ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

เมื่อทหารยามของเมืองมาถึง อาคารของสมาคมมือสังหารก็ตกอยู่ท่ามกลางกองเพลิง มีหลายศพที่ถูกเพลิงเผาจนจำสภาพเดิมไม่ได้ ในขณะเดียวกัน เซียวอวี๋ก็สอบปากคำมือสังหารที่จับกุมมาได้

............................

............................

"เป็นผู้ใดสั่งการมา?" เซียวอวี๋มองไปยังชายชราที่แขนหัก เขาไม่ได้มีความรู้สึกสงสารมือสังหารเหล่านี้แม้แต่น้อย หากว่าวันนี้เขาปล่อยเรื่องราวให้ผ่านไป เช่นนั้นพรุ่งนี้ก็จะมีมือสังหารถูกส่งตัวมาโจมตีเขาอีก เขาคิดที่จะสังหารทุกคนหลังจากสอบปากคำอยู่แล้ว

ชายชราก้มหน้ากัดฟันไม่ยอมเอ่ยปากใดๆ ใบหน้าของเขาซีดเซียวจากการเสียเลือด ทว่าในแววตาของเขายังแฝงไว้ด้วยความหนักแน่นอยู่

"นายท่านกำลังถามเจ้าอยู่!" อสูรหนึ่งตบเข้าไปที่ใบหน้าของชายชราฉาดหนึ่ง ทว่าชายชราก็ยังคงปิดปากเงียบ

"ดี ข้าขอนับถือในความอดทนของเจ้า แต่นั่นก็หมายความว่าข้าคงต้องเปลี่ยนวิธีการ.....ฟ็อกซ์ ไปนำหนูมา"

เซียวอวี๋ได้บ่าวไพร่หลายคนร่วมทางมากับเขาเพื่อคอยจัดการกับงานที่พวกออร์คและเอลฟ์ไม่ถนัด ฟ็อกซ์เป็นผู้ที่ต้องเฝ้าจับตาดู อีกทั้งเขายังไหวพริบ ดังนั้นเซียวอวี๋จึงนำเขามาด้วย

ฟ็อกซ์เดินออกจากห้องไปทันทีที่ได้ยินคำสั่งจากเซียวอวี๋ เขามีความชำนาญในเรื่องเช่นนี้

ไม่นาน ฟ็อกซ์ก็กลับมาพร้อมกับหนูหลายตัว เซียวอวี๋รู้สึกชื่นชม เขาหันมองไปชายชราด้วยรอยยิ้มที่ดูชั่วร้าย เซียวอวี๋ชี้ไปที่แขนของชายชรา ฟ็อกซ์ก็นำหนูไปวางไว้บนแขนของเขาก่อนที่จะนำผ้าห่อพวกมันเอาไว้ภายในเพื่อให้หนูกัดแขนของชายชรา

อ๊ากกกกก~~~

เสียงกรีดร้องของชายชราดังก้องไปทั่วโรงแรม เซียวอวี๋รู้สึกขนลุกราวกับว่าเขากำลังรับชมหนังสยองขวัญ

"น่าขนลุกเกินไปแล้ว" แววตาของเซียวอวี๋กลายเป็นหลุกหลิก "เราไม่ถูกกับหนังสยองขวัญแนวเลือดสาด.....เลือดจะเจิ่งนองยิ่งกว่านี้.....นี่มันหนังสยองขวัญแนว Texas Chainsaw ชัดๆ....."

ชายชราที่แม้จะเจ็บปวดอย่างสุดแสน แต่เขาก็ยังคงกล่าวออกมาด้วยความเดือดดาล "เจ้าทราบหรือไม่ว่าข้าเป็นใคร? ข้าเป็นผู้นำสาขาของพันธมิตรเงา.....ถ้าข้าตายไปล่ะก็ พวกเขาจะต้องแก้แค้นให้กับข้า...." ชายชราพยายามกล่าวข่มขู่เซียวอวี๋

"หืม....ลีอา พันธมิตรเงานี่ยิ่งใหญ่นักหรือ?" เซียวอวี๋หันไปเอ่ยถามลีอา

ลีอาแค่นเสียง "อาจกล่าวได้ว่าพวกเขาเป็นที่รู้จักภายในทวีปอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ใช่องค์กรที่ใหญ่โตมากนัก"

ชายชราหันมามองลีอา "เจ้ากำลังดูถูกพันธมิตรเงางั้นหรือ? เจ้ามาจากสาขาใด?"

ชายชราจ้องมองไปที่ตราเข็มกลัดที่ประดับอยู่บนหน้าอกของลีอา เขาพลันหลุดตะโกนออกมาทันที "เจ้า....เจ้าคือ..."

ลีอารีบขัดขึ้น "หุบปากซะ! อย่าได้กล่าววาจาไร้สาระ"

เซียวอวี๋คิดขึ้นในใจ "เบื้องหลังของนางต้องไม่ต่ำทราม มิเช่นนั้น.....ไม่ต้องสงสัยเลยว่าธีโอดอร์ต้องทราบตัวตนของนาง......น่าเสียดาย ที่ตาเฒ่าไม่บ่งบอกออกมา"

"ตาแก่ ข้าจะให้โอกาศเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย....พูดออกมา" เซียวอวี๋กล่าวขึ้น

ดวงตาของชายชราเปลี่ยนเป็นแดงก่ำราวกับคลุ้มคลั่ง "ข้าไม่อาจเอ่ยออกจากปากได้แม้ว่าเจ้าจะฆ่าข้าก็ตาม! มีสาขาแห่งหนึ่งถูกทำลาย แม้ว่าจะมีความเป็นไปได้ที่พวกเขาจะไม่ใส่ใจ.....แต่กับข้านั้นไม่เหมือนกัน! ข้าได้รับภารกิจจากพันธมิตรเงาที่พวกเขาต้องพึ่งพาข้า....หากว่าเจ้าลงมือสังหารข้า เช่นนั้นพวกเขาจะต้องลงมืออย่างแน่นอน" ชายชราเปล่งเสียงหัวเราะ

เซียวอวี๋เกิดความสนใจขึ้นมา "ภารกิจอะไร?"

ชายชราเม้มปากอย่างเจ็บปวด แต่เขาก็ยังคงไม่เอ่ยวาจา

เซียวอวี๋ส่ายศีรษะ "สุราคารวะไม่ดื่ม พาลดื่มสุราจับกรอก....ฟ็อกซ์นำหนูเหล่านั้นออกไป มันจะสิ้นเปลืองไปหากให้พวกมันสังหารเขาตอนนี้"

เขาหันไปยังขอทานชราที่ลงมือลอบสังหารเขาเมื่อวานนี้แทน ซึ่งความจริงแล้วเขาไม่ใช่ชายชรา หากแต่นั่นเป็นการปลอมแปลงโฉมขึ้นมา เขาเป็นชายวัยกลางคนที่มีอายุราวสี่สิบปี เขามีรูปร่างผอมบาง โชคร้ายที่ช่องท้องของเขาถูกหอกของบาริสต้ายิงเข้าใส่

ขอทานผู้นั้นตื่นตระหนกขึ้นมาทันทีที่เห็นว่าเซียวอวี๋หันมาทางเขา

"ช่างโชคดีที่ข้ามีทักษะฝีมือไร้ที่ติ มิเช่นนั้นข้าคงตกตายไปแล้ว.....พวกเราคงไม่อาจปล่อยผ่านเรื่องราวไปโดยไม่มีการลงโทษได้ ฟ็อกซ์ ถอดผ้าพันแผลของเขาออกแล้วใส่หนูเข้าไปในช่องท้องของเขา" เซียวอวีเห็นว่าชายผู้นั้นกำลังตื่นตะหนกจนหน้าถอดสี ดังนั้นจึงเป็นเวลาที่เหมาะสมที่สุดที่เขาจะใช้ความกลัวนั้นคว้าจับสิ่งที่เขาต้องการ ชายผู้นั้นพยายามดิ้นรนขัดขืน ทว่าพวกออร์คก็จับกดร่างของเขาเอาไว้ขณะที่ร่างกายของเขาเองก็ถูกมัดเอาไว้อย่างแน่นหนา

"เจ้ากำลังจะทำอะไร? เจ้ามันปีศาจ!" ขอทานผู้นั้นตะโกนอย่างหวาดกลัว

"ขอบคุณสำหรับคำชม ความจริงแล้ว ข้าเป็นปีศาจ...อย่าลืมถอดผ้าพันแผลนั่นด้วย พวกหนุจะคืบคลานเข้าไปภายในกระเพาะของเขา เช่นนั้นจะให้ผลดีกว่า" เซียวอวี๋กล่าวพร้อมฉีกยิ้ม

"ไม่นะ....ไม่.....ข้าจะบอกทุกสิ่ง.....ได้โปรด อย่าฆ่าข้าเลย..." ขอทานได้เห็นแขนที่ถูกหนุรุมแทะของชายชราแล้ว ดังนั้นเขาจึงรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา เขาหวาดวิตกว่าเรื่องเช่นนั้นกำลังจะเกิดขึ้นกับตน

"ป๋อ..เจ้า!....ไอ้คนทรยศ! เจ้าไม่สมควรที่จะได้รับนามมือสังหาร!" ชายชราที่เป็นผู้นำสาขากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง ถึงกระนั้นประกายความเคียดแค้นในแววตาของเขาก็ยังเด่นชัด

"ซิลวา.....ในฐานะผู้นำ เจ้าย่อมต้องรับผิดชอบ ทว่าตัวข้านั้นเป็นเพียงมือสังหารทั่วไปที่ทำงานให้สาขานี้เป็นการชั่วคราว.....ข้าไม่ต้องการจะตายเพียงเพราะปกป้องความลับของเจ้า....ข้าสามารถกระทได้ทุกอย่างตราบใดที่เขาจะปลดปล่อยข้าไป" ป๋อกล่าวโต้ตอบ

เซียวอวี๋พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ "ตกลง ข้าชื่นชอบผู้ที่ให้ความสำคัญกับชีวิตของตนเอง แก้มัดให้กับเขา"