ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

เซียวอวี๋รู้สึกว่าธีโอดอร์มีความลับเก็บซ่อนเอาไว้มากกว่าที่เขาจะจินตนาการถึง นอกจากนี้ธีโอดอร์ยังรู้ได้ว่าแอนโทนีดาส ทิรันด้าและฮีโร่คนอื่นๆ การปรากฏตัวของพวกเขาเหล่านี้ล้วนมีส่วนเกี่ยวพันกับเซียวอวี๋โดยตรง ซึ่งนั่นหมายความว่าเขาอาจจะทราบล่วงหน้าว่าเซียวอวี๋จะต้องมาที่เมืองแห่งนี้ด้วย หากเป็นเช่นนั้นธีโอดอร์ก็คงจะเป็นจอมมนตราที่พิเศษอย่างมาก  ทุกคนจะมีพลังที่น่าอัศจรรย์เช่นนี้เมื่อไปถึงจอมมนตราขั้นที่หกงั้นหรือ? นอกจากนี้ธีโอดอร์ยังบอกว่าเซียวอวี๋กับเหล่าฮีโร่มีความเชื่อมโยงถึงกัน นี่ราวกับธีโอดอร์มีณานทิพย์ แต่จุดมุ่งหมายและบทสรุปของมันคืออะไรกันแน่?  เซียวอวี๋คิดว่าเขาควรจะไปพบชายชราอีกครั้ง เขานั้นให้ความสำคัญกับเรื่องความเชื่อมโยงกันของเขาและเหล่าฮีโร่ และชายชราสมควรให้ความกระจ่างในเรื่องนี้ได้  ชายชราอาจจะล่วงรู้อนาคตของเซียวอวี๋!  อย่างไรก็ตาม หากว่าทุกสิ่งจะเกิดขึ้นตามที่ชายชราบอกมันก็คงจะลี้ลับมากเกินไปแล้ว  "ต้องไปถามเขาว่ารู้เรื่องราวเกี่ยวกับข้าได้อย่างไร! ทำไมเขาถึงรู้ว่าแอนโทนีดาสจะกลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง?" เซียวอวี๋มองไปที่ลีอา "ลีอา ตาเฒ่านั่นขโมยหนึ่งในไวน์ที่ดีที่สุดของข้าไป ข้าต้องการมันคืนมา เจ้าจะต้องนำทางไปยังที่อยู่ของเขา ข้าจะสอบถามวิธีการเอาปลอกคอพวกนี้ออกด้วย" เซียวอวี๋ทราบว่าลีอาจะไม่ยินยอมนำเขาไปหาชายชราหากว่าเขาเอ่ยปากบอกความจริงออกไป อย่างไรก็ตาม นางจะให้ความสนใจทันทีหากนางมีส่วนเกี่ยวพันกับเรื่องนี้ด้วย  ลีอาลังเลเล็กน้อย "ตกลง ข้าจะนำทางให้เจ้า ทว่าเจ้าจะต้องช่วยข้าหาทางถอดมันออก!"  เซียวอวี๋อมยิ้ม "ผู้ใดจะต้องการเจ้ากัน? แน่นอน ข้าจะพยายามอย่างสุดกำลังเพื่อกำจัดปลอกคอมนตรานี้ออกภายในสามปี"  ....................................  ....................................   พวกเขาต้องพบกับความว่างเปล่าเมื่อลีอานำเขามายังที่พักของธีโอดอร์ ธีโอดอร์พร้อมเสื้อผ้าติดตัวไม่กี่ชุดได้หายตัวไปแล้ว  อย่างไรก็ตาม มีจดหมายวางเอาไว้บนโต๊ะ มันไม่มีตราประทับหรือบอกชื่อผู้เขียน เซียวอวี๋ต้องการจะอ่านจดหมายนั่นแต่ลีอากลับรวดเร็วกว่าเขา หลังจากอ่านไปไม่กี่ประโยคนางก็หันมามองเซียวอวี๋ "นี่เป็นจดหมายถึงเจ้า"  เซียวอวี๋รับมันมาและอ่านที่ประโยคแรก "ลีอาที่รัก จดหมายนี้มอบให้กับเจ้าหนุ่มผู้นั้น ข้าได้บอกต่อเขาไปบ้างแล้ว ดังนั้นเขาสมควรจะดูแลเจ้าอย่างดี.....เจ้าหนุ่ม ข้ารู้ว่าเจ้าจะต้องมาหาข้า"  เซียวอวี๋ตกตะลึงเมื่อเขาอ่านมาถึงประโยคนี้ แท้จริงแล้วชายชราเป็นใครกันแน่? เขารู้ล่วงหน้าว่าเซียวอวี๋และลีอาจะต้องมาหาเขา ยิ่งไปกว่านั้นเขายังรู้ด้วยว่าลีอาจะชิงจดหมายไปอ่านก่อน ดังนั้นเขาจึงบอกให้ลีอามอบจดหมายให้เซียวอวี๋  เซียวอวี๋ก้มลงอ่านจดหมายต่อ "อย่าถามข้าว่าเหตุใดถึงรู้ว่าตัวตนจากเมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อนจะกลับมามีชีวิตอีกครั้ง ข้าไม่ได้คิดว่าเจ้าจะแข็งแกร่งถึงขนาดทำให้เรื่องราวเช่นนี้เกิดขึ้นได้ แต่ข้านั้นได้ศึกษาความเป็นไปของโลก มีตำนานและความลับมากมายในโลกใบนี้ ข้าทราบว่าเจ้าไม่ใช่คนโง่เขลา ที่ข้าทราบเพราะว่าข้านั้นอยู่มาอย่างยาวนานและโชคดีที่ข้าได้พบเรื่องราวตามคำพยากรณ์ที่ยิ่งใหญ่แล้ว นี่เป็นผลมาจากการได้พบเครื่องรางจากตำนาน   อย่างไรก็ตาม อายุขัยของข้าจะถูกลดทอนลงเมื่อใช้คาถานี้เพื่อส่องดูอนาคต ดังนั้นข้าจึงยอมแพ้ที่จะฝึกฝนมัน ข้าเชื่อในโชคชะตามากกว่าสิ่งใดเมื่อข้าได้มาถึงวัยชรา ชะตากรรมเป็นสิ่งที่มนุษย์ทุกผู้ไม่อาจหลีกเลี่ยงจากมันได้ กาลเวลา มิติและจักรวาลยังคงหมุนวนต่อไป ข้าเองก็ไม่ทราบรายละเอียดว่ามันจะเกิดขึ้นได้อย่างไร แต่ข้าทราบว่ามันจะต้องเกิดขึ้น   ยิ่งไปกว่านั้นหากข้าทราบว่าทุกสิ่งอย่างจะดำเนินไปอย่างไร เช่นนั้นข้าก็คงไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้แล้ว สวรรค์จะไม่ยินยอมให้ผู้ที่ล่วงรู้ความลับของโลกดำรงอยู่ได้ อย่างไรก็ตาม ยังพอมีหนทางที่จะทำให้มนุษยชาติอยู่รอดต่อไป พวกเราสามารถค้นหาและปฏบัติตามการชี้นำเหล่านั้น ซึ่งที่จริงแล้ว คำชี้นำเหล่านั้นล้วนถูกซุกซ่อนไว้ในประวัติศาสตร์ต่างๆ พวกเราสามารถเรียนรู้จากมันได้ และหากว่าเจ้าทุ่มเทพยายามอย่างหนัก อย่างนั้นเจ้าก็อาจจะทราบโชคชะตาของเจ้าเอง แต่คำแนะนำที่ข้าจะมอบให้ก็คือ ยึดมั่นอุดมการณ์ของเจ้าและจงอย่าได้กังวลในโชคชะตา อย่าได้พยายามจัดการกับมันหรือไล่ตามมัน นั่นเพราะว่ามันจะนำเจ้าไปยังทางที่เจ้าจะต้องเผชิญเอง"  ลงลายมือ: ธีโอดอร์ จอมเวทสมถะ  เซียวอวี๋นิ่งค้างอยู่พักหนึ่งหลังจากอ่านจดหมาย มีอยู่หลายคำที่เขาไม่อาจเข้าใจได้ ชะตากรรมนั้นเป็นหัวข้อที่ยากจะเข้าใจ ต่อให้เป็นจอมปราชญ์ก็ยังยากที่จะนิยามความหมายของมัน  หลังจากนั้นไม่นานเขาก็วางคืนลงบนโต๊ะ "ข้าไม่สนว่าชะตากรรมที่รออยู่คืออะไร ข้าจะต้องมีชีวิตอยู่และเป็นชีวิตที่มีความสุข ในเมื่อข้าเรียกขานตนเองเป็นอันธพาลแล้ว ชีวิตของข้าย่อมต้องได้ดื่มกินและรายล้อมไปด้วยสาวงาม......ข้าจะกำจัดทุกสิ่งที่มาขวางทางของข้า"  เซียวอวี๋เข้าใจถึงประโยคสุดท้ายของธีโอดอร์ เขาไม่อาจหลบเลี่ยงหรือทำลายโชคชะตาได้ เพียงใช้ชีวิตต่อไปแล้วทุกสิ่งอย่างจะดำเนินของมันเอง!  เซียวอวี๋ต้องการที่จะทำลายจดหมาย ความลับมากมายที่เชื่อมโยงกับเขาล้วนอยู่ภายในจดหมายฉบับนี้ นี่ไม่อาจให้ผู้อื่นพบเห็นได้โดยเด็ดขาด อย่างไรก็ตาม จดหมายเริ่มเผาไหม้ด้วยตัวมันเอง  "ตาเฒ่าช่างรอบคอบ ข้าหวังว่าสักวันหนึ่งข้าจะสามารถมีความสามารถเช่นนี้บ้าง" เซียวอวี๋อิจฉาการหยั่งรู้และเวทมนตร์ของชายชรา  ...............................  ...............................   เซียวอวี๋กลายเป็นอารมณ์ดีอย่างมากเมื่อกลับมาถึงโรงแรมพร้อมกับลีอา เขาเห็นพี่สะใภ้ห้าของเขาซีเหวินกำลังป้อนอาหารให้มังกรน้อยอยู่ เขาเดินตรงเข้าไป "วันนี้เจ้าทำตัวดีหรือไม่?"  มังกรน้อยตะเกียกตะกายพุ่งเข้าหาอ้อมแขนของเซียวอวี๋ มันพยายามตอบกลับถ้อยคำของเซียวอวี๋ด้วยภาษาของมัน  "เอาล่ะ เอาล่ะ จงทำตัวเป็นเด็กดี! เชื่อฟังมารดาของเจ้า เข้าใจหรือไม่?" เซียวอวี๋อมยิ้ม  ง๊าวว~ ง๊าววว~ มังกรน้อยผงกศีรษะเพื่อพยายามบอกว่ามันจะเป็นเด็กดี  "ผู้ใดคือมารดาของมันกัน?" ซีเหวินเอ่ยถามออกมาอย่างอดไม่อยู่  เซียวอวี๋ยิ้ม "ผู้ใดป้อนอาหารให้มัน ผู้นั้นย่อมเป็นมารดาของมัน เหตุใดไม่มอบหมายให้ผู้อื่นป้อนอาหารให้กับมันเล่า?"  รอยแดงปรากฏขึ้นบนแกมทั้งสองของซีเหวิน "พูดจาไร้สาระ!"  เซียวอวี๋โบกมือ "เอาเถอะ ข้ามีบางอย่างต้องการพูดคุยกับท่าน"  ซีเหวินถามออกมา "เกี่ยวกับเรื่องใด?"  เซียวอวี๋ถาม "พี่สะใภ้ห้า ตอนอยู่ที่ตระกูลเซียวท่านมีความสุขหรือไม่?"  ซีเหวินรู้สึกประหลาดใจในขณะที่นางไม่ทราบเหตุผลที่เซียวอวี๋หยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมา นางถอนหายใจ "มันสำคัญหรือว่าข้ามีความสุขหรือไม่มีความสุข?"  เซียวอวี๋ขัดจังหวะนาง "ข้าไม่ได้ต้องการพูดถึงเรื่องที่ยุ่งยาก ตอนอยู่ในตระกูลเซียวท่านมีความสุขหรือไม่?"  ซีเหวินกล่าวออกมาอย่างช้าๆ "วันเวลาที่ข้ามีความสุขที่สุดในชีวิตก็คือตอนอยู่ที่ตระกูลเซียว"  เซียวอวี๋ตอบกลับ "เมื่อเป็นเช่นนั้นพวกเราก็จะกลับไปที่นั่นโดยเร็วที่สุดเท่าที่สามารถได้ พี่สะใภ้คนอื่นๆล้วนแต่รอคอยให้ท่านกลับไป"  ซีเหวินส่ายศีรษะอย่างช่วยไม่ได้ "เซียวอวี๋ ข้าทราบว่าเจ้าต้องการพาข้ากลับไป ทว่าเจ้ายังไม่ทราบสถานการณ์ดี เป็นเรื่องยากมากที่ข้าจะได้กลับออกมาเมื่อเหยียบเท้าเข้าไปในตระกูลหวัง เมืองไลอ้อนนั้นอยู่ในช่วงกำลังพัฒนาและเจ้ายังทำได้ดียิ่ง อย่าได้ก่อเรื่องและทำลายมันลง ข้าต้องการให้เหล่าพี่สาวทั้งหลายมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุขต่อไปในอนาคต สำหรับเรื่องของข้า...ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของโชคชะตาเถิด"  เซียวอวี๋เลิกคิ้วขึ้น "โชคชะตาอันใด? โชคชะตาของท่านนั้นอยู่ที่ตระกูลเซียว ท่านมิใช่บุตรสาวจากตระกูลหวังอีกแล้ว ท่านเป็นครอบครัวของข้า นอกจากนี้โชคชะตาของท่านยังไม่สิ้นสุดเพียงเพราะการตายของพี่ชายข้า โชคชะตาและชะตากรรมของท่านล้วนอยู่ที่ท่านเลือก เพื่อสิ่งที่ท่านชอบแล้ว จงติดตามมันไป ตราบใดที่มันทำให้ท่านมีความสุข ท่านจะจากไปเมื่อใดก็ได้หากท่านพบเจอผู้ที่ชอบพอ ข้าจะจัดการทุกผู้ที่พยายามจะกีดขวางท่านในเวลานั้นเอง ตระกูลเซียวไม่ใช่เพียงตระกูลของสามีท่าน หากแต่เป็นตระกูลของท่านด้วย ท่านจะเป็นครอบครัวของเราตลอดไป เอาล่ะ ข้าไม่ต้องการทำให้ท่านเสียเวลานานเกินไป หากท่านมีเส้นทางที่ต้องการแล้ว เช่นนั้นจงกระทำมัน!"  เซียวอวี๋ไม่ได้อยู่รอซีเหวิน เขาหันหลังและกลับไปที่ห้องของเขา  หยาดน้ำตาเริ่มไหลรินจากดวงตาของซีเหวินขณะที่อุ้มมังกรน้อยเอาไว้และยืนอยู่อย่างนั้น นางไม่เคยพบเจอผู้ที่พร้อมจะปกป้องนาง นางก็เป็นดังเช่นมารดาซึ่งถูกใช้เป็นเครื่องมือเพื่อเชื่อมสัมพันธ์ ชะตากรรมของนางนั้นไม่เคยอยู่ในมือของนาง ทว่าตอนนี้ มีบุรุษผู้หนึี่งต้องการให้นางเลือกเส้นทางเดินของนางด้วยตัวนางเอง นางสามารถพึ่งพาเขาได้  สิ่งใดที่ผู้หญิงต้องการมากที่สุดในโลกน่ะหรือ? นั่นก็คือการสามารถเลือกชะตาชีวิตของตนเองได้!