ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

"เส้นทางนี้ล่ะ" เซียวอวี๋มองดูเส้นทางอย่างตื่นเต้น เขารู้สึกพูดไม่ออกกับเส้นทางที่เขามักใช้มัน

"น่าสงสัยว่าซิลวานาส วินด์รันเนอร์ จะยังอยู่ที่นี่หรือเปล่า....คงจะดีไม่น้อยหากได้พูดคุยอย่างใกล้ชิด.....แต่มันจะเป็นแบบนั้นได้อย่างไรในเมื่อผ่านมาตั้งหมื่นปีแล้ว โลกทั้งใบได้เปลี่ยนไป นับประสาอะไรกับนาง"

คาร์นมีร่างกายแข็งแกร่งที่สุดในบรรดาฮีโร่ทั้งหมดของเขา ดังนั้นเซียวอวี๋จึงให้เขานำทางอยู่ด้านหน้า

นอกจากนี้คาร์นยังเกือบจะถึงระดับ 20 แล้วและต้องการประสบการณ์อีกไม่มากเพื่อเพิ่มระดับ

ทางเดินแห่งนี้มีความกว้างพอที่จะให้อสูรโคโดเดินผ่าน

คาร์นเดินนำอยู่ทางด้านหน้า ตามมาด้วยเซียวอวี๋และคนอื่นๆ ระหว่างทางพวกเขาก็ต่อสู้กับพวกโครงกระดูกที่พบ ตลอดทางคาร์นได้กวัดแกว่งขวานไม่ได้หยุดหย่อน บางครั้งพวกเขาก็พบกับหินถล่นลงมาปิดทาง ทว่าคาร์นก็ใช้เรี่ยวแรงมหาศาลตะลุยเบิกทาง อย่างไรก็ตาม เซียวอวี๋และกรอมก็ถึงเวลาต้องทำงานเมื่อมาถึงสุดทาง ทั้งสองมีทักษะวินด์วอร์คซึ่งง่ายต่อการสำรวจสถานที่

เซียวอวี๋และกรอมได้เดินตรวจสอบและพบว่านครทมิฬนั้นเต็มไปด้วยพวกอันเดดเดินเพ่นพ่าน ส่วนใหญ่แล้วเป็นอันเดดทั่วไป แต่ก็มีพวกกูล โครงกระดูกยักษ์อยู่ด้วย ในหมู่พวกมันกระทั่งมีอสูรแห่งความชิงชัง ที่แห่งนี้เต็มไปด้วยพวกอันเดด

"พวกเรากำลังอยู่ที่เมืองใต้ดินจริงๆ.......แต่ดูเหมือนพวกมันเดินวนเวียนอยู่ที่นี่อย่างมีจุดมุ่งหมาย....พวกมันถูกทิ้งอยู่ที่นี่"

เซียวอวี๋กลับไปตามคนอื่นๆเพื่อร่วมกวาดล้างพวกอันเดด จากทางเข้าแห่งนี้ถึงพื้นดินนั้นสูงพอสมควร พวกผู้ใช้มนตราต่างไม่กล้ากระโดดลงไป กระนั้นพวกเขาก็มีเชือกเตรียมเอาไว้ใช้ในสถานการณ์เช่นนี้อยู่แล้ว พวกออร์คและพลเดินเท้าได้ลงไปก่อน

กี๊~~~

พวกอันเดดกรีดร้องเสียงดังเมื่อเห็นพวกออร์คไต่เชือกลงมา พวกมันวิ่งเข้าโจมตีทันที คาร์นคำรามก่อนพุ่งเข้ารับมือพวกมันเป็นคนแรก ไม่นานพวกออร์คทั้ง 50 พลเดินเท้า 10 นายก็ลงมาตรึงพื้นที่ จากนั้นจึงตามมาด้วยพวกชาแมนและอสูรโคโด กระนั้นพวกพลธนูเอลฟ์และผู้ใช้มนตรายังคงอยู่ด้านบน

พวกอสูรแห่งความชิงชังนับว่าจัดการยากที่สุดในหมู่อันเดดเหล่านี้ เซียวอวี๋มอบพวกมันให้คาร์นจัดการ พวกอสูรแห่งความชิงชังนั้นแข็งแกร่งเทียบเท่าผู้ฝึกยุทธ์ขั้นที่สาม พวกมันบางตัวแข็งแกร่งเท่าผู้ฝึกยุทธ์ขั้นที่สี่ โชคดีที่พวกมันมีกันไม่มาก มิเช่นนั้นเซียวอวี๋คงต้องปวดหัวมากแล้ว

เซียวอวี๋สั่งให้พวกออร์คออกรวบรวมแก่นเวทที่ตกลงมาหลังการต่อสู้จบลง ในเวลานั้นพวกพลธนูและผู้ใช้มนตราก็ไต่เชือกลงมา

เซียวอวี๋กวาดสายตามองเมืองแห่งนี้ มันวิจิตรตระการตาอย่างมากเมื่อได้มาเห็นด้วยตาตนเองไม่ใช่ในเกม พื้นที่ของมันกว้างขวางกว่าในเกมหลายเท่า กระนั้นสิ่งก่อสร้างของมันก็ยังคงมีเช่นเดิม

แม้จะเป็นเช่นนั้น เมืองแห่งนี้ก็สลับซับซ้อนยิ่ง ผู้คนที่เข้ามาภายในเมืองแห่งนี้ครั้งแรกอาจหลงทางจนตาย เซียวอวี๋รู้จักเส้นทางภายในเมืองอย่างดี ดังนั้นเขาจึงไม่กลัวหลงทาง พวกเขากำลังอยู่ในพื้นที่ทางทหาร ซึ่งเซียวอวี๋นั้นทราบว่าแถวๆนี้ต้องมีร้านอาวุธตั้งอยู่

"คงแปลกไปแล้วถ้าอาวุธพวกนั้นยังคงอยู่......"

เซียวอวี๋เริ่มตื่นเต้นขึ้นมา เขายังรู้อีกว่ามันมีโรงประมูล ธนาคารและสิ่งก่อสร้างอื่นๆจากยุคโบราณอยู่ที่นี่

"ไปกันเถอะ!" เซียวอวี๋เดินนำทุกคนไปยังย่านร้านขายอาวุธ เมืองแห่งนี้ถูกล้อมรอบไปด้วยแม่น้ำสีเขียว ดังนั้นพวกเขาจะต้องข้ามสะพานไปหามัน

แม้จะดูเหมือนเส้นทางของมันสลับซับซ้อน หากแต่เมื่อรู้จักเส้นทาง มันก็ไม่ยากที่จะเดินเตร่ภายในนครทมิฬ

พวกออร์คและผู้ใช้มนตราเป็นกำลังหลักในการต่อสู้กับพวกอันเดดที่พุ่งเข้าโจมตีพวกเขา เซียวอวี๋รู้สึกดีที่ตัดสินใจพาพวกผู้ใช้มนตรามาด้วย มิเช่นนั้นเขาจะต้องใช้เวลากับที่นี่อีกนาน ผู้ใช้มนตราเพียงคนเดียวนั้นเทียบได้กับนักธนูหนึ่งร้อยนายในสนามรบ

หลังจากต่อสู้อยู่พักใหญ่พวกเขาก็มาถึงอีกฝั่งของสะพาน แม้จะพบพวกอันเดดจำนวนมากเดินเพ่นพ่านอยู่ แต่ทั้งกลุ่มก็พุ่งเข้าต่อสู้โดยไม่รีรอ เซียวอวี๋ค่อยๆไล่ตรวจสอบร้านอาวุธไปทีละร้าน เขาเก็บกวาดทุกสิ่งที่ใช้ได้ อาวุธส่วนใหญ่นั้นขึ้นสนิมและผุพังกลายเป็นของไร้ประโยชน์ กระนั้นเซียวอวี๋ก็ยังสั่งให้พวกออร์คตรวจสอบอาวุธและชุดเกราะทั้งหมดต่อไป พวกมันไม่พบอาวุธเวทที่เซียวอวี๋คาดหวัง

พวกอันเดดภายในเมืองไม่สติปัญญา พวกมันไม่ใช่อันเดดระดับสูงที่สามารถคิดและตัดสินใจ ยุคสมัยของจักรวรรดิอันเดดได้ล่มสลายไปเนิ่นนานแล้ว พวกมันไม่เหลือกระทั่งอาวุธ

"ไปรวบรวมพวกมัน" เซียวอวี๋สั่งให้พวกออร์คออกรวบรวมอาวุธและชุดเกราะทุกชิ้น แม้ว่ามันจะขึ้นสนิม แต่พวกมันก็ถูกสร้างขึ้นมาจากเหล็กชั้นเลิศ

เขาอาจจะนำพวกมันไปหลอมเป็นอาวุธและชุดเกราะได้ใหม่ ถึงอย่างไรเขาก็มีแหวนมิติไว้เก็บของได้มากมาย ดังนั้นการเก็บพวกมันก็ไม่ได้ยุ่งยากอะไร

เซียวอวี๋ได้รับอาวุธและชุดเกราะนับหมื่นชิ้น แน่นอนว่าเขาย่อมต้องแบ่งมันให้กับทั้งกลุ่ม อย่างไรก็ตาม เขาให้สัญญาว่าจะตอบแทนด้วยเงินหรือสิ่งของอย่างอื่นแทน พวกผู้ใช้มนตราตื่นเต้นขึ้นมาเมื่อเซียวอวี๋บอกว่าจะมอบน้ำยามานาให้กับพวกเขา

พวกศิษย์นั้นเชื่อใจเซียวอวี๋ เซียวอวี๋บอกอย่างไรพวกเขาก็เชื่อเช่นนั้น พวกเขาเห็นว่าเซียวอวี๋นั้นรักษาสัจจะทุกครั้งที่ให้สัญญา ดังนั้นทั้งหมดจึงเชื่อใจเขา

ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาได้ผ่านอะไรด้วยกันมามากมาย ยิ่งมาพวกเขายิ่งให้ความเคารพเซียวอวี๋

เซียวอวี๋บอกทั้งหมดว่าจะไปตรวจสอบโรงประมูลกันต่อ ทว่าตอนนั้นเอง เสียงกรีดร้องที่น่าขนลุกก็ดังสะท้อนไปทั่วทั้งเมือง ราวกับที่นี่กำลังมีการปะทะกันอย่างรุนแรงอยู่

"เอ๊ะ ยังมีกลุ่มอื่นอยู่ที่นี่งั้นหรือ?" เซียวอวี๋พึมพำ