ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

สิ่งใดเรียกว่าความริษยา?

ซิ่วหงส์ก้าวออกไปข้างหน้าด้วยโทสะและต้องการที่จะตบใบหน้าของซีเหวิน

ซีเหวินจ้องมองซิ่วหงส์โดยไม่มีการตอบสนองใดๆ นางกระทั่งไม่มีความกล้าที่จะหลบฝ่ามือนี้ นางต้องยอมอ่อนข้อเช่นนี้มาตั้งแต่เด็กและติดตัวมาจนโต นางทราบดีว่านางไม่มีคุณสมบัติที่จะต่อต้านซิ่วหงส์ บิดาของนางจะทุบตีนางหากว่านางต่อสู้ขัดขืน

ด้วยเหตุนั้น ซีเหวินจึงไม่กล้าต่อต้านซิ่วหงส์!

ทว่าในครั้งนี้ฝ่ามือของซิ่วหงส์ไม่ได้ฟาดลงที่ใบหน้าของนางดังเช่นทุกครั้ง ข้อมือของซิ่วหงส์ถูกมือราวยาวคว้าจับเอาไว้แน่น นี่ราวกับว่านางกำลังถูกยึดจับด้วยคีมเหล็กกล้า ซิ่วหงส์ไม่อาจขยับมือของนางได้

นางหันไปยังผู้ที่บังอาจขัดขวางและพบกับหญิงสาวที่สวมใส่หน้ากากและห่อหุ้มร่างกายด้วยผ้าคลุมสีดำ มีเพียงดวงตาของนางที่ถูกเผยออกมา

"นางแพศยานี่เป็นใคร? เจ้ากล้าที่จะหยุดข้าหรือ? ข้าจะทำให้เจ้าขาหักทั้งสองข้าง!" ซิ่วหงส์โกรธมากยิ่งขึ้นเมื่อพบว่ามีคนที่ไร้หัวนอนปลายเท้ากล้าที่จะหยุดนางไม่ให้ตบหน้าซีเหวิน

เพี๊ยะ~

ซิ่วหงส์ถูกตบเข้าที่ใบหน้า

การตบครั้งนี้รุนแรงมากเสียจนทำให้ซิ่วหงส์ลอยกลับหลังและกระแทกเข้ากับโต๊ะจนล้มลง

นางไม่สามารถเอ่ยสิ่งใดออกมาได้ขณะที่นางหอบหายใจอย่างรุนแรง เมื่อนางฟื้นคืนสติกลับมาก็ตกตะลึง ขนทั่วนางของนางลุกชันขึ้น

มีศรแหลมคมกำลังเล็งมาที่นาง!

ซิ่วหงส์ทราบดีว่าหากนิ้วของอีกฝ่ายหลุดจากสายเมื่อใดชีวิตของนางคงไม่อาจรักษาเอาไว้ได้

ไม่มีความรู้สึกใดๆปรากฏอยู่ในแววตาของเจ้าของธนูยาวนั้น ราวกับว่าสามารถปล่อยศรสังหารนางได้โดยไม่มีความลังเลใดๆ ในตอนนั้นเสียงของซีเหวินก็ดังขึ้น "อย่า"

หากไม่ใช่เพราะถ้อยคำของซีเหวิน เช่นนั้นชีวิตของซิ่วหงส์อาจจะต้องจบลงที่นี่

ร่างกายของซิ่วหงส์แข็งค้าง นางไม่กล้าที่จะเคลื่อนไหวใดๆ นางทราบดีว่าหากเคลื่อนไหวใดๆนางอาจจะจบลงด้วยการถูกศรยิงทะลุศีรษะ

ในตอนนี้นางเพียงสามารถพึ่งพาความช่วยเหลือของซีเหวิน

"ซีเหวิน....นาง!.....บอกให้นางลดธนูลง....พวกเราเป็นพี่น้องกัน...อะไร...." เสียงของนางสั่นขณะที่กล่าวออกมา

"ทิรันด้า....อย่าได้สังหารนาง....นางไม่ได้ต้องการจะทำร้ายข้า" ซีเหวินวางมือลงบนแขนของทิรันด้าเพื่อบรรเทาโทสะของนาง

ทิรันด้าหันมามองซีเหวิน "เจ้าแน่ใจหรือว่าจะไม่ให้ข้าสังหารนาง? นายท่านได้ออกคำสั่งให้ข้าปกป้องเจ้าจากอันตราย ทุกคนที่คุกคามเจ้าจะต้องถูกสังหาร!"

ซีเหวินกล่าวว่า "นางไม่ได้ต้องการจะทำร้ายข้า ได้โปรดอย่าสังหารนาง ข้าทราบว่าเซียวอวี๋บอกให้เจ้าปกป้องข้า แต่เจ้าไม่จำเป็นจะต้องสังหาร"

ซิ่วหงส์รู้สึกสิ้นหวังเมื่อได้ถ้อยคำของซีเหวิน ผู้หญิงที่มีธนูและศรนี่เป็นผู้ใดกัน?! นางกล้าที่จะสังหารข้าภายในพื้นที่ของตระหวังงั้นหรือ! เจ้านายของเจ้าคือผู้ใด?

เจ้านายของเจ้าจะมีอำนาจและความกล้าเพียงใดกันถึงได้ออกคำสั่งเช่นนี้ออกมา?

ทิรันด้าค่อยๆรั้งศรกลับและกล่าวด้วยความเย็นชา "หากเจ้ากล้าที่จะเข้าใกล้คุณหนูซีเหวินเกินกว่าสามก้าวล่ะก็.....ศรของข้าจะฝังเข้าไปในกระโหลกของเจ้า!"

ซิ่วหงส์รีบผงกศีรษะราวกับไก่กำลังจิกกินข้าวสาร นางพยายามที่จะลุกขึ้นแต่ไม่อาจทำได้

ซิ่วหงส์ไม่ต้องการจะรั้งอยู่ที่นี่อีกแล้วขณะมองเห็นแววตาเยือกเย็นของทิรันด้า

"น้องสี่....ข้า....ข้าไปแล้ว" ซิ่วหงส์รีบออกจากลานไป นางไม่ได้ลืมของขวัญที่ซีเหวินมอบให้ ทว่ามีมีดสั้นแตะลงที่ปรายนิ้วของนางยามที่กำลังจะเอื้อมหยิบของขวัญ

ซิ่วหงสืเงยหน้าขึ้นและสบตากับลีอาที่อุ้มมังกรน้อยอยู่ สายตาเย็นชาทั้งสองข้างต่างจับจ้องมาที่นาง นางไม่กล้าที่จะรั้งอยู่อีกต่อไปขณะคว้าแขนหญิงรับใช้แล้วออกจากลานไป

..........................

..........................

ซิ่วหงส์ไม่ได้กลับไปยังตัวตึกของนาง แต่เดินทางมาหาบิดา

"ท่านพ่อ! ท่านพ่อ! โปรดช่วยลูกด้วย!" เสียงของซิ่วหงส์ดังก้องเข้ามาขณะที่หวังเทียนหู่และพ่อบ้านโม่กำลังพูดคุยกันอยู่

หวังเทียนหู่เลิกคิ้ว "ให้นางเข้ามา"

ประตูเปิดออกและซิ่วหงส์วิ่งเข้ามาเกาะแขนหวังเทียนหู่ "ท่านพ่อ! ท่านพ่อ! มีบางคนจะฆ่าข้า!"

"เป็นผู้ใด? ผู้ใดกล้าจะฆ่าเจ้าภายในคฤหาสน์ของตระกูลหวัง? เป็นผู้ใดถึงขวัญกล้าบังอาจนัก? ทหาร! เตรียมพร้อมไปจับฆาตกร!" หวังเทียนหู่เปลี่ยนเป็นเกรี้ยวกราดขณะที่ตะโกนออกมา

"เป็นน้องสี่ ลูกตั้งใจไปเยี่ยมนางด้วยความอบอุ่น ทว่าหญิงรับใช้ของนางต้องการจะสังหารลูก! นางตบหน้าลูก! ดูใบหน้าที่บวมเปล่งนี่สิ! นางกระทั่งจ่อลูกธนูมาที่ลูกเพื่อต้องการสังหาร!" ซิ่วหงส์ร้องไห้ออกมาขณะที่ชี้ไปที่ใบหน้าของนาง "ท่านพ่อ น้องสี่ก้าวร้าวไปแล้ว! ดูสภาพของลูกสิท่านพ่อ! โปรดลงโทษนางเพื่อคืนความเป็นธรรมให้ข้าด้วย!"

หวังเทียนหู่โกรธมาก แต่เมื่อได้ยินคำกล่าวของซิ่วหงส์เขาก็ค่อยๆทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ทหารหลายนายเดินเข้ามาแต่หวังเทียนหู่ก็โบกมือไล่ "ไม่ต้องแล้ว ทุกอย่างเรียบร้อยดี"

"ท่านพ่อ! ท่านพ่อ? ท่านหมายความว่าอย่างไรที่บอกว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี? นางต้องการจะฆ่าลูก! ท่านไม่เป็นห่วงลูกบ้างหรือ?" ซิ่วหงส์มองใบหน้าของบิดา นางมักจะรังแกซีเหวินอยู่เสมอ ทั้งยังใส่ร้ายซีเหวินต่อบิดา บิดาของนางก็จะลงโทษซีเหวินให้ทุกครั้ง

เกิดอะไรขึ้น? หญิงรับใช้ของซีเหวินพยายามจะฆ่านางแต่บิดาของนางกระทั่งยังไม่จัดการเรื่องราวให้!

หวังเทียนหู่กล่าวอย่างเรียบเฉยขณะมองดูซิ่วหงส์ "นับแต่นี้เจ้าอย่าได้ไปรบกวนซีเหวินอีก!"