ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

มังกรตัวนี้มีความยาวกว่าเจ็ดเมตร ร่างกายอันใหญ่โตของมันปลดปล่อยกลิ่นอายอันทรงพลังออกมา เกล็ดสีแดงของมันส่องสะท้อนคล้ายเปลวเพลิงเมื่ออยู่ใต้แสงตะวัน มีเขาสองเขางอกเงยอยู่บนศีรษะ มันกำลังมองไปยังเบื้องล่างราวกับพระเจ้ากำลังมองดูโลก ผู้คนที่มองดูมันแทบจะก้มลงหมอบกราบกรานด้วยความกลัว

มังกรตัวนี้ก็คือมังกรน้อยที่เซียวอวี๋เลี้ยงมา หลังจากบ่มเพาะมานับปีมันก็ได้เติบโตขึ้น เซียวอวี๋นั้นยุ่งวุ่นวายอยู่กับเรื่องอื่น ดังนั้นจึงยกมันให้กับเหล่าพี่สะใภ้และฉินเช่อไปเลี้ยงดู เซียวอวี๋เองก็ตื่นเต้นเช่นกันเมื่อได้เห็นขนาดของมัน

โฮกกกกก~~

มันร้องคำรามออกครั้งก่อนจะกระพือปีกอันใหญ่โตของมันบินต่ำลงมาที่พื้นเบื้องหน้าเซียวอวี๋ การแสดงออกของมันแทบจะพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือเมื่อได้เห็นเซียวอวี๋ มันก้มหัวลงมาและแลบลิ้นเลียใบหน้าเพื่อประจบเอาใจเซียวอวี๋ น้ำลายเริ่มเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้าของเซียวอวี๋คล้ายกับเขาเพิ่งไปอาบน้ำมา

เซียวอวี๋หลับตาขณะที่ข่มโทสะเอาไว้ เขายิ้มและนำผ้าเช็ดหน้าออกมาจากแหวนมิติและเริ่มเช็ดใบหน้า เขายกมือตบหัวมังกรน้อยและกล่าวว่า "เจ้าโตขึ้นมาแล้ว...เป็นดังเช่นที่ข้าคาดหวัง..."

ดูเหมือนว่ามังกรน้อยจะมีความสุขอย่างมากเมื่อได้ยินคำชมจากเซียวอวี๋ มันจึงเริ่มใช้ลิ้นเลียใบหน้าของเซียวอวี๋อีกครั้ง

"แก้แค้น! นี่จะต้องเป็นการแก้แค้น!" เซียวอวี๋คิดขึ้นในใจ ดูเหมือนว่ามังกรน้อยพยายามจะเอาคืนเซียวอวี๋ เพราะในการฝึกฝนมันเซียวอวี๋ได้ส่งสัตว์อสูรนับไม่ถ้วนให้มันสังหาร เขาจะใช้น้ำยาฟื้นฟูกับมันหากมันได้รับบาดเจ็บ จากนั้นเซียวอวี๋จะโยนมันกลับไปสู้ต่อ มิเช่นนั้นคงเป็นไปได้ที่มังกรน้อยจะเลื่อนระดับเป็นขั้นที่สามในเวลาอันสั้น

มันทั้งรักและชังเซียวอวี๋ เป็นการยากที่สัตว์ที่มีสติปัญญานึกคิดเช่นมันจะปล่อยปละความแค้นนี้ไป

"เจ้ามังกร!" ฉินเช่อตะโกนขึ้นมาขณะะรีบวิ่งมาทางพวกเขา เขาหัวเราะขึ้นมาทันทีเมื่อได้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำลายของเซียวอวี๋ หนึ่งปีผ่านไป ฉินเช่อได้เติบโตขึ้นเป็นชายหนุ่มอันหล่อเหลา เขาตัวสูงกว่าเซียวอวี๋แล้ว เนื่องเพราะได้ฝึกการต่อสู้และร่างกายที่มีสภาพผิดปกติ มันทำให้เขามีเสน่ห์ดึงดูดไม่น้อย

ตอนนี้เขาได้เป็นผู้บัญชาการทหารหนึ่งหมื่นนายของเมืองไลอ้อน เนื่องเพราะที่ดินแดนนี้ขาดแคลนนายทหารชั้นสูงและศักยภาพของฉินเช่อเองก็โดดเด่นอย่างมาก ทั้งมู่หลี่และหัวหน้าทหารฮุ่ยต่างชื่นชมเขา ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีผู้ใดคัดค้านในการให้เขาขึ้นเป็นผู้บัญชาการที่คุมกำลังนับหมื่น

หนึ่งปีที่ผ่านมานี้มังกรได้คลุกคลีอยู่กับฉินเช่อมาตลอด กระทั่งนอนก็ยังนอนด้วยกัน มันกระทั่งยังรู้สึกดีต่อฉินเช่อมากกว่าเซียวอวี๋

"ท่านลอร์ด นานมากแล้วที่ไม่ได้พบท่าน" ฉินเช่อลูบหัวมังกรน้อย

"อืม...นานจริงๆ...หากข้าจำไม่ผิด เมื่อไม่กี่วันนี้เพิ่งมีสัตว์อสูรขึ้นที่สี่ถูกจับมาได้ใช่หรือไม่?" เซียวอวี๋กล่าวถาม

การแสดงออกของมังกรน้อยกลายเป็นบูดบึ้งเมื่อได้ยินวาจาของเซียวอวี๋ มันเริ่มหันศีรษะไปถูกับอกของเซียวอวี๋ในท่าทีขอร้อง กระนั้นเซียวอวี๋ก็ยังคงนิ่งเฉย ในเมื่อมันกล้ามาแกล้งเขา เช่นนั้นเขาก็จะแสดงให้เห็นเองว่าผู้ใดใหญ่กว่า!

"ลอร์ดเซียว มันเป็นมังกรของท่านหรือ?" ฮิกกิ้นเดินเ้ขามาและกล่าวถาม

เซียวอวี๋พยักหน้า "ใช่ ข้าเก็บมันได้ข้างทาง...หลังจากนั้นมันก็อยู่กับข้ามาตลอด"

ฮิกกิ้นกลอกตาเมื่อได้ยินคำตอบของเซียวอวี๋ เขาไม่เชื่อเซียวอวี๋อย่างเด็ดขาด นี่มันมังกร ไม่ใช่สุนัข แล้วเจ้าจะเก็บมันมาจากข้างทางได้อย่างไร?

แววตาของฮิกกิ้นฉายแววโลภขึ้นมาเมื่อมองไปยังมังกรน้อย

มังกรเป็นเผ่าพันธุ์อันหาได้ยาก การมีมันอยู่ข้างกายจะช่วยส่งเสริมภาพลักษณ์อย่างไม่อาจบรรยาย

เซียวอวี๋ยิ้มออกมาเมื่อเห็นแววตาของเฒ่าผู้นี้ "ท่านฮิกกิ้น ท่านชอบมังกรงั้นหรือ? ข้าสามารถยกมันให้เป็นของขวัญได้...ท่านว่าอย่างไร?"

"อะไรนะ?...ของขวัญ?" ฮิกกิ้นตกตะลึง ดูเหมือนว่าคำพูดของลอร์ดหนุ่มผู้นี้จะไม่แปลกปลอม

"ใช่แล้ว ท่านฮิกกิ้น ข้าสามารถยกมันให้เป็นของขวัญ...ข้าเห็นท่านเลียริมฝีปากเมื่อเห็นเจ้าตัวน้อยนี่ ข้าสามารถยกมันให้ท่านได้นะ" เซียวอวี๋กล่าวอย่างเคร่งขรึม

ฮิกกิ้นกระแอมไอออกมา "ข้าไม่อาจรับของขวัญล้ำค่าเช่นนี้..."

ฮิกกิ้นได้ดูถูกเซียวอวี๋เมื่อครั้งมาถึง เขาเชื่อว่าเซียวอวี๋ก็เป็นเพียงเศรษฐีผู้ร่ำรวยผู้หนึ่่ง ทว่าความคิดของเขาก็ต้องเปลี่ยนไปหลังจากได้เข้ามาภายในเมือง ไม่ทราบว่าเป็นความตั้งใจหรือไม่ของลอร์ดผู้นี้ที่กำลังสร้างแรงกดดันต่อเขา ตอนนี้กระทั่งเซียวอวี๋ยังบอกว่าจะยกมังกรตัวนี้ให้เป็นของขวัญแก่เขา ฮิกกิ้นนั้นอยู่มานานแล้ว เคยท่องไปทั้งทิศเหนือจรดใต้ ยังจะมีผู้ใดกล้าให้สิ่งมีชีวิตเช่นนี้เป็นของขวัญบ้าง? แน่นอนว่าโลกนี้ย่อมไม่มีอะไรที่ได้มาโดยเปล่า เงื่อนไขแบบใดที่ลอร์ดผู้นี้จะเรียกร้องหากเขารับมังกรตัวนี้เอาไว้

ฮิกกิ้นทราบดีว่าเวลาใดควรยิ้มรับ เวลาใดควรปฏิเสธ

เซียวอวี่หรี่ตาลง "ท่านฮิกกิ้นไม่จำเป็นต้องถ่อมตัวไป...ข้ายังสามารถจับมังกรตัวอื่นๆได้อีก"

ฮิกกิ้นสบถอยู่ในใจ "เจ้าคิดว่ามังกรเป็นอะไรกัน? พูดจาราวกับพวกมันเป็นกุ้งหอยปูปาที่อยากจับเมื่อไรก็ได้เช่นนั้น"

กระนั้นความคิดภายในของเขาก็ไม่ได้แสดงออกมา เขายิ้มและกล่าวว่า "มันคงน่ายินดีหากมีมังกรอยู่ข้างกายเมื่อวัยหนุ่ม....ท่านเก็บมันไว้เถอะ...ข้ามาที่นี่ไม่ใช่เพื่อมังกร หากแต่เป็นวัตถุดิบบางอย่าง..."

เซียวอวี๋หัวเราะและกล่าวว่า "ท่านฮิกกิ้นเป็นสหายของอาจารย์อัลม่า..ท่านไม่จำเป็นต้องสุภาพไป...ไม่ใช่ว่าท่านต้องการสิ่งของบางอย่างหรือ? ข้าจะนำท่านไปยังคลังเก็บของ ท่านสามารถหยิบฉวยทุกสิ่งที่ท่านต้องการ..."