ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

เซียวอวี๋รู้สึกโล่งใจเมื่อพบว่าผู้ที่เข้ามาคือปรมาจารย์อ้าวตู๋ อาจารย์ของโถวปาหง

"ท่านอาจารย์" โถวปาหงคุกเข่าลงทั้งน้ำตา

ปกติแล้วโถวปาหงไม่ใช่คนที่จะเสียน้ำตาได้ง่าย แต่เมื่อได้เห็นผู้ที่ใกล้ชิดเขา อ้าวตู๋ อารมณ์ที่สะกดกลั้นเอาไว้ก็พลันไหลทะลักออกมาโดยไม่อาจสะกดกลั้นไว้ได้อีก

อ้าวตู๋ลูบศีรษะโถวปาหงอย่างอ่อนโยน "เจ้าเติบโตแล้ว เจ้าไม่ใช่เด็กอีกต่อไป เจ้าคือจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิเมฆาตะวันตก เจ้าจะต้องเข้มแข็ง อย่าแสดงด้านที่อ่อนแอต่อคนนอก" มีความเอ็นดูอยู่ในแววตาของอ้าวตู๋ หากแต่เขาก็ยังย้ำเตือนหน้าที่ต่อโถวปาหง โถวปาหงเช็ดน้ำตาและลุกขึ้นยืน

"เป็นเรื่องดีที่เจ้าไม่ได้บุ่มบ่ามกลับไปที่เมืองหลวง หากว่าทำเช่นนั้น เกรงว่าเจ้าจะไม่อาจออกมา" อ้าวตู๋กล่าวเสริม เขาคิดว่าด้วยการแสดงออกของโถวปาหงเช่นนี้เหมาะสมแล้วที่จะได้ครองบัลลังก์

จักรพรรดิไม่อาจใช้อารมณ์มากเกินไป จักรพรรดิจะต้องพิจารณาเรื่องราวอย่างรอบครอบ โถวปาหงไม่ได้ตรงกลับไปช่วยจักรพรรดิโถวปาเย่ หากแต่เลือกที่จะสั่งสมกำลังพลและสร้างฐานที่มั่นเมื่อได้ยินข่าวเรื่องการก่อกบฏ นี่แสดงให้เห็นว่าโถวปาหงเป็นคนที่สุขุมเยือกเย็น

ใบหน้าของโถวปาหงแฝงความละอายใจ "นั่นเป็นเพราะข้าได้รับการสนับสนุนจากเซียวอวี๋ มิเช่นนั้นข้าคงไม่อาจกระทำเช่นนี้ได้"

อ้าวตู๋ขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำกล่าวของโถวปาหง "เจ้าใช่ลอร์ดแห่งดินแดนไลอ้อนหรือไม่? เซียวอวี๋?"

เซียวอวี๋ค่อนข้างประหลาดใจเมื่อได้ยินอ้าวตู๋เอ่ยชื่อของเขาออกมา เขาหัวเราะ "ท่านปรมาจารย์ทราบนามของข้าด้วยหรือ?"

อ้าวตู๋จับจ้องมองเซียวอวี๋พักหนึ่ง "เจ้าได้รวบรวมเผ่าพันธุ์ออร์ค เอลฟ์และเผ่าพันธุ์อื่นๆได้ภายในเวลาไม่นาน เจ้าได้สร้างชื่อเสียงจนลือลั่นในพื้นที่แถบนี้ แล้วข้าจะไม่ทราบถึงการดำรงอยู่ของเจ้าได้อย่างไร?"

เซียวอวี๋โค้งตัวลงเล็กน้อย "ท่านปรมาจารย์ยกยอข้าไปแล้ว"

แววตาของอ้าวตู๋สว่างวาบ "เดาว่าเจ้าคงไม่ได้มาที่จักรวรรดิเพื่อช่วยเหลือโถวปาหงสินะ"

เซียวอวี๋หัวเราะ "แน่นอนว่าไม่....หลังจากที่ปราบปรามความไม่สงบในดินแดนได้แล้ว ข้าก็เดินทางมาที่จักรวรรดิเพื่อรวบรวมข้อมูล...ไม่คาดคิดว่าจะพบเจอกับเหตุการณ์เช่นนี้....ข้าได้กลายเป็นสหายกับโถวปาหงและพบว่าเขากำลังเผชิญกับความลำบาก...ในฐานะบุรุษผู้มีเกียรติแล้ว ข้าย่อมไม่อาจทนนิ่งเฉย"

อ้าวตู๋กล่าวขึ้นอีกว่า "เจ้าไม่ได้กำลังช่วยเหลือหงเอ๋อร์ หากแต่เพื่อตัวเจ้าเอง....เจ้าทราบว่าเป้าหมายต่อไปของพวกมันก็คือดินแดนไลอ้อน การที่เจ้าเลือกช่วยเหลือหงเอ๋อร์ก็เพราะว่าไม่ต้องการที่จะเผชิญหน้ากับทั้งจักรวรรดิเมฆาตะวันตก"

"เมื่อพูดคุยกับผู้ที่ชาญฉลาดก็ไม่จำเป็นต้องสาธยายให้มากความ....ท่านปรมาจารย์อ้าวตู๋ช่างสมกับเป็นผู้สูงส่ง อันที่จริงแล้ว ข้าคิดดังเช่นที่ท่านกล่าว...กระนั้นตอนนี้พวกเราก็เป็นพันธมิตรกันแล้ว ดังนั้นข้าจึงบังอาจคาดเดาว่าท่านก็จะไม่ปฏิเสธความช่วยเหลือจากข้า" เซียวอวี๋ยิ้มออกมา

เซียวอวี๋ทราบดีว่าทั้งโถวปาหงและอ้าวตู๋ต่างต้องการการสนับสนุนจากเขา หากไม่แล้วพวกเขาก็จะไม่อาจรับมือกับโถวปากุ้ยได้ โถวปากุ้ยได้วางแผนมาตลอดหลายปี ทั้งยังควบคุมกองทัพส่วนใหญ่ไป

ตอนนี้โถวปาหงต้องการทัพแกร่งเพื่อที่จะสามารถคานอำนาจกับโถวปากุ้ยได้

อ้าวตู๋ยิ้มขณะมองไปที่เซียวอวี๋ "แน่นอน พวกเราย่อมไม่ปฏิเสธ...เหตุใดพวกเราจะต้องปฏิเสธพันธมิตรที่แข็งแกร่งเช่นนี้ด้วยเล่า? หากแต่เงื่อนไขของการช่วยเหลือคือ?"

เซียวอวี๋ปรบมือเข้าหากันเมื่อได้ยินคำกล่าวของอ้าวตู๋ "หลายวันที่ผ่านมานี้ข้าได้หารือกับโถวปาหงเกี่ยวกับสถานการณ์แล้ว แต่พวกเรายังไม่มีโอกาสจะได้พูดคุยในส่วนของเงื่อนไข....ในเมื่อหัวข้อกลายเป็นเรื่องนี้แล้ว พวกเราก็มาพูดคุยถึงมัน"

โถวปาหงกังวลขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อได้ยินเซียวอวี๋กล่าวเช่นนั้น เขาจะต้องคอยรับฟังอย่างตั้งใจเพราะทราบว่านี่เป็นเรื่องผลประโยชน์ของจักรวรรดิเมฆาตะวันตก

อ้าวตู๋พยักหน้า "พวกเราควรพูดคุยกันในเรื่องนี้ตั้งแต่เนิ่นๆ..."

เซียวอวี๋ผงกศีรษะและเริ่มต้นกล่าว "ท่านอาจจะยังไม่ทราบ แต่ข้านั้นเป็นผู้ที่รักความสงบสันติอย่างยิ่ง ข้าเป็นเพียงลอร์ดในดินแดนผืนเล็กๆ...ข้าจิบไวน์ เล่นกับมังกรของข้าและสนุกกับหญิงงาม...กระนั้นกลับมีคนคิดโจมตีข้า ทั้งที่ข้าเพียงสนุกกับชีวิตไปวันๆ...ดังนั้นจึงเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ที่ข้าจะต้องหยิบอาวุธลุกขึ้นปกป้องตัวเอง..เฮ้อ...บอกท่านตามตรง ข้าไม่ได้มีความทะเยอทะยานใดๆเกี่ยวกับพื้นที่ของจักรวรรดิเลย...แผ่นดินของพยัคฆ์คำรนนั้นกว้างขวางอยู่แล้ว มันทำให้ข้าปวดหัวอย่างยิ่ง ข้าคงไม่เสียพลังงานชีวิตมารุกรานจักรวรรดิหรอก

แต่ดูเหมือนว่าจักรวรรดิจะยังคงมีความคิดที่จะรุกรานและฮุบกลืนอาณาจักรพยัคฆ์คำรนอยู่....ดินแดนไลอ้อนนั้นเป็นเขตกันชนระหว่างสองอาณาจักร เป็นดินแดนที่ไม่มีผู้ครอบครองมาเนิ่นนาน...แต่ตอนนี้ มันเป็นของข้า ข้าไม่ได้ต้องการทำเรื่องที่โหดร้ายเช่นการบุกโจมตีผู้อื่น หากแต่ข้านั้นเป็นผู้ปกครองดินแดน...หาไม่แล้ว ข้าคงไม่อาจบากหน้าไปพบท่านบรรพบุรุษทั้งหลายได้...เงื่อนไขของข้าก็คือ หลังจากที่โถวปาหงกลายเป็นจักรพรรดิแล้ว เช่นนั้นเขาจะต้องประกาศว่ารู้จักกับข้าที่เป็นลอร์ดแห่งดินแดนไลอ้อน...ชาวเมฆาตะวันตกไม่อาจเข้าออกได้อย่างอิสระ และหลัจากจัดการเรื่องราวนี้ได้แล้ว ข้าจะก่อตั้งเมืองบนเส้นพรมแดนขึ้นอย่างเป็นทางการ หลังจากนั้นพวกเราก็จะร่วมมือกันอยู่อย่างสันติ"

โถวปาหงและอ้าวตู๋หันไปมองหน้ากันหลังจากได้ฟังคำพูดของเซียวอวี๋ อันที่จริงแล้วพวกเขาต่างคิดว่าข้อเรียกร้องของเซียวอวี๋นั้นไม่ได้มากจนเกินไป ดินแดนไลอ้อนได้ถูกยกให้กับบิดาของเซียวอวี๋โดยอาณาจักรพยัคฆ์คำรน กระนั้นมันก็ยังเป็นสถานที่ที่มีอิสระ พวกโจรหลายกลุ่มและชนเผ่าต่างๆได้อาศัยอยู่ที่พื้นที่นี้มาเป็นเวลานานแล้ว ทั้งสองอาณาจักรได้ส่งกองทัพไปปราบปรามอยู่หลายหน หากแต่ก็พบกับความล้มเหลวจนถึงตอนนี้

สถานที่นี้มีขนาดใหญ่และอยู่ใกล้กับเทือกเขาอัลคาเกน เป็นดินที่แห้งแล้งและเป็นที่ที่เหมาะสำหรับเป็นพื้นที่กันชน

กระนั้นจักรวรรดิก็ต้องพิจารณาถึงข้อดีข้อเสียของการยกพื้นที่นี้ให้กับเซียวอวี๋ จักวรรดิเมฆาตะวันตกไม่เคยคิดว่าพื้นที่ส่วนนี้เป็นของอาณาจักรพยัคฆ์คำรน ยิ่งไม่คิดว่ามันเป็นดินแดนไลอ้อน ตอนนี้เซียวอวี๋ต้องการที่จะร้องขอพื้นที่เขตกันชนทั้งหมดไป การยอมรับจากโถวปาหงก็หมายความว่าเขากำลังทอดทิ้งอุดการณ์ที่จะครอบครองพื้นที่ส่วนนี้ของจักรพรรดิองค์ก่อนๆไป นั่นเป็นความผิดบาปที่ต้องแบกรับจากการทอดทิ้งพื้นที่ขนาดใหญ่เช่นนี้

แน่นอนว่ากรรมสิทธิ์ของพื้นที่ส่วนนี้นั้นไม่ชัดเจน ก็ไม่ผิดอะไรที่จะยอมรับเงื่อนไขนี้ของเซียวอวี๋

"เจ้าช่างตะกละกลามนัก" อ้าวตู๋เอ่ยขึ้นมา ดูเหมือนว่าอ้าวตู๋จะไม่ค่อยพอใจเท่าใดกับข้อเรียกร้องของเซียวอวี๋

เซียวอวี๋ยิ้มออกมา "มันไม่ใช่ข้อเรียกร้องที่ใหญ่โต จักวรรดิเมฆาอาจจะไม่คิดว่ามันเป็นพื้นที่ของอาณาจักรพยัคฆ์คำรน....แต่ข้าสามารถใช้ประโยชน์จากความวุ่นวายในจักรวรดิกับพื้นที่นี้ได้ตลอดเวลา...ท่านไม่มีอะไรที่จะสูญเสียไปในเวลานี้ ยกเว้นการสนับสนุนจากข้า"

ทั้งอ้าวตู๋และโถวปาหงต่างทราบว่าสิ่งที่เซียวอวี๋กล่าวเป็นความจริง เซียวอวี๋สามารถใช้อำนาจในช่วงที่โถวปากุ้ยทำสงครามกับโถวปาหงเพื่อทำให้มันกลายเป็นดินแดนของเขา นอกจากนี้ การเชื่อมสัมพันธ์กับเพื่อนบ้านเช่นเซียวอวี๋ยังไม่เลว

"สิ่งที่เจ้าจะสัญญาหลังจากที่ได้อำนาจของดินแดนไลอ้อนเล่า?" อ้าวตู๋เอ่ยถามออกมาหลังจากครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง

เซียวอวี๋เผยรอยยิ้มขณะทราบว่าการเจรจาได้ลุล่วงแล้ว "ข้าจะช่วยโถวปาหงกำจัดโถวปากุ้ยและรวมแผ่นดินของจักรวรรดิให้เป็นหนึ่ง"

"รวมจักรวรรดิให้เป็นหนึ่งงั้นหรือ...ระยะเวลาของมันคลุมเครือมากเกินไป....มันอาจสามารถสำเร็จได้ในสิบปีหรือกระทั่งร้อยปี...พวกเราไม่อาจยอมรับได้หากว่าเจ้าจะใช้เวลานับร้อยปี" อ้าวตู๋มองเห็นช่องว่างในสัญญาของเซียวอวี๋

เซียวอวี๋พลันกล่าวเสริม "เพียงห้าปี...ข้าสัญญาว่าโถวปาหงจะรวมจักรวรรดิได้ภายในห้าปี...มิเช่นนั้นให้ถือว่าสัญญานี้เป็นโมฆะ"

โถวปาหงเงยหน้าขึ้นมองเซียวอวี๋ "ข้าสามารถยอมรับได้ แต่มันจะต้องเป็นความลับ ข้าไม่อาจปล่อยให้ผู้คนทราบว่าข้าได้ขายพื้นที่ของจักรวรรดิออกไปเพื่อรับการสนับสนุนจากเจ้า ข้าสามารถกระทำตามสัญญาได้ก็ต่อเมื่อสามารถรวมจักรวรรดิให้เป็นหนึ่งได้แล้วเท่านั้น"

เซียวอวี๋ส่ายศีรษะ "ผู้ใดจะทราบได้ว่าเจ้าจะไม่เปลี่ยนใจหลังจากรวมจักรวรรดิได้แล้ว?"

โถวปาหงขมวดคิ้ว "เช่นนั้นเจ้าต้องการอะไร?"

เซียวอวี๋เอ่ยออกมา "ข้าจะสร้างกำแพงที่ชายแดนในสามปี....ข้าจะสร้างเมืองขึ้นมาด้วยเช่นกัน เจ้าจะต้องออกคำสั่งไม่ให้ผู้คนของเจ้าเข้ามาในดินแดนของข้าโดยอิสระอีก...ข้อตกลงจะถูกประกาศสู่สาธารณชนเมื่อเจ้ารวมจักวรรดิได้แล้ว"

โถวปาหงขบคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ตกลง"