ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

ทุกคนต่างตกตะลึงกับพระราชโองการขององค์จักพรรดิแห่งจักรวรรดิเมฆายิ่ง พวกขุนนางรีบคุกเข่าลงเตรียมคัดค้าน จักรพรรดิโถวปาเย่เพียงทอดพระเนตรอย่างเย็นชา

ขุนนางบางคนหันไปมองหน้ากันและส่งสัญญาณ ดูเหมือนพวกมันจะทราบว่าต้องมีข่าวที่ทำให้องค์จักรพรรดิทรงตัดสินพระทัยเช่นนี้

พระองค์ทรงเข้าใจแล้วว่าเหตุใดช่วงที่ผ่านมาพระองค์จึงรู้สึกไม่สบายพระทัย เห็นได้ชัดว่าข้อความภายในจดหมายของโถวปาหงนั้นเป็นเรื่องจริง พระองค์ทรงรู้สึกเสียดายที่ความฝันในการเป็นราชันย์เหนือราชันย์ในยุคนี้ไม่อาจกระทำให้สำเร็จได้ มันไม่ใช่ชะตากรรมของพระองค์ กระนั้นพระองค์ก็ยังมีพระราชโอรสอยู่นอกเมืองหลวง ราชโอรสที่ตระหนักได้ถึงสถานการณ์และสามารถเผชิญหน้ากับมัน พระองค์ไม่อาจกลายเป็นราชันย์เหนือราชันย์ หากแต่โอรสของพระองค์ยังมีโอกาสนั้นอยู่

พระองค์ทรงทอดพระเนตรมองเหล่าเสนาบดี ขุนนางและข้าราชบริพารที่ส่งเสียงวุ่นวายแล้ว พระองค์ก็ยังทรงนิ่งเฉย พระองค์ทรงหันไปทอดพระเนตรเหล่านางกำนัลและราชองค์รักษ์ที่เบื้องหลัง พระองค์สามารถพบเห็นความหวาดวิตกในแววตาของพวกมัน ราวกับพวกมันกำลังพบเห็นผีสาง ราวกับว่าความลับที่พวกมันซุกซ่อนมานานหลายปีจู่ๆพลันถูกเปิดเผยออกมา

"โถวปากุ้ย เจ้าได้สับเปลี่ยนผู้คนรอบข้างข้ามาเป็นเวลาหลายปีแล้วสินะ....แต่เจ้าคิดว่าข้าเป็นเพียงหุ่นฟางหรือ?" จักรพรรดิโถวปาเย่ทรงพระราชดำริ

พระองค์เป็นจักรพรรดิที่ต้องการสร้างผลงาน หากแต่ถูกมัดตรึงเอาไว้ สิ่งเดียวที่พระองค์สามารถกระทำได้ในตอนนี้ก็คือกำจัดเหล่าขวากหนามไปให้มากที่สุดเพื่อให้รัชทายาทของพระองค์โถวปาหงได้ขึ้นครองบัลลังก์โดยสะดวกง่ายดาย

"ข้าไม่จำเป็นต้องเชื่อฟังผู้ใด....หากว่าสถานการณ์กลับกลายเป็นเช่นนี้แล้ว พวกเจ้าทั้งหมดก็ไม่จำเป็นต้องมีชีวิตอยู่" พระองค์ทรงตรัสออกมาราวกับสัตว์ป่าดุร้ายที่กำลังจะลงมือ

ทั้งหมดต่างประหลาดใจที่พระองค์ทรงตรัสออกมาเช่นนี้ พระองค์หันไปทอดพระเนตรเหล่าราชองค์รักษ์และสั่งการ "ตัดศีรษะพวกมันทั้งหมด!"

พระองค์ไม่ทราบว่ามีผู้ทรยศมากน้อยเพียงใด พระองค์กระทั่งไม่มีเวลาให้ตรวจสอบว่าผู้ใดทรยศหรือไม่แล้ว ดังนั้นพระองค์ทรงตัดสินพระทัยอย่างเด็ดขาด สังหารให้หมด! เมื่อเป็นเช่นนี้ ทั่วทั้งจักรวรรดิก็จะเกิดความโกลาหลและทำให้โถวปาหงมีโอกาสมากยิ่งขึ้น มิเช่นนั้นโถวปากุ้ยคงชิงบัลลังก์ไป ถึงตอนนั้นโถวปาหงก็คงไม่อาจรับมือกับมันได้แล้ว

เหล่าราชองค์รักษ์แม้ได้ยินพระราชบัญชาขององค์จักรพรรดิ หากแต่ก็ไม่มีผู้ใดก้าวเท้าออกมา

"คำสั่งของข้าไม่มีความหมายงั้นรึ?" พระองค์ทรงกริ้วขึ้นมาขณะทอดพระเนตรมองเหล่าราชองค์รักษ์ เหล่าราชองค์รักษ์ต่างตกตะลึงขณะหันไปมองหน้ากันเอง พระราชบัญชาขององค์จักรพรรดินี้ช่างเหนือความคาดหมายไปแล้ว

พระองค์เข้าใจแล้วว่าทุกสิ่งทุกอย่างแปรเปลี่ยนไปแล้ว เหล่าราชองค์รักษ์ต่างไม่รับฟังคำสั่งจากพระองค์ ยามปกติพวกมันจะรับคำสั่งไปปฏิบัติตามโดยไม่รีรอลังเลแต่อย่างใด พวกมันจะปฏิบัติตามทันทีแม้จะทราบว่าคำสั่งของพระองค์จะเป็นสิ่งที่ผิดก็ตาม

"ผู้พิทักษ์เงา" พระองค์ทรงตรัสเสียงเบา

มีผู้คนกลุ่มหนึ่งปรากฏตัวขึ้นใกล้พระองค์

"ผู้พิทักษ์เงาถวายบังคมองค์จักรพรรดิ" เหล่าผู้ที่ปรากฏตัวออกมาแสดงความเคารพ

"องค์รักษ์เหล่านั้นไม่เชื่อฟังคำสั่งของข้า แล้วพวกเจ้าเล่า? ใช่เชื่อฟังคำสั่งของข้าหรือไม่?" พระองค์ทรงตรัสถาม

"พวกเรารับพระบัญชาพะยะค่ะ" เหล่าผู้พิทักษ์เงากล่าวตอบ

"เช่นนั้น....สังหารพวกมันเสีย!"

เหล่าผู้พิทักษ์เงาโถมเข้าสู่ท้องพระโรงราวกับเสือชีตาร์ คล้ายพยัคฆ์โผทะยานเข้าใส่ฝูงแกะ พวกมันเริ่มลงมือเข่นฆ่าขุนนาง เสนาบดี ข้าราชบริพารไปทีละคนอย่างรวดเร็ว แม้ว่าท่ามกลางเหล่าขุนนางจะมีแม่ทัพบู๊อยู่ แต่พวกมันก็ถูกสถานการณ์ไม่คาดฝันนี้ช่วงชิงความสามารถในการตอบสนองไป

จักรพรรดิโถวปาเย่ยังคงดำรงตำแหน่งพระจักรพรรดิอยู่ พวกมันยังไม่ได้รับคำสั่งปลงพระชนม์แต่อย่างใด แม่ทัพเหล่านี้ยังไม่ทราบสมควรทำเช่นไร กระบี่ในมือเหล่าผู้พิทักษ์ก็แทงตัดขั้วหัวใจของพวกมันไปเสียแล้ว

เหล่าผู้พิทักษ์เงาล้วนเป็นกำพร้าที่ได้รับการฝึกฝนตั้งแต่ยังเด็กให้กลายเป็นมือสังหารชั้นยอด พวกมันเพียงรับคำสั่งจากองค์จักรพรรดิโถวปาเย่ พวกมันแต่ละคนล้วนแล้วแต่เป็นมือสังหารขั้นที่ห้า

"โถวปาเย่! เจ้าคิดว่าตัวเองปกครองเช่นเผด็จการมานานเพียงใดแล้ว! เจ้าคิดว่าตนเองจะสามารถครองบัลลังก์ได้ตลอดไป?" หนึ่งในเสนาบดีตะโกนออกมาด้วยความสิ้นหวังเมื่อเห็นว่าไม่อาจหลีกหนีความตายได้อีก

"ฮ่าฮ่า...ในที่สุดเจ้าก็ยอมรับแล้ว ข้าไม่รู้ว่าตนเองจะครองบัลลังก์ได้อีกนานเพียงใด หากแต่แผ่นดินนี้จะต้องไม่อยู่ภายใต้การปกครองของโถวปากุ้ย! จักรวรรดิเมฆาตะวันตกจะยังคงเป็นของข้าและลูกหลานของข้า ไม่มีผู้ใดสามารถแย่งชิงมันไป!"

"นี่...." คนผู้นั้นทราบแล้วว่ามันกระการผิดพลาด แต่หลังจากที่กล่าวได้เพียงครึ่งคำ กระบี่ก็ถูกแทงทะลุขั้วหัวใจจบชีวิตมันไป

เหล่าผู้พิทักษ์เงาไล่สังหารทุกคนรวมทั้งเหล่าราชองค์รักษ์และนางกำนัลที่อยู่ในท้องพระโรงทั้งหมด

"ฝ่าบาท พวกเราปฏิบัติตามรับสั่งลุล่วงแล้วพะยะค่ะ" เหล่าผู้พิทักษ์เงากลับมาคุกเข่าลงที่เบื้องหน้าจักรพรรดิโถวปาเย่

พระองค์ทรงส่ายพระพักต์ "ยังไม่ลุล่วง....โชคดีที่โถวปาหงไม่ได้อยู่ภายในนครหลวงแห่งนี้"

เหล่าราชองค์รักษ์ที่ยืนรักษาการณ์อยู่เบื้องนอกต่างวิ่งเข้ามาภายในท้องพระโรงเมื่อได้ยินเสียงความวุ่นวายภายใน พวกมันมองเห็นซากศพนอนเกลื่อนกลาดไปทั่ว ทั้งหมดพลันคุกเข่าลง "ฝ่าบาท พวกเราล่าช้า โปรดทรงให้อภัยด้วยพะยะค่ะ!"

พระเนตรของพระองค์สว่างวูบขณะจ้องมองราชองค์รักษ์เหล่านั้น "ข้าไม่ตำหนิพวกเจ้า มีมือสังหารปรากฏตัวออกมาและสังหารผู้คนไป ข้าเองก็คงตกตายไปแล้วหากว่าเหล่าผู้พิทักษ์เงาไม่ได้ปรากฏตัวออกมาทันการณ์! ถ่ายทอดคำสั่งของข้าออกไป ผู้บัญชาการทหารทุกนายจะต้องมารายงานตัวที่ท้องพระโรงภายในสิบนาที หากว่าผู้ใดไม่มาจะต้องได้รับโทษประหาร!"

เหล่าราชองค์รักษ์ต่างขานรับพระบัญชา "พะยะค่ะ"

พระองค์ทรงเข้าพระทัยว่าไม่ใช่คนทั้งหมดที่ถูกซื้อตัวไปโดยพระอนุชาของพระองค์ โถวปากุ้ย กระนั้นพระองค์ก็ไม่ทราบว่ามีคนมากมายเพียงใดที่อยู่ฝั่งโถวปากุ้ย แต่ตอนนี้พระองค์ยังมีโอกาสอยู่

"เจ้าคิดว่าจะกำจัดข้าได้โดยง่ายหรือ? ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าได้กระทำตามใจแม้ว่าข้าจะต้องตายก็ตาม...."

เหล่าผู้บัญชาการทั้งหมดเข้ามาในห้องทรงงานขององค์จักรพรรดิในสิบนาที ทั้งหมดล้วนถูกเหล่าผู้พิทักษ์เงาสังหารตายตกไป

พระองค์เพียงสามารถเลือกกำจัดทุกคนไปเนื่องเพราะพระองค์ไม่อาจทราบได้ว่าผู้ใดมีใจออกห่างบ้าง ยิ่งไปกว่านั้นผู้บัญชาการเหล่านี้ยังอาจจะบัญชาการองค์รักษ์เพื่อก่อกบฏได้

พวกองค์รักษ์จะไม่อาจก่อการอะไรได้มากนักหากว่าผู้นำของพวกมันตกตายไปแล้ว เหล่าราชองค์รักษ์ที่ยืนประจำการอยู่ในที่มืดไม่ทราบว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ดังนั้นทางเลือกแรกของพวกมันจึงเป็นการเชื่อฟังคำสั่งขององค์จักรพรรดิหากว่าไม่มีผู้นำของพวกมันคอยสั่งการโดยตรง

จักรพรรดิโถวปาเย่ทรงนิ่งเฉย พระองค์ไม่จำเป็นต้องแสดงการบัญชาการศึกด้วยพระองค์เอง ตอนที่พระองค์ยังเป็นเจ้าชายอยู่นั้น พระองค์ได้ผ่านสมภูมิมามากมายแล้ว

"ถ่ายทอดคำสั่งออกไปทั่วทั้งจักรวรรดิ! โถวปาหงจะสืบทอดบัลลังก์ต่อจากข้าในทันทีที่ข้าตาย ไม่จำเป็นต้องมีพิธีการหรืองานแต่งตั้งใดๆ นี่เป็นคำสั่งของจักรพรรดิ!"

หลังจากกำจัดผู้บัญชาการที่อยู่ภายในพระราชวังไปจนหมดแล้ว พระองค์ก็ทรงตัดสินพระทัยออกกำจัดเหล่าผู้บัญชาการที่อยู่ภายในนครหลวงต่อ

อย่างไรก็ตาม พระราชวังนั้นกว้างขวางใหญ่โต สถานการณ์ที่เกิดขึ้นภายในได้ถูกเผยแพร่ออกสู่คนนอกเรียบร้อยแล้ว

เพียงครึ่งชั่วโมง เหล่าแม่ทัพนายกองก็เข้ามาภายในพระราชวัง มีผู้บัญชาการเพียงสองส่วนเท่านั้นที่เข้ามาตามพระราชกระแส พระองค์ทรงสลวลออกมาเมื่อทอดพระเนตรมองผู้คนเหล่านี้ "ข้าเชื่อว่าพวกเจ้ายังคงจงรักภักดีต่อจักรวรรดิและจักรพรรดิ! ตอนนี้...ถึงเวลาแล้วที่พวกเจ้าจะติดตามจักรพรรดิไปเข่นฆ่าเหล่าอริราชในสนามรบ!"

มีผู้บัญชาการหลายคนซึ่งมีหน้าที่คุมกำลังรักษานครหลวงไม่ได้อยู่ที่นี่ นั่นหมายความว่าโถวปากุ้ยได้สั่งการไม่ให้พวกมันมาตามคำสั่งขององค์จักรพรรดิ มิเช่นนั้นใยพวกมันจึงไม่มาตาพระราชกระแสเล่า?

"ติดตามข้ามา!" จักรพรรดิโถวปาหงทรงตรัสออกมาและควบม้าออกไป....