ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

เซียวอวี๋หัวเราะ "ท่านแม่ทัพ มันไม่ใช่ยาพิษหรอก วางใจเถอะ....มันไม่ได้ร้ายแรงอะไร....อันที่จริงแล้วมัน....มีผลพิเศษนิดหน่อยล่ะนะ คิดว่าข้าคงไม่ต้องอธิบายให้มากความอีก ท่านแม่ทัพคงพอจะรู้สึกได้บ้างแล้ว...ไม่ต้องเขินอายไป ท่านไม่ต้องอดกลั้นเอาไว้หรอก มีชีวิตอยู่ทั้งที มันเป็นเรื่องธรรมชาติอยู่แล้ว...ไม่ต้องอดกลั้นเพราะเขินอายผู้อื่นไป..."

เซียวอวี๋ยังคงกล่าวยั่วยุต่อไป ยิ่งเวลาผ่านไปปาเทียนหมิงก็รู้สึกโกรธแค้นมากยิ่งขึ้น มันต้องการที่จะถลกหนังเซียวอวี๋เพื่อระบายความโกรธ ขณะเดียวกันมันก็รับรู้ได้ว่าร่างกายของมันคล้ายกลายเป็นปล่องภูเขาไฟที่พร้อมจะปะทุได้ทุกเมื่อ ปาเทียนหมิงทราบดี ความต้องการที่พลุ่งพล่านขึ้นมานี้จะต้องเป็นเพราะยาปลุกกำหนัด ยิ่งไปกว่ากว่านั้น ตัวยานี้ยังมีอานุภาพรุนแรงเกินไป

ปาเทียนหมิงทราบว่าไม่อาจรั้งอยู่ที่นี่ได้อีก มันหันไปจ้องมองเซียวอวี๋ก่อนจะหันหลังเตรียมจากไป แต่เซียวอวี๋จะยอมปล่อยมันไปง่ายๆหรือ?

"โอ้...ข้าเหลือคัมภีร์เวทอีกเพียงม้วนเดียว แต่สงสัยว่าวันนี้คงจะต้องใช้มันเสียแล้ว.." เซียวอวี๋หยิบม้วนคัมภีร์เวทออกมาฉีกอย่างนุ่มนวลก่อนจะขว้างมันไปปาเทียนหมิง ลำแสงสีเขียวพลันพุ่งเข้าใส่ปาเทียนหมิง ปาเทียนหมิงรีบยกทลายทัพคิดใช้มันมันต้านทานลำแสงนั้น ทว่าลำแสงกลับทะลุผ่านเข้ามาและห่อหุ้มร่างของมันเอาไว้ ชั่วกระพริบตาต่อมา เถาวัลย์เส้นหนาก็ปรากฏขึ้นรัดพันร่างกายของปาเทียนหมิงเอาไว้

"อะไรกัน?" ปาเทียนหมิงตกใจ

เซียวอวี๋เผยรอยยิ้ม "ท่านแม่ทัพโปรดวางใจ...มันเป็นคัมภีร์เวทที่ข้าใช้เอง...จุดประสงค์ของมันก็คือตรึงท่านเอาไว้ชั่วเวลาหนึ่ง...อันที่จริงแล้ว มันยังช่วยให้ท่านไม่ให้โจมตีเข้าใส่ได้อีกด้วย...ผลของมันคือการตรึงการเคลื่อนไหวของศัตรู...ไม่ต้องกังวลไป..ข้าก็ไม่ทราบเช่นกันว่าไฉนตาเฒ่าธีโอดอร์จึงสร้างเวทเช่นนี้ขึ้นมา..."

เซียวอวี๋หันกลับไปทางกำแพง "ลีอา...มานี่สิ...อย่าได้พลาดชมเรื่องสนุก..."

ลีอากระโดดลงจากกำแพงมาหยุดยืนอยู่ที่ด้านข้างของเซียวอวี๋

"เจ้าคิดจะทำอะไร?" ลีอาถามออกมาอย่างสงสัยขณะมองไปยังปาเทียนหมิง นางทราบว่าเซียวอวี๋ใช้ตัวยานั้นแล้ว และนางเองก็สนใจความแรงของตัวยาด้วยเช่นกัน

เซียวอวี๋หันมามองนาง "ไฉนเจ้าจึงยืนนิ่งราวกับเป็นตุ๊กตาเช่นนั้น? กรีดมือวาดเท้าแสดงเสน่ห์ของเจ้าสักหน่อยสิ...ล่อลวงมัน"

ลีอาตอบกลับอย่างโมโห "หุบปาก"

เหล่าไพร่พลของปาเทียนหมิงต่างรีบมาทางปาเทียนหมิงเมื่อเห็นว่าแม่ทัพของพวกมันถูกพันธนาการโดยเวทมนตร์ พวกมันกลัวว่าเซียวอวี๋จะใช้โอกาสนี้โจมตีเข้าใส่แม่ทัพของพวกมัน

"กลับกล้าใช้คัมภีร์เวทระหว่างการประลอง เจ้ายังมียางอายอยู่หรือไม่?" ไพร่พลเหล่านั้นตะโกนออกมา

เซียวอวี๋ยิ้ม "ข้าชอบต่อสู้ด้วยปัญญามากกว่า..." กล่าวจบเขาก็โบกมือ ก่อนที่เขาและลีอาจะถอยกลับไป

ปาเทียนหมิงถูกปลุกกระตุ้นขึ้นอย่างมากเมื่อได้เห็นลีอา นางช่างงดงามเหลือเกิน มันหันไปมองเหล่าไพร่พลที่กำลังรีบเข้ามาช่วยเหลือ พวกมันทั้งหมดก็คล้ายมีเสน่ห์เหลือล้น คล้ายเหล่าสาวงามกำลังโถมเข้าสู่อ้อมอกของมัน

อ๊ากกกก

ปาเทียนหมิงคำรามออกมาขณะที่เถาวัลย์สลายหายไป เหล่าไพร่พลที่ยืนโอบล้อมอารักขามันไว้เริ่มวิตกกังวลกับความปลอดภัยแม่ทัพของพวกมัน อย่างไรก้ตาม ดวงตาทั้งคู่ของปาเทียนหมิงแปรเปลี่ยนเป็นเจิดจ้าคล้ายเพลิงโหม คล้ายกับสัตว์ป่าที่ไม่มีสติสัมปชัญญะ ปาเทียนหมิงโยนอาวุธของมันทิ้ง และกระโจนคว้าร่างไพร่พลผู้หนึ่งเอาไว้ สองมือแกร่งของมันพลันลงมือฉีกทึ้งเสื้อผ้าของไพร่พลนั้น ขณะที่ใบหน้าของมันเผยรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา มันหัวเราะร่าก่อนจะจับไพร่พลนั้นกดลงกับพื้นและเริ่มขยับสะโพกอย่างรุนแรง

ไพร่พลที่อยู่โดยรอบต่างตกตะลึงพึงเพริด พวกมันพยายามเรียกชื่อปาเทียนหมิงเพื่อให้ได้สติ กระนั้นปาเทียนหมิงกลับไม่รับฟังแต่อย่างใด ยังคงเมามันส์ในอารมณ์ พวกไพร่พลที่เหลือต่างตื่นตระหนกขณะที่ไม่ทราบว่าจะช่วยเหลือแม่ทัพของพวกมันได้อย่างไร

โดยที่ไม่มีผู้ใดทันสังเกตเห็น มีเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นก้มลงหยิบทลายทัพก่อนจะหายตัวไป

ไพร่พลจากทั้งสองฝ่ายต่างมองดูปาเทียนหมิงร่วมรักกับไพร่พลของตนเองอย่างรุนแรง ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นบุรุษทั้งคู่!

ไพร่พลโดยรอบต้องการฉุดลากแม่ทัพของพวกมันออกมา กระนั้นพวกมันก็ยังไม่มีพละกำลังเพียงพอ ปาเทียนหมิงได้คว้าตัวไพร่พลมาอีกผู้หนึ่งและลงมือฉีกเสื้อผ้าไปก่อนจะทะลวงฟันกับคนผู้นั้น

"มันช่างดุดันจริงๆ!" เซียวอวี๋ทอดมองจากบนกำแพง ขณะที่ลูบไล้ทลายทัพที่อยู่ในมือ

"โอนีล อาวุธชิ้นนี้ยกให้เจ้า" เซียวอวี๋ตรวจดูมันอยู่พักหนึ่งก่อนจะโยนไปให้โอนีล

โอนีลนั้นใช้ขวานโทมาฮอคอยู่ แต่แน่นอนว่ามันย่อมเทียบไม่ได้กับทลายทัพ เซียวอวี๋มีพรากวิญญาณอยู่แล้วและอาวุธชิ้นนี้ก็ไม่เหมาะกับเขา โอนีลมีระดับอยู่ที่ 14 และอาวุธชิ้นนี้จะมีประโยชน์มากกว่าหากให้ฮีโร่เผ่าพันธุ์ออร์คใช้

โอนีลกลืนน้ำลายขณะตรวจดูอาวุธ ปกติพวกออร์คไม่ได้แสดงอาการมากนัก หากแต่เมื่อได้ติดตามเรียนรู้จากเซียวอวี๋ พวกมันก็กลายเป็นเช่นนี้ไป

โถวปาหงตกตะลึงเมื่อเห็นเซียวอวี๋มอบอาวุธเช่นนั้นให้กับลูกน้อง เขาทราบมูลค่าและความแข็งแกร่งของอาวุธชิ้นนั้นดี ในตอนเด็กเขาเคยเห็นปาเทียนหมิงใช้มัน เขาเคยอิจฉาปาเทียนหมิงอย่างมากและหวังว่าจะได้รับอาวุธเช่นนี้บ้าง

อาวุธที่กระทั่งองค์ชายของจักรวรรดิเมฆายังต้องเฝ้าฝันมาเนิ่นนาน แต่เซียวอวี๋กลับมอบมันให้กับผู้ใต้บังคับบัญชาโดยไม่แยแส!

โถวปาหงยิ้มเฝื่อนๆก่อนจะหันไปมองปาเทียนหมิง เขาคิดว่าวิธีที่เซียวอวี๋ใช้ออกนี้ออกจะโหดร้ายไปแล้ว แต่เขาก็ต้องชื่มชมมันไปในตัว การลงมือในคราวนี้ได้ส่งผลต่อขวัญกำลังใจของกองทัพศัตรูอย่างมาก นอกจากนั้นยังสร้างความขบขันให้กับไพร่พลของเขาด้วยเช่นกัน

ชื่อเสียงของปาเทียนหมิงถูกทำลายจนย่อยยับแล้ว!

หลังจากผ่านไปสิบกว่านาที กลุ่มคนชุดคลุมดำก็ปรากฏตัวขึ้น พวกมันบางคนร่ายเวทขณะที่คนอื่นๆพุ่งเข้ามาจับตัวปาเทียนหมิงเอาไว้

แววตาของเซียวอวี๋สว่างวูบเมื่อมองเห็นกลุ่มคนเหล่านั้น เขาไม่รู้ว่าผู้ที่อยุ่กับปาเทียนหมิงมีอยู่กี่คน กระนั้นเซียวอวี๋ก็ยังพอจะประเมินความแข็งแกร่งของพวกมันได้

สุดท้ายฝ่ายศัตรูก็ไม่ได้โจมตีเข้ามาหลายวันแล้ว และนั่นหมายความว่าคนลึกลับกลุ่มนี้อาจจะกำลังวางแผนการที่ใหญ่โตอยู่.....