ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

ในช่วงพลบค่ำเซียวอวี๋ก็ออกมาจากกระโจม เขาบิดขี้เกียจ ขณะที่ทางด้านข้างก็มีร่างหนึ่งโค้งตัวคำนับเขา "นายท่าน"

เซียวอวี๋หันไปมองและพบว่าเป็นเมอีฟ

"เจ้าเอง...ตอนนี้อยู่ในระดับที่ 11 แล้วสินะ" เซียวอวี๋รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นเมอีฟ นางปรากฏตัวขึ้นข้างกายเขาโดยไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

"เรียนนายท่าน มีผู้คนบางส่วนเข้ามาใกล้ฐานทัพของพวกเรา ดังนั้นข้าจึงสังหารพวกมันไปจนมีระดับถึง 11 แล้ว" เมอีฟตอบคำ

เซียวอวี๋พยักหน้ารับ แม้ว่าเมอีฟจะกล่าวรายงานด้วยท่าทีผ่อนคลาย แต่เซียวอวี๋ทราบว่าศัตรูจะต้องมีฝีมืออยู่บ้างจึงจะทำให้เมอีฟเพิ่มระดับขึ้นมาเป็น 11 ได้ มันช่างคุ้มค่าอย่างยิ่งที่เลือกอัญเชิญนางออกมา

หลังจากนั้นเซียวอวี๋ก็เปิดหน้าต่างค่าสถานะของเมอีฟขึ้นมาดู เมื่อนางมาถึงระดับที่ 10 แล้วก็สามารถใช้ชุดเกราะเซ็กที-หนึ่ง มันจะช่วยเพิ่มความสามารถในการต่อสู้ให้นางได้มาก

ทักษะที่เมอีฟสามารถเลือกเรียนได้:

เพิ่มความคล่องตัว(เพิ่มได้ถึงระดับ 4): ความคล่องตัวของฮีโร่จะเพิ่มขึ้นมา ความเร็วในการโจมตีและการเคลื่อนไหวจะเพิ่มขึ้นเช่นกัน

หมุนตัวฟัน(เพิ่มได้ถึงระดับ 3): ฮีโร่จะสามารถหมุนตัวฟาดฟันอาวุธใส่ศัตรูรอบด้าน

ตระเตรียม(เพิ่มได้ถึงระดับ 4): เพิ่มสถานะของฮีโร่ขณะอยู่ในสภาวะล่องหน ฮีโร่จะสามารถสร้างความเสียหายได้มากยิ่งขึ้นเมื่อสิ้นสุดสภาวะล่องหน

"ล้วนเป็นทักษะที่ดี" เซียวอวี๋ทราบว่าทักษะทั้งหมดของเมอีฟต่างมุ่งเน้นไปที่การลอบสังหาร

"ข้าจะสั่งให้นางสังหารผู้ใดก็ตามที่ทำให้ข้าไม่พอใจ....ฮ่าฮ่า...อิลลิดัลก็ไม่อาจยุ่มย่ามกับนาง..." เซียวอวี๋ยิ้มออกมา เขาให้เมอีฟเรียนทักษะหมุนตัวฟันและทักษะตระเตรียม เมอีฟจะสามารถรับมือศัตรูจำนวนมากได้ด้วยทักษะหมุนตัวฟัน และนางจะสามารถเคลื่อนไหวได้คล่องตัวมากยิ่งขึ้นด้วยทักษะตระเตรียม ความรวดเร็วเป็นสิ่งที่สำคัญอย่างมากสำหรับมือสังหาร

เซียวอวี๋เงยหน้าขึ้นถามเมอีฟเมื่อจัดสรรแต้มทักษะเสร็จสิ้น "กองทัพของเรามาถึงหรือยัง?"

เมอีฟพยักหน้า "อีกราวสามสิบไมล์ค่ะ ตัวเมืองถูกปิดล้อมอยู่ ดังนั้นข้าจึงเข้ามารายงานต่อนายท่านก่อน"

เซียวอวี๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและกล่าวออกมา "หลังตะวันตกดินจึงค่อยมุ่งหน้ามาที่เมือง...ข้าจะขว้างระเบิดโลหะออกไปเป็นสัญญาณเข้าโจมตีค่ายของข้าศึกที่อยู่ทางทิศตะวันออกของเมือง การโจมตีระลอกแรกให้เป็นแบทไรเดอร์และอิปโปกริฟ จากนั้นจึงเป็นยักษ์ศิลา ให้พวกออร์คคอยคุ้มครองพวกเอลฟ์และดรูอิด....ข้าจะไปรวมกับเจ้าที่ประตูเมืองตะวันตก"

เมอีฟผงกศีรษะ "รับทราบค่ะนายท่าน" จากนั้นก็หายตัวไป

..............................

..............................

ท้องฟ้าในยามราตรีประดับไปด้วยดวงดารา แสงจากคบเพลิงวูบวาบสาดส่องตัวกระโจม

โถวปาหงกล่าวว่า "ดูเหมือนพวกมันจะเตรียมพร้อมทุ่มกำลังโจมตีในคืนนี้...ใช่หรือไม่?"

เซียวอวี๋ตอบคำด้วยน้ำเสียงดูถูก "เป็นเวลาเดียวกับที่เจ้าจะได้เห็นการฆ่าสังหารที่แท้จริง"

โถวปาหงมองเซียวอวี๋อย่างสงสัย "กองทัพของเจ้ามาถึงแล้ว?"

เซียวอวี๋เผยรอยยิ้ม "ไปที่กำแพงด้านตะวันออกกัน"

เซียวอวี๋เดินนำผู้ติดตามไปยังกำแพงด้านตะวันออก เขาหยิบระเบิดโลหะออกมาและขว้างออกไป

ตูมมมมมม!

เกิดระเบิดขึ้นกลางอากาศ กระนั้นบนพื้นดินด้านล่างก็ยังเกิดเป็นหลุม บรรยากาศอันเงียบสงัดในยามราตรีพลันถูกทำลายไป

ไพร่พลของปาเทียนหมิงพลันเงยหน้าขึ้นเหม่อมองการระเบิดนั้น

"เจ้าทำอะไร?" โถวปาหงถามออกมา

เซียวอวี๋ยิ้ม "รอดูเถอะ...ดูว่าพวกมันจะสามารถต้านทานกองทัพของข้าได้หรือไม่?"

โถวปาหงงุนงง "เจ้าให้กองทัพของเจ้าเข้าปะทะโดยตรง?"

เซียวอวี๋ยักไหล่ "ไฉนจึงไม่ได้?"

โถวปาหงชี้ไปยังค่ายกระโจมที่เรียงราย "แต่ที่นั่นมีกระโจมอยู่นับหมื่น...."

เซียวอวี๋มองตามไป "พวกมันทั้งหมดจะถูกกวาดล้าง....ถ่ายทอดคำสั่งออกไป...ยกหินขวางประตูออก....เปิดประตูตะวันออก!"

เซียวอวี๋ได้สั่งให้เอาหินขวางประตูเมืองไว้หลายชั้นเพื่อไม่ให้ศัตรูสามารถทลายประตูเข้ามาได้ มันเทียบได้กับมีกำแพงอยู่ด้านหลังประตูเมืองอีกชั้นหนึ่ง

...........................

...........................

ราวสิบนาที เสียงระเบิดก็ดังกึกก้องขณะที่เปลวเพลิงกลุ่มใหญ่ลุกเผาค่ายศัตรู แม้ว่าโถวปาหงจะอยู่ห่างไกล กระนั้นเขาก็ยังสามารถมองเห็นค่ายกระโจมนับสิบหลังถูกเผากลายเป็นเถ้าถ่าน

"เกิดอะไรขึ้น? เป็นเวทต้องห้ามหรือ?....แต่ ความรุนแรงของเวทต้องห้ามสมควรมากกว่านี้...." โถวปาหงตกตะลึงขณะที่มองดูจากทางทิศตะวันออก

ไม่นาน เสียงคำรามที่แปลกประหลาดก็ดังกึกก้องผ่านท้องฟ้า ทหารฝ่ายศัตรูเองก็ส่งเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว ราวกับว่าพวกมันกำลังเผชิญกับบางสิ่งที่น่าหวาดหวั่น

ค่ายทหารถูกเพลิงแผดเผา กลุ่มเพลิงลุกโชนอยู่ทั่วทุกที่ ทหารฝ่ายข้าศึกต่างวิ่งหนีกันชุลมุลวุ่นวาย พวกมันต่างละทิ้งกฏข้อบังคับของกฏทัพโดยสิ้นเชิง เพียงวิ่งหลบหนีเอาชีวิตรอด

ครู่ต่อมา พวกทหารฝ่ายศัตรูก็ได้มองเห็นสิ่งที่จะประทับอยู่ในความทรงจำของมันชั่วชีวิต

"นั่น...นั่นมันตัวอะไร...ยักษ์? พวกยักษ์?...พวกมันเป็น...กองทัพของเจ้าหรือ?" โถวปาหงกลายเป็นไร้คำพูดขณะเหม่อมองพวกยักษ์ศิลา

"ออร์ค!...พวกออร์คมากมายนัก! นั่นตัวอะไร? สัตว์ร้ายโคโดในตำนาน? เอลฟ์....ยังมีคนแคระ..." ดวงตาของโถวปาหงแทบจะถลนออกจากเบ้า มองดูกองทัพที่มีแต่เพียงในนิทานของเซียวอวี๋

เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะได้เห็นเหล่านักรบในตำนานด้วยสองตาของตนเอง ไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมเซียวอวี๋กล่าวว่ากองทัพเพียงสามพันก็เพียงจะจัดการกับทัพศัตรูเรือนแสน ดูเหมือนว่าเซียวอวี๋จะไม่ได้กล่าวคุยโต ยักษ์ศิลาที่ตัวใหญ่มหึมาก็เพียงพอจะกวาดล้างกองทัพทหารทั่วไปแล้ว!

ขณะที่โถวปาหงมองดูอย่างเหม่อลอยอยู่นั้น สิ่งมีชีวิตบินได้จำนวนมากก็ได้บินผ่านศีรษะของพวกเขาไป หนึ่งในพวกมันบินต่ำลงมาหยุดที่เบื้องหน้าของเซียวอวี๋ เอลฟ์ร่างสูงพลันกระโดดลงมาและโค้งตัวคำนับเซียวอวี๋

"ราอูลคำนับนายท่าน"

หลังจากนั้น แบทไรเดอร์และฮิฟโปกริฟจำนวนนับไม่ถ้วนก็เริ่มร่อนลงมาที่เมือง......