ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

โถวปาหงอดขมวดคิ้วไม่ได้เมื่อได้ยินเซียวอวี๋ท้าทายปาเทียนหมิง เขาทราบความแข็งแกร่งและชื่อเสียงของปาเทียนหมิงภายในจักรวรรดิเมฆาดี

โถวปาหงรู้ว่าเซียวอวี๋นั้นแข็งแกร่ง แต่ก็ยังไม่อาจเป็นคู่ต่อสู้ของปาเทียนหมิง แล้วไฉนเซียวอวี๋จึงท้าปาเทียนหมิงประลอง? ยิ่งไปว่านั้นเซียวอวี๋ยังมีท่าทางมั่นใจในชัยชนะอย่างยิ่ง...โถวปาหงอยู่กับเซียวอวี๋มาพักหนึ่งแล้ว และทราบว่าไม่อาจเอาหลักสามัญสำนึกทั่วไปมาประเมินชายคนนี้ได้ เซียวอวี๋มักมาพร้อมกับวิธีการอันคาดไม่ถึงเพื่อให้ผลลัพธ์ออกมาตามที่เขาต้องการ

ด้วยเหตุนั้น โถวปาหงจึงไม่ได้ห้ามปรามเซียวอวี๋แต่อย่างใด

เซียวอวี๋หันไปกระซิบกับลีอา "นำสิ่งนั้นมาให้ข้า"

ลีอาถามกลับ "อะไร?"

เซียวอวี๋กล่าวต่อ "เลิกไขสือได้แล้ว ไม่เช่นนั้นข้าจะจัดการกับเจ้าในภายหลัง..."

"ข้าเตือนเจ้าแล้วว่าหากเจ้าบังคับข่มขู่ข้าอีก ข้าจะทำลายชื่อเสียงของเจ้าให้ย่อยยับต่อหน้าผู้คน...เจ้ายังไม่เข้าใจหรือ?" ลีอาโมโหขึ้นมาเมื่อเห็นว่าเซียวอวี๋ไม่รักษาคำพูดที่เคยให้ไว้แม้แต่คำเดียว

เซียวอวี๋กล่าวว่า "เจ้าคิดว่าข้าสนหรือ? มอบมันมาให้ข้า หรืออยากจะมีปัญหากับข้า?"

"ข้าจะช่วยเจ้าแค่ครั้งนี้เท่านั้น แต่เจ้าจะต้องหยุดรังแกข้า มิเช่นนั้น..." ลีอาทราบว่านางจะต้องช่วยเหลือเขา มิฉะนั้นมันจะก่อให้เกิดเรื่องผิดพลาดที่ไม่อาจแก้ไขได้ นอกจากนี้นางยังต้องการจะเห็นผลของยาดอกพีช

ยิ่งไปกว่านั้น ปาเทียนหมิงจะต้องกลายเป็นที่หัวเราะเยาะต่อหน้าคนของมันหากตัวยาถูกนำมาใช้

ลีอายื่นขวดใบเล็กให้กับเซียวอวี๋

"ต้องใช้อย่างไร? ข้าจะป้องกันผลของมันได้อย่างไร?" เซียวอวี๋รีบถามออกมา เขาทราบว่าหากเกิดพลั้งพลาดขึ้นมา มันคงเปลี่ยนจากสนามรบเป็นสนามรักไป

"ที่ดีที่สุดคือการสูดดม...เจ้าสามารถใช้มันป้ายได้ หากแต่จะไม่ส่งผลมากนัก...ที่ดีที่สุดคือหยดมันใส่จมูกของอีกฝ่าย ของเหลวจะแปรเปลี่ยนกลายเป็นก๊าซทันทีที่ออกจากขวด...จงระวังอย่าได้สูดดมเข้าไป มันมีกลิ่นเล็กน้อย แต่ไม่ก่อให้เกิดความผิดปกติ...กระทั่งผู้คนส่วนใหญ่ยังไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้น" ลีอาเร่งอธิบายอย่างรวดเร็ว

เซียวอวี๋ผงกศีรษะขณะตั้งใจรับฟัง ราวกับนายพรานที่เตรียมจะใช้สิ่งนี้ในการล่าเหยื่อ

"ใช้เพียงเล็กน้อย...ผลของมันรุนแรงยิ่ง" ลีอากล่าวสำทับ

เซียวอวี๋ตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก "ไม่ต้องกังวล..ข้าทราบว่ากำลังทำอะไรอยู่"

เซียวอวี๋กระโดดลงจากกำแพงอย่างไม่ใส่ใจมากนัก

เขาเดินเข้าหาปาเทียนโดยปราศจากความกลัว...ในเวลาเดียวกัน ปาเทียนหมิงก็คิดขึ้นในใจ "เจ้าเด็กนี่ไม่ได้แข็งแกร่งมากนัก....เป็นไปได้มากว่ามันจะใช้ลูกไม้ต่อข้า...กระนั้นมันจะช่วยข้าเบาแรงไปมากหากว่าพวกมันยอมจำนน...อย่างไรเสีย ข้าก็ควรต้องระวังลูกไม้ของมันเอาไว้"

ปาเทียนหมิงมองดูเซียวอวี๋ที่เดินเข้ามาด้วยท่าทีราวกับอันธพาลที่เตรียมจะก่อเรื่องวิวาท "สหายของเจ้าจะยอมจำนนหรือไม่หากว่าเจ้าพ่ายแพ้? ข้าสามารถเชื่อถือคำพูดของเจ้าได้หรือไม่?"

เซียวอวี๋เชิดหน้ากล่าวว่า "แน่นอน...เจ้าสามารถถามโถวปาหงได้ พวกเราเป็นสหายกัน...เขาจะยอมแพ้หากข้ากล่าวว่าจะยอมแพ้"

ปาเทียนหมิงแหงนหน้าขึ้นมองโถวปาหง "โถวปาหง เจ้าได้ยินแล้วหรือไม่? หากมันพ่ายแพ้เจ้าจะยอมจำนนหรือไม่?"

โถวปาหงยิ้มออกมา "เขาเป็นพี่น้องร่วมสาบานของข้า คำพูดของเขาก็คือคำพูดจากข้า หากเขาพ่ายแพ้ ข้าจะยอมจำนน"

"ตกลง! ข้าเชื่อเจ้า" ปาเทียนหมิงกำหมัดแนบแน่นขณะวางแผนที่จะจัดการเซียวอวี๋โดยเร็ว มันลงจากหลังม้าและชักอาวุธที่หนักราวสามร้อยกิโลกรัมออกมา

เซียวอวี๋แทบจะอ้าปากค้างเมื่อได้เห็นอาวุธชิ้นนั้น

"มารดามันเถอะ! นั่นไม่ใช่กระบองทลายทัพหรือ?"

ตัวกระบองเป็นสีดำสนิทและแผ่กลิ่นอายชั่วร้ายออกมา ส่วนปลายของมันเป็นศีรษะของหมูป่าที่มีหนามแหลมประดับอยู่ เซียวอวี๋รู้จักมันดี มันเป็นอาวุธระดับเดียวกับขวานพรากวิญญาณ

อาวุธชิ้นนี้เคยดื่มโลหิตจากสนามรบไปมากมายภายในเกม มันเป็นอาวุธที่ไร้ผู้ต่อต้าน เซียวอวี๋ไม่ทราบว่าปาเทียนหมิงไปได้มันมาได้อย่างไร

เซียวอวี๋ถูจมูก ดูเหมือนว่าเขาจะประเมินปาเทียนหมิงต่ำทรามไป เป็นไปไม่ได้ที่เซียวอวี๋จะสามารถจัดการกับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นที่ห้าซึ่งมีอาวุธอันยอดเยี่ยมเช่นนี้ได้ เขาเพียงต้องหาทางถ่วงเวลาและสาดยาดอกพีชใส่จมูกของปาเทียนหมิงให้ได้

"พวกเรามาทำข้อเดิมพันเพิ่มเป็นอย่างไร? เจ้าจะต้องส่งมอบกระบองของเจ้าให้ข้า หากว่าข้าชนะ!" เซียวอวี๋ย่อมไม่ต้องการให้อาวุธอันทรงพลังเช่นนี้ต้องอยู่ในมือของศัตรู

"หืม? เจ้าต้องการอาวุธของข้างั้นรึ...เจ้าทราบหรือไม่ว่ามันมีค่าเพียงใด? มีบางเผ่ากระทั่งต้องการใช้ทุกสิ่งแลกเปลี่ยนกับมัน!" ปาเทียนหมิงรู้สึกภูมิใจอย่างมากที่ได้ครอบครองอาวุธชิ้นนี้ มันได้ใช้กระบองนี้สังหารผู้คนไปนับไม่ถ้วน ไม่มีผู้ใดสามารถต้านติดการโจมตีจากมันได้

เซียวอวี๋ดึงเอาพรากวิญญาณออกมา "ช่างหยิ่งยโสจริงๆ...นี่คือพรากวิญญาณ! เจ้าเคยได้ยินเรื่องราวของมันหรือไม่? อาวุธของเจ้าสามารถทัดเทียมกับอาวุธของข้า...หากว่าเจ้าชนะ เจ้าก็นำมันไป"

โครมม!

เซียวอวี๋ฟาดพรากวิญญาณลงบนพื้น คลื่นกระแทกอันรุนแรงได้ก่อให้เกิดเป็นหลุมขึ้นบนพื้น

"หืม?" ปาเทียนหมิงได้เห็นอานุภาพของพรากวิญญาณแล้ว อาวุธชิ้นนั้นไม่ได้ด้อยไปกว่าทลายทัพของมันเลย อาวุธของเซียวอวี๋ดึงดูดปาเทียนหมิงไม่น้อย

"มันคือพรากวิญญาณที่ถูกตีขึ้นในยุคโบราณ?" ปาเทียนหมิงมีความรู้เกี่ยวกับอาวุธไม่น้อย นามของพรากวิญญาณเองก็ถูกบันทึกเอาไว้ตั้งแต่ยุคโบราณ

เซียวอวี๋เผยรอยยิ้ม "ถูกแล้ว ข้าพบมันที่เมืองโบราณแห่งหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว...เจ้าจะว่าอย่างไร?"

ปาเทียนหมิงยิ้มออกมา "ในเมื่อเจ้ารนหาที่เอง เช่นนั้นข้าก็จะขอรับมันไว้..."