ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

"มังกรน้อยอย่าได้หวาดกลัวเลย มันจะเจ็บเล็กน้อยแต่เจ้าจะกลายเป็นมังกรที่แท้จริง" ลีอากล่าวปลอบประโลมเมื่อเห็นแววตาที่หวาดกลัวของมัน มังกรน้อยมองไปที่อักขระวงเวทขนาดใหญ่ขณะที่ตัวสั่นงันงก

โชคดีที่ธีโอดอร์อยู่ที่นี่ มิเช่นนั้นเซียวอวี๋คงไม่อาจฉีดโลหิตจากหัวใจมังกรให้กับมังกรน้อยได้ มันจะได้ผลน้อยลงหากป้อนให้มันกินเข้าไป หลังจากธีโอดอร์สร้างวงเวทขึ้นมา ธีโอดอร์ก็ขอให้ลีอานำร่างของมันไปวางไว้ที่ตรงกลางวงเวทและมัดมันเอาไว้ด้วยโซ่ เขาต้องป้องกันไม่ให้มังกรน้อยเคลื่อนไหวชั่วคราว

มังกรน้อยมองไปที่ลีอาและเซียวอวี๋ด้วยแววตาอ้อนวอนหลังจากที่ถูกจับมัด ลีอายังคงกล่าวปลอบประโลมและลูบมังกรน้อยให้ผ่อนคลาย

"ใยเจ้าทั้งสองจึงดูวิตกนัก? ข้าไม่ได้กำลังจะฆ่ามันเสียหน่อย" ธีโอดอร์บอกให้ลีอาและเซียวอวี๋ถอยออกมาจากวงเวท หลังจากนั้นเขาก็เริ่มลงมือร่ายเวทมนตร์ คลื่นแสงเริ่มหลั่งไหลออกมาจากวงเวทและห่อหุ้มเอาไว้ ร่างของมังกรน้อยถูกพลังลึกลับบีบขณะที่มีเสียงลึกลับดังออกมาจากวงเวท

ธีโอดอร์นำกล่องใบหนึ่งออกมาจากแหวนมิติ เขาโยนมันลงไปในวงเวท ฝาของกล่องได้เปิดออก หัวใจขนาดเท่าศีรษะของมนุษย์พลันกระดอนออกมา มันยังคงเต้นเป็นจังหวะ

"ว้าว มันเป็นหัวใจของมังกรจริงๆ? มันยังคงเต้นอยู่แม้ว่ามังกรตัวนั้นจะตายไปเนิ่นนานแล้ว" เซียวอวี๋ตกตะลึง อย่างไรก็ตาม เขาไม่ทราบว่าธีโอดอร์ได้ใช้สิ่งพิเศษในการสร้างกล่องที่สามารถเก็บรักษาให้หัวใจยังคงเต้นได้อยู่ มิเช่นนั้นหัวใจคงเผ่าเฟะไปแล้ว

หัวใจของมังกรลอยอยู่เหนือร่างของมังกรน้อยและเริ่มเต้นแรงขึ้น หลังจากนั้นมันก็เริ่มหลั่งเลือดออกมา คลื่นแสงชักนำหยดเลือดนั้นวิ่งผ่านร่างของมังกรน้อยก่อนจะซึมเข้าไปในร่างของมัน มังกรน้อยดูเหมือนจะเจ็บปวดทรมาณอย่างยิ่ง มันส่งเสียงร้องออกมา เสียงของมันยิ่งดังมากขึ้นเมื่อหยดเลือดได้ซึมผ่านผิวหนังเข้าไป ในบางครั้งเสียงร้องของมันยังแปรเปลี่ยนเป็นเสียงคำรามของสัตว์ร้าย มันยากที่จะจินตนาการได้ว่ามังกรน้อยที่มีร่างเล็กตัวนี้สามารถเปล่งเสียงคำรามที่ทรงพลังเช่นนี้ออกมาได้

คลื่นคำรามที่ออกมาสามารถทำให้โต๊ะไม้เกิดรอยแตกขึ้นหากไม่ใช่ว่าวงเวทได้กักพลังของมันเอาไว้ก่อนแล้ว

นี่คือความแข็งแกร่งของมังกรงั้นหรือ?

มังกรน้อยได้ร้องคำรามออกมาอย่างคลุ้มคลั่งเมื่อหยดเลือดค่อยๆซึมผ่านผิวหนังของมันเข้าไป ขั้นตอนนี้ดำเนินต่อเนื่องไปนานกว่า 10 นาทีจนกระทั่งหยดเลือดหยดสุดท้ายซึมเข้าไปในร่างของมังกรน้อย ในขณะเดียวกันหัวใจของมังกรก็ร่วงหล่นลงมา

ร่างกายของมังกรน้อยเริ่มขยายใหญ่ขึ้น โซ่ที่รัดพันรอบร่างพลันถูกฉีกกระชาก มันกลายเป็นมังกรที่มีขนาดใหญ่กว่าเดิม ดวงตาสีแดงเข้มหันมามองเซียวอวี๋

กรรร~~

ดูเหมือนว่ามังกรน้อยได้สูญเสียสติสัมปชัญญะและจิตใจไป มันคำรามและพุ่งเข้าหาเซียวอวี๋

เซียวอวี๋ทั้งประหลาดใจและตกตะลึง หากว่ามังกรน้อยพุ่งชนเขา เขาจะต้องตายอย่างแน่นอน ทว่าเพียงวิ่งไปได้ครึ่ง

ทางคลื่นแสงก็ปรากฏออกมาและฟาดไปยังมังกรน้อย ศีรษะของมันฟุบไปกับพื้นและสิ้นสติไป เซียวอวี่ผ่อนคลายลงขณะที่หันไปมองธีโอดอร์ จอมมนตราเช่นเขาสามารถจัดการทุกอย่างได้อย่างง่ายดาย

มังกรน้อยสะลึมสะลือ หลังจากนั้นร่างของมันก็ค่อยๆหดเล็กลงจนกลับมามีขนาดเท่าเดิม

"เป็นเช่นไร เจ้าเห็นแล้วหรือไม่? ข้าช่วยให้เจ้าได้มังกรที่แท้จริงแล้ว เจ้าจะยังตระหนี่เรื่องแหวนมิติสิบวงไปใย" ธีโอดอร์กล่าวออกมาด้วยความภาคภูมิ

"เอาเถอะ มอบคัมภีร์เวทให้ข้า 800 ม้วนและข้าจะทำเป็นลืมเรื่องแหวนเหล่านั้น" เซียวอวี๋อุ้มร่างมังกรน้อยขึ้นมา

"เจ้าทราบหรือไม่ว่ามันอย่างไร? ผู้ใช้มนตราทุกคนจะร่วมมือกันต่อต้านข้าหากเจ้านำมันไปใช้แม้สักม้วนหนึ่ง! ดินแดนไลอ้อนที่อ่อนแอของเจ้าจะถูกทำลายทันที หากเจ้าใช้เวทต้องห้ามโดยไม่คิดหน้าคิดหลัง!" ธีโอดอร์ตำหนิเซียวอวี๋

"ตกลง คัมภีร์ปกติ 500 ม้วน" เซียวอวี๋ไม่ทราบเรื่องของเวทมนตร์มากนัก ดังนั้นเขาจึงเพียงแค่ลดจำนวนของมันลง

"ข้าไม่มีคัมภีร์ถึง 500 ม้วนหรอก" ธีโอดอร์หยิบกระเป๋าใบเล็กออกมาจากแหวนมิติและโยนมันให้กับเซียวอวี๋ "มีมากกว่า 80 ม้วนอยู่ในนั้น พวกมันเป็นคัมภีร์ระดับกลาง อย่าใช้พวกมันพร่ำเพรื่อ เจ้าจะทราบความหมายของข้าหลังจากที่ได้ใช้พวกมันไปม้วนหนึ่ง"

"เพียงแค่แปดสิบงั้นหรือ?" เซียวอวี๋กล่าวด้วยความผิดหวัง

"งั้นเอาคืนมา" ธีโดอร์เอื้อมมือมาจะคว้ากระเป๋า

เซียวอวี๋รีบยัดมันเข้าแหวนมิติของตนเองอย่างรวดเร็ว "ท่านเป็นถึงจอมมนตราขั้นที่หกเชียวนะ! ท่านสามารถสร้างคัมภีร์เวทได้เป็นพันๆม้วน ท่านยังกล้าเรียกตนเองเป็นจอมมนตราได้อย่างไรหากมอบให้ข้าเพียงแปดสิบม้วน?"

ธีโอดอร์จ้องตาเซียวอวี๋ "เจ้าคิดว่าข้านั่งสร้างคัมภีร์ทั้งวันทั้งคืนโดยไม่หยุดพักหรือ? เมื่อใดกันที่เจ้าคิดว่าข้าไม่จำเป็นจะต้องพักผ่อน?"

เซียวอวี๋พลันหันเหหัวเรื่อง "เอาเถอะๆ ตาเฒ่า ช่วยข้าหน่อยสิ ตระกูลของคู่หมั้นข้าต้องการเชิญท่านไปเป็นแขก"

ธีโอดอร์ยกมือขึ้นทั้งสองข้าง "สิบวง"

"เพ้ย! เหตุใดท่านจึงคิดถึงแต่เรื่องเงินทอง?" เซียวอวี๋แทบจะอาละวาดออกมา

ธีโดอร์ตอบคำ "ไร้สาระ! ข้ากระทั่งไม่ไปเป็นแขกของตระกูลอื่นๆแม้พวกเขาจะเสนอแหวนมิติให้"

เซียวอวี๋กัดฟัน "ตาเฒ่า ระวังหน่อยมิฉะนั้นจะ..."

ธีโอดอร์แค่นเสียง "มิฉะนั้นข้าจะลบดินแดนไลอ้อนออกไป"

"ท่านช่างหยาบคายนัก...." เซียวอวี๋กล่าวต่อ "ห้าวง....นอกจากนี้ท่านจะต้องรับคู่หมั้นและน้องสาวข้าเป็นศิษย์"

ธีโดอร์ส่ายศีรษะ "ข้าไม่รับลูกศิษย์...อย่างดีที่สุด ข้าเพียงชี้แนะได้เล็กน้อย.."

เซียวอวี๋หัวเราะเยาะ "ข้าไม่ได้ต้องการให้ท่านรับพวกนางเป็นลูกศิษย์จริงๆ...พวกนางจะเป็นเพียงแต่ในนามเท่านั้น....ข้าไม่ต้องการให้ผู้อื่นมาข่มเหงรังแกพวกนางได้"

ธีโดอร์พยักหน้า "แปดวง จ่ายมา"

เซียวอวี๋ด่าทอออกมาทันที "ท่านกำลังใช้ฐานะจอมมนตราขั้นที่หกกรรโชกทรัพย์ผู้อื่น!"

"ผู้ใช้มนตราจะฝึกฝนเวทมนตร์ได้อย่างไรหากพวกเขาไม่มีเงินทอง?....แปดวง" ธีโดอร์ตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย