ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

ใบหน้าของเฟยพลันเปลี่ยนไปเมื่อได้ยินคำกล่าวของเซียวอวี๋ เขากวาดมองไปยังมือธนูโดยรอบ มีผู้ฝึกยุทธ์ขั้นแรกและขั้นที่สองหลายคนผสมอยู่ในกลุ่ม ส่วนทางด้านของเขามีผู้คุ้มกันเพียงแค่ 3 คนเท่านั้น

"เจ้า..เจ้า..เจ้าพวกสารเลว....สุบารุ! มันกล้าทำเช่นนี้ได้อย่างไร? มันไม่กลัวการต่อต้านจากผู้นำคนอื่นๆหรือ?" เฟยทราบแล้วว่านี่เป็นหลุมพราง ซึ่งดูเหมือนว่าจะไม่มีหนทางให้หลบหนีไปได้ มิเช่นนั้นเซียวอวี๋คงไม่กล่าวออกมาเช่นนี้

เซียวอวี๋หัวเราะ "ยังจะมีใครทราบเรื่องอีกเล่า? ท่านผู้นำสุบารุจะรวมกลุ่มอื่นๆทั้งหมดให้มาอยู่ใต้สังกัดของเขา ไม่ใช่แค่เจ้า!"

"ถูกแล้ว เฟยเอ๋ย ใครใช้ให้เจ้าวางท่าเสียใหญ่โตเล่า? ตอนนี้ถึงเวลาตายของเจ้าแล้ว!" ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นที่สองกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา ชายผู้นี้ชื่อ ฮัว เป็นคนที่สุบารุส่งมา เฟยยิ่งมีโทสะมากขึ้นเมื่อฮัวกล่าวออกมา เฟยเข้าใจแล้วว่าเขาและผู้คุ้มกันทั้งสามคงไม่อาจออกไปจากที่นี่ หากว่าเขาสามารถรอดออกไปได้ เขาจะเปิดเผยแผนการของสุบารุและร่วมกับหัวหน้าคนอื่นๆในการต่อต้านสุบารุ

ปัญหาก็คือ....เขาจะสามารถหลบหนีได้อย่างไร? เขาจะรอดไปเข้าร่วมกับหัวหน้าคนอื่นๆได้หรือ?

"เอาล่ะ....ถึงเวลาแล้ว" เซียวอวี๋ตะโกนออกมา

มือธนูทั้งหมดต่างเล็งไปยังเฟยและผู้คุ้มกันของเขา ขณะที่พวกเขากำลังจะยิงออกไปนั้นเอง ลูกธนูจำนวนมากก็โผล่ออกมาจากป่าฝั่งตรงข้ามพุ่งเข้าใส่พวกเขา ฮัวตกตะลึงและกำลังจะตะโกนออกมา แต่เขากลับรู้สึกเจ็บแปลบที่ลำคอและล้มลงไป ในขณะที่คนอื่นๆต่างตกอยู่ในความหวาดวิตกเพราะไม่ทราบตำแหน่งของผู้โจมตี ในเวลาเดียวกัน เซียวอวี๋ก็ชักดาบออกจากฝักและพุ่งเข้าฟันใส่พวกเขา

ฟึบ~ ฉัวะ~

มีโจรหลายสิบคนวิ่งออกมาจากดงไม้และไล่สังหารเหล่ามือธนูของสุบารุ ในหมู่มือธนูนั้นมีบางคนที่เป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นที่สอง แต่สองหมัดยากที่จะต้านทานสี่ฝ่ามือ เฟยยืนตกตะลึงอยู่กับที่ในขณะที่ยังไม่อาจเข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

เหล่ยเป่าเดินเข้ามาวางมือบนไหล่ของเฟย "สหาย เจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ? สุบารุต้องการที่จะฆ่าพวกเราและชิงเอาคนทั้งหมดของพวกเราไป ต้องขอบคุณน้องชายซาน พวกเราจึงสามารถเปิดโปงโฉมหน้าที่แท้จริงของสุบารุได้! เจ้าต้องการจะเข้าร่วมกับพวกเราเพื่อกำจัดสุบารุหรือไม่?"

เซียวอวี๋ได้บอกกล่าวแผนการของเขากับเหล่ยเป่าเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว พวกเขาได้เลือกที่แห่งนี้ในการลงมือ ซึ่งเหล่ยเป่าจะพาคนของเขามาช่วยเซียวอวี๋ แรกเริ่มเดิมทีนั้น พวกเขาไม่คิดว่าจะมีผู้ใดยินยอมเชื่อพวกเขา ทว่าตอนนี้พวกเขาได้รู้ความจริงแล้ว

"สุบารุ! ไอ้สารเลว! ข้ารู้อยู่แล้วว่าไม่อาจเชื่อถือมันได้ โชคดีที่สหายยื่นมือเข้าช่วยเหลือพวกเรา มิเช่นนั้นพวกเราคงต้องตายกันจนหมด!" หัวหน้าโจรอีกคนกล่าวออกมาด้วยความแค้น

ซึ่งที่จริงแล้วเหล่ยเป่าก็ไม่ได้บอกกับพวกเขาว่าจะพาไปที่ใด เขาเพียงแค่บอกต่อหัวหน้าคนอื่นๆว่าจะมีเรื่องสนุกให้รับชม ดังนั้นพวกเขาจึงซ่อนตัวและเฝ้าดูอยู่เงียบๆ ทว่าตอนนี้พวกเขาได้รับทราบแผนการร้ายของสุบารุแล้ว

เดิมทีแล้วสุบารุจงใจส่งคนของเขามาเข้าร่วมเพื่อเผื่อเอาไว้ในกรณีที่เซียวอวี๋มีทีท่าว่าจะเล่นตุกติก

เหล่ยเป่าตะโกนออกมา "ตอนนี้พวกเรามีสองตัวเลือก! ฆ่าสุบารุและเลือกผู้นำคนใหม่! อีกประการคือ แยกย้ายกันหลบหนี รอให้สุบารุหรือเมืองไลอ้อนตามสังหารพวกเรา.......แน่นอนว่ายังมีอีกตัวเลือกหนึ่ง.....พวกเจ้าสามารถเข้าสวามิภักดิ์ต่อสุบารุ" ไม่มีหัวหน้าคนใดที่ต้องการจะเข้าร่วมกับสุบารุ ยิ่งไปกว่านั้นหลังจากได้ฟังถ้อยคำของเหล่ยเป่าแล้ว พวกเขาทราบว่ามีเพียงทางเลือก นั่นก็คือฆ่าสุบารุซะ

นอกจากนี้ เหล่ยเป่ายังสัญญาว่าจะแบ่งปันสมบัติทั้งหมดอย่างเท่าเทียมกันเมื่อโค่นล้มสุบารุได้แล้ว พวกเขาทราบว่าสุบารุนั้นร่ำรวยอย่างมาก ค่ายเหยี่ยวได้เก็บสะสมทรัพย์สินมามากกว่า 100 ปี

ด้วยเหตุนี้ ทั้งหมดจึงเริ่มพูดคุยเกี่ยวกับแผนการกำจัดสุบารุ

...............................

...............................

เซียวอวี๋กลับมาที่ค่ายเหยี่ยวในช่วงหัวค่ำ เขาตรงไปยังที่พักของสุบารุทันทีก่อนจะเคาะประตู "ท่านผู้นำ โปรดลงโทษข้าด้วย!"

สุบารุยังไม่ได้นอนเนื่องจากกำลังรอฟังข่าวดี อย่างไรก็ตาม เขาก็ต้องตกตะลึงเมื่อได้เห็นสภาพชุดที่ขาดรุ่งริ่งของเซียวอวี๋ "ผู้บัญชาการซาน เกิดอะไรขึ้น?"

เซียวอวี๋ส่ายศีรษะ "ข้าได้ชักนำเฟยไปยังสถานที่ที่เตรียมเอาไว้ ทว่ามีมือธนูจากเมืองไลอ้อนซุ่มโจมตีพวกเรา ยิ่งไปกว่านั้น เฟยยังมีคัมภีร์เวทไว้ป้องกันตัว มีสองคนที่บาดเจ็บสาหัส ขณะที่พี่น้องคนอื่นๆถูกสังหารทั้งหมด.....ข้าพยายามพาทั้งสองคนที่บาดเจ็บกลับมา แต่พวกเขากลับสิ้นใจไประหว่างทาง ข้าไม่กล้านำศพของพวกเขากลับมาด้วยเพราะเกรงว่าจะเป็นจุดสังเกตและทำให้คนอื่นเกิดความสงสัย"

สุบารุถอนหายใจออกมา "เฟยตายหรือไม่?"

เซียวอวี๋ยกชูศีรษะที่เละเทะขึ้นมา "ท่านผู้นำ โปรดรับชม"

สุบารุตรวจสอบศีรษะนั้น มันคล้ายกับของเฟยอย่างมาก หากแต่มันถูกลูกธนูยิงจนไม่อาจจำแนกได้อย่างชัดเจน

"มันตายแล้ว" สุบารุกล่าวออกมาอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก แต่เขาก็ไม่ได้สงสัยว่าเซียวอวี๋จะเล่นลูกไม้ใดๆเพราะเขาเชื่อว่าเซียวอวี๋ไม่มีกำลังพอจะจัดเตรียมสิ่งเหล่านี้ขึ้นมาได้

"แผนการเป็นเช่นไรบ้าง?" สุบารุเอ่ยถามออกมา

เซียวอวี๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบออกมา "มันจะดีกว่าหากพวกเราผลักไสว่านี่เป็นฝีมือของเมืองไลอ้อน พวกมันมีพลธนูเอลฟ์มือดีอยู่มาก อีกทั้งพวกมันยังสามารถยิงทะลุเกราะหนักได้ ข้าสามารถเล่าได้ว่า ข้าและเฟยออกไปเพื่อล่าสัตว์แล้วถูกซุ่มโจมตีและเฟยถูกฆ่าตาย"

สุบารุพยักหน้า "เอาเป็นเช่นนั้น"

สุบารุกำลังคิดที่จะส่งคนอีกกลุ่มหนึ่งไปตรวจสอบสถานที่นั้นเพื่อค้นหาร่องรอยของพลธนูเอลฟ์และกองกำลังอื่นๆ เซียวอวี๋จากไปหลังพูดคุยกันอยู่พักหนึ่ง สุบารุกล่าวปลอบโยนเซียวอวี๋อยู่หลายคำและชื่นชมว่าทำได้ดีแล้ว ถึงกระนั้นสุบารุก็ยังไม่ได้เข้านอน เขากำลังครุ่นคิดถึงคำพูดของเซียวอวี๋ เขากำลังหาจุดที่น่าสงสัยหรือสิ่งที่เซียวอวี๋กำลังปิดบังเอาไว้

สุบารุใคร่ครวญทุกอย่าง แต่ดูเหมือนว่าเซียวอวี๋จะไม่ยอมมอบโอกาศนั้นให้กับเขา

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งในตอนรุ่งสาง

"เป็นผู้ใด?" สุบารุถามออกไป

"ท่านผู้นำ....เป็นข้า จางซานเองขอรับ! ข้าลืมรายงานท่านไปเรื่องหนึ่ง" เสียงของเซียวอวี๋ดังขึ้นจากอีกด้านของประตู

"เกิดอะไรขึ้น?" สุบารุเอ่ยถามจากด้านใน

หลังจากนั้นเขาก็เห็นเงาขยับเข้าใกล้ประตู

เซียวอวี๋กล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "เฟย....ดูเหมือนว่ามันจะยังไม่ตาย!"

ในขณะเดียวกัน ลูกธนูหลายสิบดอกก็พุ่งทะลุผ่านประตูเข้าใส่เงาของสุบารุ....