ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

เซียวอวี๋เป็นแขกที่สะดุดตาที่สุดของโรงแรม แน่นอนว่าแขกของโรงแรมนี้ล้วนเป็นขุนนางหรือชนชั้นสูง ผู้คนทั่วไปย่อมไม่มีคุณสมบัติเพียงพอจะเข้าพักที่โรงแรมชั้นสูงเช่นนี้ได้ อย่างไรก็ตาม เซียวอวี๋ได้กลายเป็นจุดสนใจในทันที การมีพวกออร์คหรือเอลฟ์เป็นทาสนั้นไม่นับเป็นอย่างไร หากแต่การมีพวกมันในฐานะองค์รักษ์นั้นแตกต่างอย่างสิ้นเชิง

องค์รักษ์ออร์คหรือเอลฟ์นั้นเป็นสัญลักษณ์สูงสุดของขุนนาง มีเพียงวีรบุรุษผู้ทรงอำนาจถึงขีดสุดเท่านั้นที่จะได้รับความจงรักภักดีจากพวกมัน สิ่งนี้ไม่ได้ปรากฏให้เห็นนานนับร้อยปีแล้ว ไม่สิ ที่ถูกสมควรเป็นนับพันปี จึงเป็นธรรมดาที่ผู้คนต่างให้ความสนใจมาที่เขา

อันที่จริงแล้ว เซียวอวี๋ประเมินความสนใจของผู้คนต่ำทรามไป เขากลายเป็นหัวข้อสนทนาในทุกๆที่ที่ก้าวผ่าน ผู้คนไม่ได้ให้ความสนใจไปที่มังกรน้อยซึ่งอยู่ในอ้อมแขนของลีอาหรือสิ่งอื่น พวกเขาให้ความสนใจเซียวอวี๋

เซียวอวี๋มาถึงห้องของซีเหวินและขอให้ลีอากับทิรันด้าคอยอยู่เป็นเพื่อนนาง

...............................

...............................

"ข้าน้อยขอทราบนามอันสูงส่งของท่านดยุคได้หรือไม่?"

เซียวอวี๋ได้ยินผู้คนนับไม่ถ้วนต้องการจะเริ่มบทสนทนากับเขาเพื่อถามถึงที่มาของเอลฟ์และพวกออร์ค เขาจึงทำเพียงยิ้มและตอบไปตามมารยาทของขุนนาง

เซียวอวี๋กลับมาที่ห้องของเขาเมื่อเสร็จธุระกับเหล่าขุนนางพวกนั้นแล้ว เซียวอวี๋ไม่อาจรู้สึกสุขสบายกับโรงแรมที่ดีที่สุดของยุคนี้ได้ เขาจึงต้องใช้เวลาพักหนึ่งก่อนจะงีบหลับได้ลง เขาทราบดีว่าคืนนี้จะเป็น 'ศึกแรก' ของเขา

"ต้องการที่จะเล่นตุกติกกับข้างั้นหรือ? เช่นนั้นข้าจะแสดงให้พวกเจ้าได้เห็นว่าผู้ใดคือที่มีกำปั้นใหญ่สุด!"

แน่นอนว่าเขาได้รับแจ้งจากผู้ส่งสารว่าเจ้าภาพในงานเลี้ยงคืนนี้ก็คือบุตรชายคนที่สามของดยุคซิม,เออร์วิน งานจะถูกจัดขึ้นที่โรงแรมในช่วงค่ำนี้ ดยุคซิมต้องการพบเจอลอร์ดของดินแดนทุกระดับชั้น ซึ่งดูเหมือนว่าเขาจะตัดสินใจให้บุตรชายคนที่สามเป็นเจ้าภาพแทนเขา

...................................

...................................

เซียวอวี๋ที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้วได้พาซีเหวิน ทิรันด้า ลีอา กรอมและแอนโทนีดาสเดินเข้าไปในห้องโถงสำหรับจัดเลี้ยง

มารดาของซีเหวินไม่ได้เข้าร่วมงานด้วยเนื่องจากอาการป่วย ดูเหมือนว่านี่จะเป็นข้ออ้างที่ทางตระกูลหวังได้จัดเตรียมไว้

คณะของเซียวอวี๋กลายมาเป็นจุดสนใจทันทีที่เขาปรากฏกายในห้องโถง สายตาทุกคู่ล้วนจับจ้องมองมา เซียวอวี๋ได้สั่งให้ทิรันด้าสวมใส่หน้ากากเพื่อปิดบังใบหน้าเอาไว้แล้ว ซึ่งหากใบหน้าของนางถูกเผยโฉมออกมาแล้วล่ะก็เมืองทั้งเมืองจะตกอยู่ในความโกลาหล!

แม้ว่าใบหน้าของนางจะถูกปกปิดอยู่ก็ตาม แต่ตัวตนที่เป็นเอลฟ์ของนางก็เป็นที่รู้กันเนื่องจากแสงสีม่วงที่วูบผ่านแววตาของนางเป็นครั้งคราว

นอกจากนี้นางยังสวมผ้าคลุมสีดำที่มีธนูและกระบอกลูกธนูประดับอยู่

ถึงอย่างนั้นรูปลักษณ์ของซีเหวินและลีอาเองก็ดึงดูดสายตานับไม่ถ้วนให้มองมา เซียวอวี๋บอกให้ลีอาสวมใส่ชุดสำหรับงานเลี้ยง ในเรื่องของชุดนั้นพวกเขาไม่เคยขาดแคลนเพราะว่าซีเหวินได้นำพวกมันมามากมาย เซียวอวี๋ทั้งขู่ทั้งปลอบอยู่นานกว่าที่จะบังคับให้ลีอาสวมใส่ชุดนี้ได้

ลีอานั้นดูราวกับหญิงสาวชนชั้นสูงที่สง่างามหลังจากที่สวมใส่ชุดนี้แล้ว แผ่นหลังที่ตั้งตรงและการแสดงออกที่เรียบร้อยของนางแสดงให้เห็นว่านางได้รับการฝึกฝนมาตั้งแต่วัยเด็ก เซียวอวี๋ไม่ทราบว่าตระกูลของลีอาเป็นใครหรืออยู่ที่ไหน แต่เขาก็ทราบว่านางจะต้องไม่ใช่ลูกหลานตระกูลธรรมดาสามัญทั่วไป

โฉมงามสองนาง เหล่าองค์รักษ์ออร์ค ผู้ใช้มนตราขั้นที่สองและเอลฟ์ที่ยืนอยู่ข้างกาย คนแล้วคนเล่าที่เข้ามาทักทายเซียวอวี๋ เซียวอวี๋จึงรับมือกับพวกเขาอย่างใจเย็นและเหมาะสม

มีแขกบางคนหลังจากที่ทราบถึงตัวตนของเซียวอวี๋แล้วเกิดความประหลาดใจขึ้นมา ผู้คนล้วนรู้จักนามอันเกรียงไกรของเซียวซานเทียนแห่งอาณาจักรพยัคฆ์คำรน และพวกเขายังทราบอีกว่าตอนนี้ดินแดนไลอ้อนกำลังอยู่ในช่วงตกต่ำ อย่างไรก็ตาม การกระทำของเซียวอวี๋กลับตรงกันข้าม!

มีผู้เยาว์คนหนึ่งก้าวเข้ามาหยุดยืนที่เบื้องหน้าของเซียวอวี๋ "ยินดีต้อนรับสู่เมืองเบ็งกอ ท่านดยุค! ข้าเป็นตัวแทนของท่านพ่อ ดยุคซิม"

เซียวอวี๋เห้นชายผู้นี้ตั้งแต่ที่เข้ามาในห้องโถง เดาว่านี่คงเป็นบุตรชายคนที่สามของดยุคซิม เออร์วิน

"ข้าได้ยินได้ฟังเรื่องราวของท่านจอมทัพเซียวซานเทียนมามากมายนัก! เขาคือวีรบุรุษที่ข้าให้การยอมรับ เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบกับบุตรชายของเขา ข้าเชื่อว่าท่านพ่อของข้าจะต้องมีความสุขอย่างมากหากทราบว่าท่านมาเยี่ยมเยือนที่แห่งนี้" เออร์วินกล่าวออกมาด้วยความสุภาพ

เซียวอวี๋เกรงว่ามันอาจเป็นการเสแสร้งที่อยู่เบื้องหลังการแสดงออกที่สุภาพนี้

หลังจากกล่าวอีกไม่กี่คำเออร์วินก็หันไปหาซีเหวิน "ท่านใช่คุณหนูซีเหวินหรือไม่? ข้าได้ยลโฉมของท่านผ่านคริสตัลเวทย์และไม่อาจลืมเลือนได้ลง! ข้าทราบว่าสามีของท่านได้เสียชีวิตไปแล้ว ดังนั้นข้าจึงอยากจะร้องขอโอกาศในการดูแลท่าน มันยากที่จะหักห้ามความรู้สึกนี้ได้...หวังว่าคุณหนูจะอภัยให้กับข้า"

เออร์วินโบกมือขณะที่ผู้รับใช้ยกถาดเดินเข้ามา บนถาดนั้นวางไว้ด้วยสร้อยคอเส้นหนึ่ง

"สร้อยคอเส้นนี้มีชื่อว่า 'หยาดน้ำตาของเทพธิดา' และข้ารู้จักหญิงสาวเพียงนางเดียวที่คู่ควรกับมัน...นั่นก็คือท่าน โปรดอนุญาติให้ข้าสวมมันให้กับท่าน"

เออร์วินต้องการจะก้าวไปข้างหน้าเพื่อปลดสร้อยคอเส้นเก่าที่อยู่บนลำคอของซีเหวินแล้วใส่หยาดน้ำตาของเทพธิดาเข้าไปแทนที่

เซียวอวี๋มีเพชรนิลจินดาอยู่มากมาย แต่ดูเหมือนว่าหยาดน้ำตาของเทพะิดาเส้นนี้จะล้ำค่าและหายากอย่างมาก เซียวอวี๋ทราบได้ทันทีว่าชายผู้นี้ก็คือสุนัขจิ้งจอกในคราบลูกแกะ

"เช่นนั้นเจ้าจึงหวังจะได้รับโอกาศจากซีเหวินงั้นหรือ....ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ หากนายเหนือผู้นี้ไม่ได้อยู่กับเหล่าออร์คของเขาที่นี่ เช่นนั้นเจ้าก็จะจัดพิธีขึ้นเลยงั้นสิ? คิดว่าเจ้าคงต้องการจับนางขึ้นเตียงมานานแล้วสินะ..." เซียวอวี๋มองไปที่เออร์วิน ชายผู้นี้ไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่แสดงออกมา

"ขอบคุณเซอร์เออร์วิน แต่ของขวัญของท่านนั้นล้ำค่าเกินไป ข้าไม่อาจรับมันเอาไว้ได้" ซีเหวินต้องการจะปฏิเสธข้อเสนอการสมรส ดังนั้นจึงเป็นธรรมดาที่นางจะไม่สนใจสร้อยคอเส้นนี้

เซียวอวี๋กล่าวขัดขึ้น "พี่สะใภ้ เหตุใดท่านจึงปฏิเสะของขวัญของเซอร์เออร์วินเล่า? ลีอามารับมันไว้เร็ว สวมมันให้กับพี่สะใภ้ด้วย"

'อา มันต้องเป็นของแพงมากแน่ๆ ข้าจะใช้มันเปลี่ยนเป็นเหรียญทองและซื้ออุปกรณ์สวมใส่....ฮ่าฮ่าฮ่า!' เซียวอวี๋กระหย่ิ่มยิ้มย่องอยู่ภายในใจ

เออร์วินรู้สึกประหลาดใจขึ้นมา เขาไม่ได้คาดคิดว่าเซียวอวี๋ออกหน้าแทนซีเหวิน แต่แล้วเขาก็นึกขึ้นได้ว่าซีเหวินเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลเซียวและเขามีสิทธิ์ที่จะกล่าวแทนซีเหวิน

ลีอาได้อยู่กับเซียวอวี๋มานานพอที่จะทราบนิสัยที่ชั่วร้ายของเซียวอวี๋ นางทราบว่าเซียวอวี๋กำลังคิดอะไรอยู่ ดังนั้นนางจึงรับสร้อยคอมาและสวมมันให้กับซีเหวิน

ซีเหวินไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้น แต่นางรู้ว่าเซียวอวี๋จะต้องไม่ทำร้ายนางอย่างแน่นอน ดังนั้นนางจึงปล่อยให้ลีอาสวมใส่สร้อยคอให้

"หยาดน้ำตาของเทพธิดานั้นมีไว้เพื่อคุณหนูซีเหวิน! คุณหนูเปรียบได้เทพธิดาของโลกใบนี้!" เออร์วินกล่าวชื่นชมออกมา

เซียวอวี๋แสร้งแสดงท่าทีจริงจังยามเขากล่าวออกมา "ช่างยอดเยี่ยมอะไรเช่นนี้! หากว่าเซอร์เออร์วินมีสร้อยคอเช่นนี้อีก...โปรดส่งมันมาให้พี่สะใภ้ของข้า...นางมีสร้อยคออยู่เพียงเจ็ดสิบแปดสิบเส้นเท่านั้น มันคงไม่เพียงพอจะให้นางสวมใส่ในแต่ละวัน"

ปากของเออร์วินกลายเป็นพะงาบยามได้ฟังวาจาของเซียวอวี๋

เซียวอวี๋มองเห็นร่องรอยโทสะบนใบหน้าของเออร์วิน "ข้าทราบว่านายน้อยเออร์วินนั้นยุ่งวุ่นวายกับการต้อนรับแขกเหรื่อมากมาย ท่านกลับไปจัดการธุระของท่านเถอะ พวกเราสามารถจัดการกันเองได้"

เซียวอวี๋นำซีเหวินและคนอื่นๆจากไป

"เซียวอวี๋......ข้าจะจดจำเรื่องราวในครั้งนี้เอาไว้" ประกายเย็นชาพาดผ่านแววตาของเออร์วินขณะที่เขาจ้องมองแผ่นหลังของเซียวอวี๋......