ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

"มันยอมรับการเดิมพันงั้นหรือ" ใบหน้าของดยุคซิมกลายเป็นประหลาดใจ

เออร์วินกล่าวด้วยความภูมิใจ "ขอรับ เขาต้องการชิงพวกทาสออร์คผ่านการต่อสู้ ข้าและฮวาได้ตรวจสอบในเรื่องนี้แล้ว เขานับเป็นผีพนันตัวหนึ่ง ทั้งหมดที่เขาทำตอนอยู่ที่เมืองไลอ้อนก็คือเที่ยวสนุกและเล่นพนัน อันที่จริงแล้วเขามีหนี้พนันอยู่มาก นอกจากนี้ ระหว่างเดินทางไปตระกูลหวัง เขายังได้เดิมพันกับพ่อบ้านของตระกูล เขาใช้นักรบออร์ค 11 ตนในการเอาชนะอัศวิน 100 คนที่ใช้คัมภีร์โซ่ ชัยชนะครั้งนั้นทำให้เขาหลงลำพอง ดังนั้นเขาจึงคิดว่าจะสามารถเอาชนะพวกเราได้"

ดยุคซิมขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะที่ใช้นิ้วมือเคาะไปบนโต๊ะ

"เช่นนั้นพวกเราก็เล่นกับมันเสียหน่อย ผลลัพธ์ไม่มีทางเปลี่ยนไปแม้ว่ามันจะวางแผนการใดไว้ก็ตาม ช่างเป็นความคิดที่เพ้อฝันนัก จะใช้ออร์คฝูงหนึ่งเอาชนะหน่วยยมทูตของข้างั้นหรือ หากเป็นการต่อสู้หนึ่งต่อหนึ่งพวกออร์คก็นับได้ว่าเป็นนักรบชั้นยอด

แต่จะอย่างไรเสียพวกมันก็ยังไม่อาจเป็นคู่มือคนของเรา ไพร่พลของเราย่อมไม่อ่อนแอดังเช่นอัศวินจากตระกูลหวัง ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้วพวกเราก็ต้องทำให้แน่ใจว่าจะกุมชัยชนะเอาไว้ได้โดยไม่สนว่าจะใช้วิธีการใด ตรวจสอบให้แน่ใจว่าได้จัดการพวกออร์คให้เรียบร้อยก่อนการต่อสู้จะเริ่มขึ้น.....ให้มันได้ทราบความร้ายกาจของไพร่พลหน่วยยมทูต!"

ดยุคซิมเอนตัวลงบนพนักพิง

เคล็ดลับของความสำเร็จก็คือ การพยายามใช้ทุกวิธีการเพื่อคว้ากุมชัยชนะเอาไว้ และจงอย่าได้ต่อว่าผู้อื่นว่าใช้เล่ห์เพทุบาย

ดยุคซิมทราบว่าเซียวอวี๋มีแผนการบางอย่างอยู่ แต่เขาย่อมไม่ใส่ใจผู้เยาว์คนหนึ่ง! ในอดีตเขายังไม่เห็นเซียวซานเทียนอยู่ในสายตาเสียด้วยซ้ำ....เขาเพียงหวาดหวั่นต่อเหล่าผู้จงรักต่อราชบัลลังก์ หากไม่เป็นเพราะพวกหัวคร่ำครึที่จงรักเหล่านั้น ป่านฉะนี้ราชวงศ์พยัคฆ์คำรนคงสิ้นชื่อไปเนิ่นนานแล้ว เมื่อเป็นเช่นนั้นดยุคซิมก็จะเป็นผู้ที่มีสิทธิ์ก้าวขึ้นปกครองโลก

...............................

...............................

ใบหน้าของเซียวอวี๋เปลี่ยนเป็นจริงจังยามเมื่อกลับมาที่ห้องพัก แม้ว่าตอนมื้อค่ำเขาจะร่วมดื่มและหัวเราะไปกับเออร์วิน หากแต่ในความเป็นจริงเขาทราบว่าจะต้องวางแผนให้รัดกุม ที่นี่ไม่ได้มีเครื่องยิงจู่โจมให้เขาใช้ เช่นนั้นเขาจะต้องวางแผนรับมือกับทัพทหารเกราะหนักให้ดี

เซียวอวี๋ต้องการนำมังกรน้อยและทิรันด้าเข้าสู่สนามรบ เพราะเพียงพลังของเหล่าออร์คนั้นยังไม่พอที่จะเอาชัยเหนือทัพเกราะหนักได้ แอนโทนีดาสเองก็เป็นมนุษย์ผู้หนึ่ง นั่นจึงเป็นการไม่ฉลาดหากจะนำเขาเข้าร่วมการต่อสู้ ในครั้งนี้ ทุกคนต่างทราบดีว่านี่ไม่ใช่การต่อสู้ระหว่างเผ่าพันธุ์ออร์คและมนุษย์ หากแต่เป็นสงครามระหว่างเซียวอวี๋และดยุคซิม ทิรันด้านั้นเป็นเอลฟ์และมังกรน้อยก็เป็นสัตว์อสูร ส่วนตัวเขาเป็นผู้ริเริ่มเดิมพัน ดังนั้นจึงเป็นเรื่องปกติที่เขาจะเป็นผู้บัญชาการในสนามรบ

ความแข็งแกร่งของมังกรน้อยยังต่ำอยู่มาก แต่เซียวอวี๋นั้นพบว่ามันสามารถส่งเสียงคำรามได้ เสียงคำรามของมันไม่อาจทำร้ายศัตรู แต่สามารถทำให้ขวัญกำลังใจของอีกฝ่ายลดลงได้

"ทิรันด้า ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่ตำหนิข้าที่ถือวิสาสะใช้เจ้าในการเดิมพัน" เซียวอวี๋หันไปมองทิรันด้า เขารู้ว่าเป็นเรื่องยากที่เอลฟ์ซึ่งยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีจะสามารถยอมรับได้หากตนถูกใช้เป็นเครื่องเดิมพัน

ทิรันด้าตอบกลับด้วยความหนักแน่น "ท่านเป็นเจ้านายของข้า หน้าที่ของข้าคือต่อสู้เพื่อท่าน หากท่านมีคำสั่งเช่นนั้น มันก็จะเป็นไปตามนั้น"

เซียวอวี๋พบว่ามันแปลกประหลาดอย่างมากที่ทิรันด้าไม่ได้กล่าวโทษในการกระทำที่น่ารังเกียจของเขา ยิ่งไปกว่านั้นเขายังคิดเอาไว้ว่าค่าความภักดีของนางจะต้องลดลงไม่น้อย แต่หลังจากขยี้ตามองอยู่หลายเที่ยวก็พบว่ามันกลับเพิ่มขึ้นมา 5 หน่วย เขารู้สึกมึนงงเพราะไม่ทราบว่าเหตุใดนางถึงไม่รู้สึกโกรธเคืองเขา แต่เขาก็ละความสนใจไปเพราะต้องจดจ่อกับการต่อสู้ที่กำลังจะมาถึง

"ลีอา เจ้ามีหนทางที่จะติดต่อกับตาแก่เคราเฟิ้มนั่นหรือไม่" เซียวอวี๋เอ่ยปากถามออกมา

ลีอากลายเป็นมึนงง "จะทำอะไร?"

เซียวอวี๋ทอดตามองออกไปนอกหน้าต่าง "ส่งข้อความไปให้เขา บอกให้เขาเร่งเดินทางมาที่นี่ ไม่เช่นนั้นพวกเราคงไม่อาจออกไปจากที่นี่ได้แม้ว่าเราจะเป็นฝ่ายได้รับชัยชนะก็ตาม คราวนี้ข้าต้องการความช่วยเหลือของเขา"

เซียวอวี๋ทราบว่าดยุคซิมจะต้องไม่ปฏิบัติตามข้อตกลงโดยง่ายแม้ว่าพวกเขาจะเอาชนะได้ก็ตาม เขาต้องการบุคคลระดับธีโอดอร์เพื่อค้ำยันกับดยุคซิม เซียวอวี๋เชื่อว่าดยุคซิมไม่ได้มีผู้แข็งแกร่งหนุนหลังเขาอยู่ มันอาจจะมีผู้ใช้มนตราขั้นที่ห้าอยู่หลายคนในเมืองเบงกอลแห่งนี้ แต่ต่อให้พวกเขารวมกันก็ยังไม่ใช่คู่ต่อกรของหนึ่งจอมมนตราขั้นที่หก

ลีอาไม่ได้กล่าวสิ่งใดหากแต่ส่งข้อความออกไป

การต่อสู้จะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้

ในช่วงระหว่างสองวันมานี้ เซียวอวี๋ยังคงครุ่นคิดหากลยุทธ์ที่จะใช้รับมือกับทัพทหารเกราะหนัก เขาขอให้เออร์วินพาไปพบพวกทาสออร์ค แต่เออร์วินก็ได้ใช้ข้ออ้างต่างๆมาลากถ่วงการพบปะระหว่างพวกเขา เขากล่าวว่าพวกทาสออร์คนั้นอยู่ในหลายสถานที่และกำลังเดินทางมา ท้ายที่สุดเขาก็ให้เซียวอวี๋ได้พบกับพวกมันเพียงไม่กี่ชั่วโมงก่อนที่การต่อสู้จะเริ่มขึ้น

เซียวอวี๋ทราบว่าพวกเขากำลังวางแผนบางอย่างอยู่ แต่จะอย่างไรเสียเขาก็ต้องปฏิบัติตามคำสัญญาที่ให้ไว้กับกรอมให้ได้แม้ว่าจะต้องจ่ายออกไปเพียงใดก็ตาม

.....................................

.....................................

วันของการนัดหมายมาถึงแล้ว เซียวอวี๋ไปที่โคลอสเซียมเพื่อพบกับพวกออร์ค เขาต้องเตรียมพวกมันให้พร้อมสำหรับการต่อสู้ที่กำลังจะมาถึง

เซียวอวี๋กล่าวกับลีอาที่อยู่บนรถม้า "ลีอา ขอให้ท่านธีโอดอร์ช่วยพาพี่สะใภ้ของข้าและคนอื่นๆกลับไปยังเมืองไลอ้อนด้วย หากว่าวันนี้ข้าไม่รอดออกมา"

"ฮึ่ม! หากเจ้าตายข้าก็ต้องตายด้วย! แล้วข้าจะยังไปส่งข้อความถึงเขาได้อย่างไร? จงมีชีวิตรอดและเอาไว้บอกตนเองเถอะ! จนถึงตอนนี้ข้าก็ยังไม่เข้าใจถึงเหตุผลที่เจ้าจะสู้เพื่อออร์คเหล่านั้นเลย"

เซียวอวี๋อมยิ้ม "ข้าไม่ได้มองพวกมันเป็นออร์ค หากแต่เป็นสหายและครอบครัว เจ้าจะยังอยู่เฉยได้งั้นหรือหากว่าชีวิตของสหายกำลังมีภัย?"

ลีอากล่าวออกมาช้าๆ "งั้นนี่จึงเป็นเคล็ดลับที่ใช้ปกครองพวกออร์คและเอลฟ์?"

เซียวอวี๋พยักหน้า "แน่นอนว่าไม่ มันเป็นเพียงข้อเท็จจริง เจ้าคิดว่าการแบ่งชาติพันธุ์นั้นสำคัญสำหรับมนุษย์งั้นหรือ ข้าคิดว่าทุกสิ่งที่มีสติปัญญานั้นล้วนเท่าเทียมกัน ไม่สำคัญว่าเจ้าจะเป็นมนุษย์ ออร์ค เอลฟ์หรือคนแคระ! ข้าคิดว่ามนุษย์ไม่ควรเข่นฆ่าเผ่าพันธุ์อื่นเพียงเพราะพวกมันไม่ได้มีสติปัญญาเทียบเท่า พวกสัตว์อสูรนั้นกินมนุษย์เพื่อความอยู่รอด เพื่อปากท้องของพวกมัน ทว่ามนุษย์กลับเข่นฆ่าล้างพวกมันเพียงเพราะต้องการฆ่า! คติของข้าคือการเคารพชีวิต!"

ลีอาอ้าปากค้างขณะที่มองดูเซียวอวี๋ นางคิดว่าเซียวอวี๋เป็นเพียงอันธพาลที่ชอบก่อเรื่องผู้หนึ่ง ทว่าความคิดนี้ของเซียวอวี๋มันช่างน่าเหลือเชื่ออย่างยิ่ง

"คำพยากรณ์ของตาแก่เป็นความจริงงั้นหรือ? ข้าควรติดตามเขาไปจนตาย?"

..................................

..................................

เออร์วินกำลังรอคอยพวกเขาอยู่ที่โคลอสเซียม เขาออกมาต้อนรับเซียวอวี๋อย่างอบอุ่น "ดยุคอวี๋ ข้าเชื่อว่าการต่อสู้ในวันนี้จะต้องเป็นการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยม"

เซียวอวี๋หัวเราะ "เซอร์เออร์วิน อย่าได้กลับคำเสียล่ะหากว่าท่านเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ในวันนี้ ข้ามั่นใจในเหล่าองค์รักษ์และความสามารถในการบัญชาของข้ายิ่ง หน่วยยมทูตของท่านจะต้องพ่ายแพ้ต่อเหล่าออร์คภายใต้การบัญชาการของข้า! ข้าทราบว่าพวกเขานั้นแข็งแกร่งมาก แต่ข้านั้นเป็นคนที่ชื่นชอบความท้าทาย!"

เออร์วินระเบิดเสียงหัวเราะ "ไม่เสียทีที่ดยุคอวี๋เป็นบุตรชายของท่านเซียวซานเทียน ท่านช่างเป็นบุรุษผู้กล้า!"

"ฮ่าฮ่าฮ่า....แน่นอนว่าข้าได้รับสืบทอดสายเลือดที่ดี....ฮ่าฮ่า" เซียวอวี๋แสร้งเป็นภาคภูมิใจ

นัยน์ตาของเออร์วินสว่างวาบแต่เขาไม่ได้กล่าวสิ่งใดต่อ เขานำเซียวอวี๋ไปพบกับทาสออร์ค

พวกสัตว์อสูรและนักสู้กลาดิเอเตอร์จะพักอยู่ที่ด้านหลังของโคลอสเซียม มีกรงขังขนาดใหญ่อยู่ไม่มากเพื่อใช้กักขังสัตว์อสูรที่ทรงพลัง

ผนังถูกสร้างขึ้นมาจากหิน ขณะที่รั้วทำมาจากเหล็กเส้นหรือไม้สนที่หนา นอกจากนี้ยังมีรั้วล้อมเอาไว้อีกราวสามถึงหกชั้นเพื่อป้องกันไม่ให้สัตว์อสูรและนักสู้สามารถหลบหนี

พวกเขามาถึงห้องที่ขังพวกออร์คเอาไว้ ห้องขังนั้นถูกล้อมเอาไว้ด้วยไม้สนหนาห้าชั้น

ประกายเย็นชาวูบผ่านแววตาของเซียวอวี๋ขณะที่พบเห็นเหล่าออร์ค เขาสาปแช่งเออร์วินในใจ "มารดามันเถอะ! ตัวบัดซบเช่นเจ้ากลับกล้าที่จะโกงข้างั้นหรือ? เจ้าทำอะไรกับพวกมัน เหตุใดพวกมันจึงซึมกระทือเช่นนี้?"