือไปไหนมาไหนได้โดยที่ไม่มีใครเห็น

และถือว่าเป็นแนวป้องกันแรกของเมืองด้วย

อีกอย่างตอนนี้บนหลังของเต่าทมิฬ ก็มีหมู่บ้านตั้งขึ้น ทำให้พื้นที่น้อยลง การจะให้เสี่ยวไกมาอาศัยอยู่ด้านบนคงไม่ดีสักเท่าไร

แต่หากว่าเต่าทมิฬวิวัฒนาการมากไปกว่านี้ สักวันมันคงมีพื้นที่พอให้สัตว์เลี้ยงทั้งสองตัวของเขาเดินเล่นอยู่บนหลังของเต่าทมิฬได้

“เซียวหง เสี่ยวไก…”

หยู่เฟ่ยหยานมองดูรูปร่างของสัตว์อสูรทั้งสอง และสัมผัสได้ถึงกลิ่นไอดุร้ายของพวกมัน

มุมปากของเธอกระตุกหลายครั้ง

“ชื่อพวกมัน….ดูเหมาะสมกับพวกมันดีนะ”

(ที่จริงแล้ว ถ้าเอาชื่อของสองตัวนี้มาแปล จะได้ประมาณว่า กิ้งก่าน้อย น้องแมงมุม ประมาณนี้ครับ)

“.....”

มู่เหลียงหางคิ้วยกสูงขึ้นเล็กน้อย และแกล้งทำเป็นไม่สนคำพูดของหยู่เฟ่ยหยาน ยังไงชื่อพวกนี้ก็จำง่ายดี

……

เมื่อได้ยินเสียงร้องของหยู่เฟ่ยหยาน เว่ยกังก็รีบพุ่งตัวเข้ามาทันที พร้อมกับนักล่าอีกสี่คน

“ท่านเจ้าเมือง!! คุณหนู! ปลอดภัยดีใช่ไหม!”

เว่ยกังตะโกนออกมาอย่างเป็นกังวล และมองดูสัตว์อสูรสองตัวด้วยสายตาที่ระมัดระวัง

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องกลัว พวกมันเป็นสัตว์ผู้พิทักษ์ของเมืองเต่าทมิฬ”

มู่เหลียงใช้โอกาสนี้สร้างภาพลักษณ์ที่ดูน่าเกรงขาม และดูสูงส่งให้สัตว์เลี้ยงของเขาทันที

“สัตว์อสูรผู้พิทักษ์!?”

เว่ยกังและนักล่าคนอื่นๆ ถึงกับมองหน้ากันด้วยความสับสน พร้อมทั้งมองไปยังสัตว์อสูรที่ดูดุร้ายทั้งสองตัว

“ใช่พวกมันก็เหมือนกับเต่าทมิฬน้อยของฉัน”

มู่เหลียงยกมือขึ้นและลูบหัวของเสี่ยวไก

กี้!

กิ้งก่าสามสีแลบลิ้นออกมา และมองไปยังพวกของเว่ยกัง

“อะ……เข้าใจแล้วขอรับ”

เว่ยกังพูดด้วยท่าทางแข็งๆ และหวาดกลัวเล็กน้อย

ในทีมของเขาเองก็มองกิ้งก่าสามสีด้วยความหวาดกลัวเหมือนกัน

“ซูด….ซูด….”

เว่ยกังพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อข่มความกลัวเอาไว้

เพราะสิ่งที่เขาเห็นคือซากของอสูรหนอนเก้าส่วนที่กระจัดกระจายเต็มพื้น ก่อนที่เขาจะถามขึ้นด้วยสีหน้าประหลาดใจ

“ท่านเจ้าเมือง…..ท่านเป็นคนจัดการอสูรหนอนยังงั้นหรอ”

อสูรหนอนเก้าส่วนนั้นเทียบได้กับผู้มีพลังขั้น 4

แต่ในแง่ของสัตว์อสูรแล้ว การเอามาตรฐานพลังของมนุษย์ไปเทียบนั้นคงจะไม่ถูกสักเท่าไร

เพราะมีผู้ทรงพลัง และผู้กลายพันธ์ขั้นสี่หลายคนเสียชีวิตเพราะพวกมันมาแล้ว

แม้แต่ครั้งนี้เองทีมนักล่าก็บาดเจ็บจากการปะทะกับอสูรหนอนเก้าส่วนเหมือนกัน

แต่กลับกันสัตว์อสูรตัวนี้เหมือนถูกกำจัดอย่างง่ายดายและโหดเหี้ยมมาก ไม่แปลกที่ทุกคนในกลุ่มของเว่ยกังจะตกใจ

“ใช่ เนื้อของพวกมันกินได้ไหม?”

มู่เหลียงพยักหน้ารับพร้อมกับถาม

ไม่ผิดที่จะบอกว่าเขาเป็นคนจัดการสัตว์อสูรตัวนี้ เพราะมันถูกฆ่าโดยสัตว์เลี้ยงของเขา

“แน่นอน เนื้อของพวกมันอร่อยมาก”

เว่ยกังเดินเข้าไปหาอย่างตื่นเต้น

เขาเห็นว่ามีส่วนของกระดองที่หลุดออกมา และเข้าไปดูใกล้ๆ

“กระดองพวกนี้ก็เป็นวัตถุดิบชั้นดีในการทำชุดเกราะ”

“เรียกทุกคนมารวมตัวกันที่นี่ และเก็บเนื้ออสูรหนอนกลับไป วันนี้เราจะล่ากันแค่นี้พอ”

มู่เหลียงออกคำสั่ง เพราะรู้สึกว่าไม่จำเป็นที่จะต้องออกล่าอีกแล้ว

มันถูกเสี่ยวไก กัดไปหนึ่งปล้อง แต่ยังเหลืออีกหลายส่วนที่ไม่ถูกเสี่ยวไกกิน

แค่นี้ก็น่าจะพอเลี้ยงดูคนในเมืองเต่าทมิฬไปด้อีกหลายวัน

“ขอรับ”

เว่ยกังรับคำสั่งด้วยสีหน้าเศร้าๆ

เพราะเขาต้องการจะล่าอะไรสักอย่างมาให้เจ้าเมือง แต่กลายเป็นว่าพวกเขากลับไม่ได้อะไรกลับมาเลย

หวี๊ด!!!

เว่ยกังเอานิ้วขึ้นมาแตะริมฝีปากและเป่าจนเกิดเสียงที่เป็นเอกลักษณ์ และเป็นจังหวะ

หวี๊ด…..หวี้ด

มีเสียงแบบเดียวกันดังขานรับกลับมา

“ท่านเจ้าเมืองนั้นคือสัญญาณของทีมนักล่าของพวกเรา”

เมื่อเห็นสีหน้าสนใจของมู่เหลียงเว่ยกังเลยอธิบายขึ้น

“ตอนนี้พวกเขารู้แล้ว และจะกลับมารวมตัวกันในไม่ช้า”

“เมื่อกี้ลุงเว่ย…เลียนแบบเสียงของนกยังงั้นหรอ หน้าตาของพวกมันเป็นยังไง”

มู่เหลียงรู้สึกสนใจเสียงนี้มาก เพราะมันคล้ายกับเสียงนก

เขาเองก็อยากจะเลี้ยงสัตว์สักตัวที่บินได้ แต่ตั้งแต่เข้ามายังโลกแห่งนี้เขายังไม่เคยเห็นนกเลยสักตัว

“ใช่ครับ มันคือเสียงนก”

เว่ยกังชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะส่ายหัวเล็กน้อย และพูดอย่างหนักใจนิดหน่อย

“ที่จริงพวกเราก็ไม่รู้ว่าหน้าตาของนกเป็นเช่นไร เสียงนี้ถูกสอนต่อๆ กันมาในกลุ่มทะเลสาบพระจันทร์”

“เข้าใจล่ะ”

มู่เหลียงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

“มู่เหลียงนายอยากเห็นนกงั้นหรอ?”

เมื่อเห็นท่าทางของมู่เหลียงหยู่เฟ่ยหยานเลยถามขึ้น และพูดด้วยน้ำเสียงขี้เล่น

“ฉันรู้มาว่ามีสถานที่แห่งหนึ่งมีนกยักษ์อาศัยอยู่ด้วย”

“อยู่ที่ไหน?”

มู่เหลียงถามทันทีด้วยความอยากรู้

“ฉันเคยได้ยินว่า มันอยู่ในเมืองปักษา และกล่าวกันว่าที่นั้นมีผู้กลายพันธ์ที่บินได้อยู่ด้วย!”

หยู่เฟ่ยหยานเอามื้อไขว้หลัง และบิดขี้เกียจ

“มันจะรู้สึกยังไงนะ ตอนที่โบยบินอยู่บนท้องฟ้า”

“เมืองปักษาอยู่ที่ไหน?”

มู่เหลียงถามด้วยแววตาที่เป็นประกาย

เขาต้องการสัตว์เลี้ยงที่เป็นนก เพื่อที่จะให้มันดูแลผืนฟ้าเหนือเต่าทมิฬน้อย ทั้งป้องกันการโจมตี และสอดแนมด้วย

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”

หยู่เฟ่ยหยานถูกมู่เหลียงจ้องมองจนเธอนั้นทำตัวไม่ถูก

เธอหันหน้าหนีด้วยความอาย ก่อนที่จะพูดเบาๆ

“ฉันได้ยินมาจากแม่ของฉัน ถ้านายอยากรู้ก็ลองไปถามแม่ฉันดูสิ”

“ได้”

มู่เหลียงพยักหน้ารับอย่างยินดี