ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

"พวกเจ้าดัดแปลงหุ่นกลได้แล้ว?" เซียวอวี๋ตาเป็นประกายเมื่อได้ยินข่าวนี้ เขาเคยพลังของหุ่นกลมาก่อน ทั้งมันยังตราตรึงใจเขาอย่างมาก เขาเฝ้ารอคอยวันที่มันจะกลายเป็นของเล่นของเขา หลังจากนั้นเขาจึงติดตามโฟเรอร์ไป

หุ่นกลนับสิบตัวกำลังยืนตั้งแถวรอคอยการมาของเขา โครงสร้างด้านนอกของหุ่นกลถูกประกอบขึ้นจากวัตถุดิบที่หลากหลายที่นำมาจากนครใต้พิภพ นั่นเป็นผลให้หุ่นกลเหล่านี้สามารถต้านทานการโจมตีด้วยเวทมนตร์ได้ในระดับหนึ่ง

นอกจากนี้โฟเรอร์ยังได้ติดตั้งเลื่อยยักษ์ให้กับหุ่นกลตามหนังสือของพวกก๊อบลิน เลื่อยตัวนี้มีพลังมากพอที่จะโค่นต้นไม้ใหญ่ได้สบาย ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงร่างกายแสนเปราะบางของมนุษย์ ยิ่งไปกว่านั้นโฟเรอร์และพวกก๊อบลินยังพบวิธีการควบคุมหุ่นกลจากภายในได้ดีกว่าเดิม นั่นทำให้มันสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่วว่องไวมากขึ้น บทบาทในสนามรบของพวกมันก็จะเพิ่มขึ้นด้วย

เซียวอวี๋ได้ตรวจดูหุ่นกลที่โฟเรอร์นำเสนอ มันน่าทึ่งเสียจนเซียวอวี๋อดชื่นชมไม่ได้ เกราะของหุ่นกลมีความหนาถึงสองเซนติเมตร ซึ่งมันก็เพียงพอที่จะปกป้องหุ่นกลจากเวทระดับสูงแล้ว ตอนนี้มันได้ถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นเครื่องจักรสังหารอย่างแท้จริง

อย่างไรก็ตาม เซียวอวี๋อดขมวดคิ้วไม่ได้เมื่อได้เห็นห้องปฏิบัติการของหุ่นกล "ไฉนมันจึงเล็กนัก?"

โฟเรอร์เกาศีรษะ "นายท่าน พวกเราได้เพิ่มกระสุนแลเปลี่ยนโครงสร้างไปมาก ดังนั้นจึงเหลือเพียงพอสำหรับก๊อบลินหนึ่งตนเท่านั้น...พวกเราชาวก๊อบลินมีอยู่มากมาย ดังนั้นพวกเราจึงหวังจะได้รับใช้นายท่านในสนามรบ"

เซียวอวี๋นำพวกก๊อบลินกลับมาด้วยมากมาย ตอนนี้ดูเหมือนว่าพวกมันสามารถช่วยรบในสงครามได้แล้ว

"อืม...แสดงถึงการเปลี่ยนแปลงให้ข้าดู" เซียวอวี๋โบกมือ โฟเรอร์ตื่นเต้นขึ้นมา เขากวักมือเรียกก๊อบลินที่ได้รับการฝึกบังคับหุ่นกลมา ก๊อบลินตนนี้ดูตื่นเต้นอย่างมาก มันคลานเข้าไปใต้หุ่นก่อนจะเปิดประตูเล็กเข้าไปภายใน

คลิ๊ก

ก๊อบลินเดินเครื่องหุ่นกลและเริ่มเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า

"แสดงอาวุธหลักก่อน ดาบ!" โฟเรอร์ตะโกน

หุ่นกลเคลื่อนที่ไปหยุดหน้าเสาไม้ที่เตรียมเอาไว้

ฟับ!

ดาบยักษ์ถูกง้างขึ้นก่อนจะฟันฉับลงมา เสาไม้ที่มีความสูงราวสี่เมตรพลันถูกแยกออกเป็นสองซีก

"ดี" เซียวอวี๋กล่าวชม

"เหล็ก!" โฟเรอร์ตะโกนอีกครั้ง

หุ่นกลเคลื่อนไหวไปทางเสาเหล็กที่ดูหนาเตอะซึ่งสร้างขึ้นจากวัสดุที่ใช้ตีเกราะที่ดีที่สุด ดาบถูกยกขึ้นก่อนจะฟันลงไปที่เสาเหล็กจนแยกเป็นสองซีกโดยไม่ติดขัด

"เคลื่อนไหวได้รวดเร็ว...ยอดเยี่ยม" เซียวอวี๋กล่าวชื่นชมขณะมองดูดาบที่ฟันใส่เสาเหล็ก

โฟเรอร์กล่าวเสริมอย่างภูมิใจ "นายท่าน พวกเราได้ปรับเปลี่ยนกลไกของดาบให้เพิ่มความเร็วได้เป็นสองเท่า...ความรุนแรงของมันก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน"

เซียวอวี๋มีความสุขอย่างมาก เพราะการซื้อพวกทาสก๊อบลินมานับว่าคุ้มค่าอย่างมาก อย่างไรก็ตาม เขาไม่ทราบว่าฮิกกิ้นแทบอยากจะฆ่าก๊อบลินพวกนี้ไป เนื่องเพราะสำหรับเขาแล้ว พวกมันนับเป็นตัวผลาญวัตถุดิบอย่างแท้จริง แม้กระนั้นเซียวอวี๋ก็ยังคงสนับสนุนการวิจัยของโฟเรอร์ ก็จริงที่ฮิกกิ้นสามารถสร้างได้ดีกว่า ทว่าสุดท้ายแล้วฮิกกิ้นก็ไม่ได้จงรักภักดีต่อเซียวอวี๋ หากแต่เป็นโฟเรอร์

เมื่อเวลาผ่านไป การทดลองเหล่านี้ได้ยกระดับความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับการเล่นแร่แปรธาตุ และวิศวกรรมของโฟเรอร์ นอกจากนี้เซียวอวี๋ยังเข้าใจการพัฒนาอย่างยั่งยืนที่คนอื่นๆไม่เข้าใจ

ฮิกกิ้นพยายามจะจำกัดการใช้วัตถุดิบของโฟเรอร์ กระนั้นเซียวอวี๋ก็ยังลอบส่งสิ่งของให้กับโฟเรอร์ ตอนนี้เซียวอวี๋รู้สึกว่าการลงทุนของเขาคุ้มค่าอย่างมาก วัตถุดิบเหล่านั้นก็เป็นเพียงสิ่งของนอกกาย แต่ความเข้าใจด้านการแปรธาตุและวิศวกรรมได้เพิ่มขึ้นอย่างไม่อาจประเมินค่าได้

"เอาล่ะ ตอนนี้ทดสอบการกระโดด" โฟเรอร์ตะโกน

"มันกระโดดได้ด้วยหรือ?" เซียวอวี๋ประหลาดใจ

"ได้ขอรับ...เพื่อที่จะทำให้มันคล่องตัวมากขึ้นพวกเราจึงติดตั้งอุปกรณืที่ทำให้มันสามารถกระโดดได้...ขอเชิญนายท่านรับชม" โฟเรอร์กล่าวอธิบาย

หุ่นกลเดินไปหยุดที่เบื้องหน้ารั้วไม้ เมื่อมันขยับเคลื่อนไหวก็มีเสียงดังออกมา หุ่นกลพยายามจะกระโดดข้ามรั้วไม้สูงสองเมตร ทว่ามันกลับสะดุดและทำให้ร่างที่มีน้ำหนักหลายตันพุ่งเข้าชนรั้ว

ตึงงงงงง!

เซียวอวี๋ปิดตาลงเพราะไม่ต้องการชมภาพบาดตา เขาได้ลงทุนไปมาก และเขาไม่ต้องการให้มันเสียเปล่า เมื่อเขาลืมตาขึ้นมาก็เห็นหลุมขนาดใหญ่

"นายท่าน นี่เป็นความผิดพลาด...พวกเราจะปรับปรุงแก้ไขมันขอรับ" ใบหน้าของโฟเรอร์เจือสีแดงเพราะความอับอาย

เซียวอวี๋ได้กล่ามให้กำลังใจแทนที่จะกล่าวตำหนิ "ช่างเถอะ...เกิดข้อผิดพลาดขึ้นเป็นเรื่องธรรมดา...มันพังแล้วหรือ?" สิ่งเดียวที่เซียวอวี๋กังวลก็คือ กลัวว่ามันจะพังโดยง่าย

โฟเรอร์รีบโบกมือเป็นพัลวัน "แน่นอนว่ายังขอรับ! พวกเราได้เสริมทุกส่วนของมันรวมทั้งภายใน...มันจะไม่เสียหายโดยง่ายขอรับ"

"เจ้าก้าวเร็วไปแล้ว!" โฟเรอร์หันไปตะโกนใส่หุ่น

มีเสียง 'คลิ๊ก' ดังขึ้นอีกครั้งขณะที่หุ่นลุกขึ้นยืน มันหันมาเซียวอวี๋เพราะเกรงกลัวการลงโทษ

"การทดสอบต่อไป!" โฟเรอร์กระแอมไอ

พวกก๊อบลินใช้ชีวิตในฐานะทาสมายาวนาน ดังนั้นพวกมันจึงคุ้นชินกับความคิดเช่นนี้ พวกมันจะเกรงกลัวการลงโทษเมื่อกระทำข้อผิดพลาด โชคดีที่เซียวอวี๋ไม่ใช่คนเช่นนั้น นายใหม่ของพวกมันครั้งนี้นับว่าใจดีอย่างยิ่ง เขาไม่ได้ลงไม้ลงมือพวกมันราวกับทุบตีสัตว์เลี้ยง ดังนั้นพวกมันจึงยึดถือคำด่าทอของเซียวอวี๋เป็นบทลงโทษสถานเบา

หุ่นกลขยับเคลื่อนไปยังเสาเหล็กก่อนที่ครั้งนี้จะเปลี่ยนเป็นใช้เลื่อยแทน เทคนิคการผลิตใบเลื่อยนี้อิงมาจากจากตำราวิศวกรรม ใบเลื่อยนี้ถูกประดิษฐ์โดยพวกก๊อบลินโบราณเพื่อใช้ในการตัดไม้ พวกก๊อบลินมีรูปร่างเล็กเตี้ย ดังนั้นจึงยากที่จะตัดต้นไม้ นอกจากนั้นพวกก๊อบลินยังเป็นเผ่าพันธุ์ที่รักสงบ พวกมันออกสำรวจสถานที่และประดิษฐ์สิ่งของเนื่องเพราะความใฝ่รู้

กริ๊ซซซซ~

เสียงใบเลื่อยตัดผ่านเสาเหล็กดังเสียดหู ขณะที่เกิดประกายไฟขึ้นทุกครั้งที่ใบเลื่อยหมุนเฉือนเหล็ก

"นี่มันยอดไปเลย" เซียวอวี๋กล่าวออกมาพลางมองดูฉากเบื้องหน้า

"ยอดเยี่ยมอย่างที่สุดขอรับ" โฟเรอร์พยายามจะเลียนแบบคำกล่าวของเซียวอวี๋

"ยังมีอะไรอีกหรือไม่?" เซียวอวี๋หันมาถาม

"ยังมีหน้าไม้บาริสต้าที่ติดตั้งอยู่กับแขนของหุ่นกลขอรับ อำนาจทำลายของมันเทียบได้กับบาริสต้าเบา...นอกจากนี้พวกเรายังได้ปรับปรุงการยิงตามที่นายท่านบอกขอรับ" โฟเรอร์อธิบาย

หุ่นกลเดินไปอีกด้านหนึ่งและยกแขนซ้ายขึ้นมา มีเสียงดังขึ้นเบาๆก่อนที่ปากกระบอกแปดลำกล้องจะปรากฏขึ้นมา

"โครตเจ๋ง! เจ้าสร้างขึ้นหรือ?" เซียวอว๊๋มองโฟเรอร์อย่างตกตะลึง

เซียวอวี๋ได้อธิบายหลักการของปืนกลแก๊ตลิ่งเมื่อยามที่เขามีเวลาว่าง เขาต้องการให้โฟเรอร์สร้างบาริสต้าเบาให้คล้ายปืนกลแก๊ตลิ่ง เซียวอวี๋ไม่คิดเลยว่าโฟเรอร์จะสามารถเข้าใจมันได้ในระยะเวลาอันสั้น

"ข้าไม่ค่อยฉลาดเท่าใด...ข้าไม่อาจกระทำได้ตรงตามที่นายท่านบรรยาย ความเร็วในการบรรจุหอกยังเชื่องช้าอยู่บ้าง" โฟเรอร์กล่าวอธิบาย เขาได้ยินเซียวอวี๋อธิบายพลังของปืนกลแก๊ตลิ่ง ซึ่งเขาก็ทราบว่าบาริสต้าก็ยังทรงพลังถึงเพียงนั้น แต่ที่เขาไม่ทราบก็คือ เซียวอวี๋ไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะกระทำสำเร็จ

ฟุบ~

หุ่นกลยกแขนซ้ายขึ้นและเริ่มยิงออกไป หอกเล่มแรกคลาดเคลื่อนจากเป้าเล็กน้อยและปัเข้ากับกำแพงหนาที่ด้านหลัง หอกเล่มที่สองยิงเข้าเป้า แต่ก็ไม่ได้เข้าจุดสำคัญ กระนั้นมันก็เพียงพอที่จะสังหารเป้าหมายได้แล้ว หอกยังคงถูกยิงออกไปอย่างต่อเนื่องและเรียงรายอยู่บนเป้า แม้ความแม่นยำของมันจะต่ำ แต่พลังทำลายของมันนับว่ารุนแรงยิ่ง นอกจากนี้มันยังเป็นไปตามที่โฟเรอร์กล่าวเอาไว้ การบรรจุหอกใหม่ต้องใช้เวลาหนึ่งวินาทีก่อนจะยิงออกได้ กระนั้นเซียวอวี๋ก็ตื่นเต้นยิ่ง มันสามารถพลิกโฉมสงครามได้เลยหากใช้ในสงครามขนาดใหญ่ จุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของบาริสต้าก็คือ การบรรจุกระสุนที่เชื่องช้า จะเกิดอะไรขึ้นถ้าหน้าไม้และเครื่องบาริสต้าไม่จำเป็นต้องเสียเวลาบรรจุกระสุน? พวกมันจะทรงพลังถึงเพียงใด?

"เจ้าสามารถสร้างบาริสต้าเช่นนี้ได้หรือไม่? ข้าต้องการให้มันยิงได้รวดเร็ว..." เซียวอวี๋เอ่ยปากถาม

"นายท่าน...พวกเราสามารถกระทำขอรับ แต่พวกเราไม่มีวัตถุดิบ..." โฟเรอร์เกาศีรษะ

"วัตถุดิบแบบใด?" เซียวอวี๋รู้สึกราวกับถูกค้อนทุบเข้าดับฝัน

"เส้นเอ็นมังกรที่พวกเรานำกลับมาจากนครใต้พิภพถูกใช้ในการสร้างบาริสต้าและหน้าไม้....วัสดุอื่นๆไม่สามารถรั้งดึงหอกได้ด้วยความเร็วเช่นนั้นขอรับ ทั้งยังไม่อาจใช้ได้ต่อเนื่องยาวนาน..." โฟเรอร์กล่าวตอบ

"มารดามันเถอะ! เส้นเอ็นมังกร! เจ้าหมายความว่าพวกเราต้องใช้เส้นเอ็นมังกร?" เซียวอวี๋โพล่งออกมา เขาไม่เคยคิดว่าโฟเรอร์จะต้องใช้เส้นเอ็นมังกรในการปรับแต่งกลไก ตัวเขากำลังวางแผนที่จะใช้เส้นเอ็นมังกรจัดสร้างธนูแบบพิเศษขึ้นมา

โฟเรอร์รีบกล่าวอย่างรวดเร็ว "นายท่าน...ไม่ต้องกังวลขอรับ! ข้าจะขอให้ท่านฮิกกิ้นสลักอาคมเวทสายลมบนเส้นเอ็นเพื่อเพิ่มความรวดเร็วให้เป็นสองเท่า! หุ่นกลเหล่านี้จะต้องมีอานุภาพมากกว่าธนูเหล่านั้นอย่างแน่นอนขอรับ!"

เซียวอวี๋บ่นอยู่นับนาทีก่อนจะกล่าวว่า "มารดามัน! เจ้าเพียงหวังว่าความแข็งแกร่งของหุ่นกลจะเพิ่มขึ้น หากไม่ใช่เพราะข้าต้องใช้มันในสนามรบ ข้ารับรองเลยว่าพวกเจ้าจะอดมื้อเย็น!"

โฟเรอร์คาดว่าพวกเขาจะต้องโทษหนัก "นายท่านโปรดวางใจขอรับ!...มันจะเป็นไปตามที่ท่านต้องการ หุ่นกลเหล่านี้จะเป็นเครื่องมือสังหารที่แข็งแกร่งที่สุดในสนามรบ!"

เซียวอวี๋กวาดสายตามองหุ่นกลเหล่านั้นขณะในใจทั้งรักและชังในเวลาเดียวกัน เขาหันหลังก่อนจะจากไป....