ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

เซียวอวี๋สงบใจลงหลังจากออร์คร่างสูงหายไปที่ด้านหลังประตู

กรอมที่ยืนอยู่ข้างเซียวอวี๋มีสีหน้าที่ดูจริงจัง ไม่จำเป็นต้องมีคำกล่าวใดๆเพื่อบรรยายความรู้สึกของเขา

โคลอสเซียมเปลี่ยนเป็นเงียบสงัดหลังจากที่ออร์คทั้งสองจากไป ไม่ช้าทั่วทั้งโคลอสเซียมก็กระหึ่มไปด้วยเสียงเฮ ผู้คนต่างหันไปพูดคุยอย่างออกรสถึงการต่อสู้เมื่อครู่

เออร์วินแค่นเสียงขณะที่กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา "พวกออร์คที่น่าชัง เป็นเพียงแค่ทาสแต่กลับกล้าที่จะไม่เชื่อฟัง! หลังจากกลับไปคงต้องมอบบทเรียนให้กับพวกมันเสียแล้ว"

"ในสายตาของเจ้าแล้วพวกมันอาจจะเป็นเพียงแค่ทาส แต่พวกมันไม่เคยคิดว่าตนเองเป็นทาสเลย พวกมันยึดมั่นในความเป็นนักรบของตน..." ลีอาพึมพำออกมา

นางได้รับความประทับใจอันลึกล้ำหลังได้ชมการต่อสู้ นางเชื่อว่าพวกมันต่างเป็นนักรบที่น่ายกย่อง หากแต่เพียงอยู่ผิดที่ผิดทางก็เท่านั้น

แล้วทางฝั่งมนุษย์เล่า? ในอดีตยังมีเหล่าอัศวินอันทรงเกียรติอยู่ หากแต่จิตวิญญาณแห่งอัศวินก็ถูกค่อยๆถูกกัดกินไปตามกาลเวลา

"เซอร์เออร์วิน นี่ช่างเป็นการต่อสู้ที่ตื่นเต้นอย่างมาก ขอบคุณที่ให้พวกเราได้รับชมการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ ซีเหวินรู้สึกเหนื่อยล้าแล้ว ดังนั้นพวกเราคงต้องขอตัว พวกเราจะพักอยู่ที่เมืองเบงกอลอีกระยะหนึ่ง ดังนั้นจึงยังมีโอกาศพบปะกันอีกมาก" เซียวอวี๋กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม

เออร์วินยิ้มรับ "ตกลง เช่นนั้นขอเชิญคุณหนูซีเหวินมาร่วมรับประทานอาหารค่ำร่วมกันเป็นอย่างไร ข้าอยากทราบว่าคุณหนูจะช่วยตอบรับได้หรือไม่?"

เซียวอวี๋ผงกศีรษะขณะที่หรี่ตาลง "วันนี้เซออร์วินได้มอบการต่อสู้อันยอดเยี่ยมให้กับพวกเรา ดังนั้นพวกเราย่อมต้องตอบแทน ข้า ซีเหวิน ลีอาและทิรันด้าจะเข้าร่วม"

เออร์วินกลายเป้ประหลาดใจขณะที่ยิ้มออกมา "ขอบคุณดยุคอวี๋"

เออร์วินกลับไปที่คฤหาสน์ของตระกูลในเมืองอย่างรวดเร็วเมื่อเซียวอวี๋และคนอื่นๆจากไป

เขาตรงเข้าไปยังห้องทำงานของบิดาทันที กยุคซิมกำลังนั่งอยู่ข้างโต๊ะขณะที่ใช้นิ้วมือเคาะเป็นเป็นจังหวะ ดวงตาของเขาจดจ่ออยู่กับรูปภาพตรงหน้าขณะที่กำลังครุ่นคิดถึงบางสิ่ง

บนภาพนั้นเป็นภาพการต่อสู้อันน่าเศร้าสลด นักรบสวมเกราะที่กุมด้ามดาบเอาไว้ มันไม่อาจมองเห็นใบหน้าของเขาได้ขณะภาพใบนี้ถูกวาดจากทางด้านหลังของเขา มีออร์ค เอลฟ์ คนแคระและเผ่าพันธุ์อื่นๆอีกมากมายต่างรายล้อมเขาด้วยความภักดี แม้ว่าจะมีทหารล้มตายมากมาย หากแต่พวกเขาก็พร้อมจะติดตามชายผู้นั้นเข้าสู่สนามรบ

"ท่านพ่อ" เออร์โค้งตัวลงด้วยความเคารพ

ดยุคซิมดูภายนอกแล้วเขาเป็นเพียงชายวัยกลางคนที่อายุเพิ่งล่วงเลยเข้าสู่วัยสี่สิบเท่านั้น หากแต่ในความจริงเขาจะมีอายุหกสิบในปีนี้แล้ว ไม่มีร่องรอยของความแก่ชายปรากฏอยู่บนใบหน้าของเขา เขามีจมูกที่งองุ้มและดวงตาที่แหลมคม

"เป็นอย่างไร?" ดยุคซิมเอ่ยปากขึ้น

เออร์วินกล่าวออกมาด้วยความเคารพ "ข้าใช้โอกาศนี้พาพวกมันไปชมการต่อสู้ที่โคลอสเซียม ข้าเชื่อว่าเหล่าองค์รักษ์ออร์คและเอลฟ์ของมันจะต้องแข็งแกร่งยิ่งกว่าออร์คและเอลฟ์สามัญ เป็นไปได้ว่าพวกมันอาจจะเป็นออร์คตามคำล่ำลือในตำนานและอาจจะเป็นผู้นำของเผ่าพันธุ์เอลฟ์....

ข้าพบเห็นลูกมังกรด้วยเช่นกัน แม้ว่ามันจะไม่ได้เป็นเชื้อสายบริสุทธิ์หากแต่ก็ยังดีกว่ายาลองที่ข้าเคยพบเห็นอยู่มากมายนัก หากว่าพวกเราสามารถนำลูกมังกรตัวนี้ไปอาบเลือดมังกรชั้นสูงได้ เช่นนั้นพวกเราก็จะสามารถทำให้มันกลายเป็นมังกรที่แท้จริง...."

"นั่นยังไม่ใช่เป้าหมายของเราในตอนนี้ ข้าต้องการรู้วิธีที่ทำให้เขาได้รับความภักดีจากพวกออร์คและเอลฟ์! พวกเราสามารถจับพวกออร์คมาได้จำนวนมาก ข้าได้ลองทุกหนทางแล้ว หากแต่ก็ยังไม่เกิดผลลัพธ์ใดๆ...."

เขากล่าวต่อ "ข้าต้องการพวกมันมาเป็นองค์รักษ์ของข้า....องค์รักษ์ที่ซื่อสัตย์....เซียวอวี๋สามารถทำให้พวกมันเป็นองค์รักษ์ได้ ข้าแน่ใจอย่างมากว่าจะต้องมีออร์คอยู่ที่เมืองไลอ้อนอีก ข้าได้ส่งคนไปสืบเสาะข่าวสารที่นั่นแล้ว อีกไม่นานคงกลับมา

ในช่วงเวลาอันโกลาหลนี้ ผู้ที่ได้รับความจงรักภักดีจากออร์คและเอลฟ์จะได้รับแรงหนุนจากมวลชน ไม่ต้องสนใจเรื่องอื่นอีก จงมุ่งเน้นไปที่เรื่องของเซียวอวี๋ สืบหาความลับที่เซียวอวี๋สามารถได้รับความภักดีจากเผ่าต่างๆมาให้ได้...ฮึ่ม! ผู้ใดควบคุมออร์คและเอลฟ์ได้ ผู้นั้นจะขึ้นเป็นราชันย์แห่งยุค! ช่างเพ้อฝัน! ตระกูลเซียวกำลังตกต่ำลงงั้นหรือ....มีเพียงตระกูลเดียวที่สามารถปกครองยุคนี้ได้ก็คือตระกูลราฮีมของเราเท่านั้น!"

"ถูกแล้วท่านพ่อ ข้าจะเอาชนะเซียวอวี๋และนำองค์รักษ์ของมันมาเป็นของท่าน....พวกเราจะปกครองโลกใบนี้!"

เออร์วินกล่าวออกมาอย่างมุ่งมั่น เขาเชื่อว่าในอนาคตทวีปแห่งนี้จะต้องตกเป็นของตระกูลราฮีม และเขาก็มีแนวโน้มสูงที่จะสืบทอดตำแหน่งต่อจากบิดาของเขา หากว่าพี่ชายอีกสองคนที่เหลือกล้าจะมาแย่งชิงเก้าอี้นี้ เช่นนั้นพวกมันจะต้องพบกับความตาย!

ดยุคซิมผงกศีรษะและโบกมือให้เออร์วินจากไป

..............................

..............................

เซียวอวี๋ตรงกลับไปที่ห้องของเขาทันทีที่มาถึงโรงแรม เขารินไวน์จนเต็มแก้วแต่ไม่ได้ยกมันขึ้นดื่ม เขาเดินวนเวียนไปรอบห้อง

ลีอา ทิรันด้า ซีเหวินและแอนโทนีดาสต่างจ้องมองเซียวอวี๋ที่เดินกลับไปกลับมา พวกเขาไม่รู้ว่าเซียวอวี๋กำลังครุ่นคิดถึงเรื่องใด

ไม่นานกรอมก็เข้ามาหากแต่ไม่ได้มาเพียงลำพัง เขาได้นำเหล่าออร์คติดตามมาด้วย

เซียวอวี๋จ้องมองไปยังพวกมันอยู่ครู่หนึ่ง

"พวกมันต่างเป็นนักรบที่แท้จริง แม้ว่าจะไม่ได้คาหวังให้พวกมันต่อสู้เพื่อข้า แต่ข้าจะต้องช่วยพวกมันออกมา" เซียวอวี๋คิดขึ้นในใจ "จะกล้าสู้หน้าทอร์ลและกรอมได้อย่างไรหากปล่อยให้คนของข้าถูกข่มเหง?"

เซียวอวี๋ไม่เคยเห็นกรอมและเหล่าออร์คมีสีหน้าเช่นนี้มาก่อน พวกมันส่วนใหญ่มักหัวเราะและสนุกสนาน ทำตัวราวกับแก๊งค์อันธพาลตามท้องถนน

"นายท่าน" กรอมกล่าวออกมาด้วยความหนักแน่น

"หืม?" เซียวอวี๋ขมวดคิ้ว

กรอมจ้องมองเซียวอวี๋ "นายท่าน พวกเราไม่ต้องการฝ่าฝืนคำสั่งของนายท่าน ดังนั้นพวกเราจึงมีเรื่องร้องขอประการหนึ่ง"

เซียวอวี๋เดาได้ว่ากรอมต้องการกล่าสิ่งใด แต่เขาก็ยังคงถามออกไป "สิ่งที่พวกเจ้าต้องการคือ?"

ร่างของกรอมสั่นสะท้านอยู่ครู่หนึ่ง "กรอมได้ติดตามรับใช้นายท่านมาพักหนึ่งแล้ว พวกเราเปรียบดั่งเป็นครอบครัว กรอมจะภักดีต่อนายท่านจวบจนลมหายใจสุดท้าย ทว่าวันนี้ข้าได้เห็นสมาชิกเผ่าตะโกนเรียกนามของข้าและทอร์ล ข้าจะต้องไปช่วยพวกเขา พวกเราไม่อาจทำให้นายท่านต้องสุ่มเสี่ยงได้ ดังนั้นข้าจึงต้องการพาพี่น้องของข้าไป พวกเราต้องการช่วยพวกเขาออกมาแม้ว่าจะต้องตายก็ตาม ข้าหวังว่านายท่านจะอภัยให้กับพวกเรา"

เซียวอวี๋มองดูกรอมและเหล่าออร์คที่ยืนอยู่เบื้องหลัง พวกมันต่างเป็นสมุนกลุ่มแรกที่ติดตามเขาตั้งแต่กวาดล้างค่ายโจรแห่งแรก

เซียวอวี๋นิ่งเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง

หลังจากผ่านไปพักหนึ่ง เซียวอวี๋ก็สูดหายใจเข้าและเริ่มต้นกล่าวออกมา "เจ้าพวกโง่! พวกเจ้ากำลังใฝ่หาความตายโดยไม่สนว่านายท่านผู้นี้เห็นด้วยหรือไม่งั้นหรือ? ข้ายังต้องการช่วยเหลือพวกมันมากกว่าพวกเจ้าเสียอีก!

หากต้องการจะช่วยเหลือพวกมันแล้วเจ้าจะต้องใช้สมองให้มาก! แต่สิ่งที่เจ้ากำลังทำอยู่คือการตายอย่างโง่งม มีประโน์หรือไม่? สิ่งใดที่จะมีประโยชน์? ข้าได้สั่งสอนพวกเจ้าอยู่หลายครั้งว่าจงอย่าได้กระทำอย่างวู่วาม แต่จงคิดให้รอบคอบ ทอร์ลนั้นทำได้ดีกว่าเจ้าในเรื่องนี้......มองดูตัวเจ้าสิ! ทั้งหมดที่เจ้ารู้ก็คือกวัดแกว่งดาบและสังหาร! นี่หรือคือผู้นำ?"

เซียวอวี๋กล่าวตำหนิขณะมองหน้ากรอม กรอมไม่ได้ไหวติงขณะรับฟังถ้อยคำของเซียวอวี๋

หลังจากพูดอยู่หลายคำเขาก็รู้สึกคอแห้ง เขายกแก้วไวน์ขึ้นจิบและกล่าวอย่างแผ่วเบา "ข้าให้สัญญากับเจ้า ข้าจะช่วยเหลือพวกมันทั้งหมดออกมา! ไม่เช่นนั้นข้าจะไม่ขอออกจากเมืองแห่งนี้ทั้งมีชีวิต!"