ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

เซียวอวี๋นำเหรียญทองมาด้วยสองหมื่นเหรียญเพื่อมาร่วมดื่มกับเหล่ยเป่าในตอนกลางคืน

เหล่ยเป่านั้นปฏิเสธที่จะรับเงิน แต่เซียวอวี๋ก็คะยั้นคะยอให้รับไว้เพื่อถือเป็นสินน้ำใจ

เหล่ยเป่าแหงนหน้าขึ้นหัวเราะขณะที่เขารู้สึกสนิทสนมกับเซียวอวี๋ยิ่งขึ้นกว่าเดิม

เซียวอวี๋แสดงความลังเลเล็กน้อยเมื่อเห็นมีผู้คนอยู่ในห้องก่อนแล้ว "พี่ใหญ่ คนเหล่านี้คือ...."

เหล่ยเป่ากวาดมองทุกคน "น้องชายวางใจได้ คนเหล่านี้เป็นคนสนิทของข้าเอง พวกเขาจะไม่สร้างปัญหาอย่างแน่นอน"

เซียวอวี๋ผงกศีรษะ "พี่ใหญ่ เรื่องนี้จะต้องเก็บเป็นความลับ มิเช่นนั้นพวกเราจะตกตายโดยไร้ที่กลบฝัง..."

เหล่ยเป่าพยักหน้าขณะที่เขาเข้าใจความสำคัญของเรื่องนี้ เขาส่งคนสนิทออกไปยืนดูลาดเลาที่เบื้องนอกเพื่อป้องกันไม่ให้มีผู้ใดแอบฟังได้

"น้องชายคิดเห็นเป็นอย่างไร?" เหล่ยเป่าถามออกมาหลังส่งคนออกไปเฝ้าที่เบื้องนอก

เซียวอวี๋ขบคิดอยู่ครู่หนึ่ง "อันที่จริง ข้ามีความคิดอยู่สองประการ ประการแรกคือการรวบรวมเหล่าหัวหน้าที่ไม่พอใจเพื่อร่วมกันใช้กำลังตีฝ่าออกไปในเวลาที่เหมาะสม พวกเราจะฉวยโอกาศในตอนที่สุบารุไม่ทันระมัดระวัง นอกจากนี้ สุบารุยังจะต้องชั่งน้ำหนักให้ดีหากว่าพวกเรารวมตัวกันเป็นกลุ่มใหญ่ วิธีนี้เขาจะต้องปล่อยพวกเราไป เขาไม่อาจรั้งพวกเราไว้ได้อีกหากพวกเรามีกำลังที่เข้มแข็งกว่า"

เหล่ยเป่าพยักหน้า "แล้วอีกประการเล่า?"

มีประกายแสงวูบผ่านแววตาของเซียวอวี๋ "ประการที่สองนั้นเรียบง่ายอย่างยิ่ง ข้าแนะนำให้พี่ใหญ่ขึ้นแทนที่สุบารุ พี่ใหญ่จะกลายเป็นผู้นำกลุ่มพันธมิตรและราชาแห่งแดนตะวันตกเฉียงเหนือ"

หัวใจของเหล่ยเป่าพองโตขึ้นทันทีเมื่อได้ฟังคำกล่าวของเซียวอวี๋ เขารู้สึกเสมอมาว่าตนสามารถคุมกองโจรมากกว่าหนึ่งหมื่นนายได้ ข้อเสนอของเซียวอวี๋จึงทำให้จิตใจของเขาปั่นป่วนอย่างมาก

"น้องชาย เจ้าหมายความว่า...." เหล่ยเป่าแสร้งแสดงท่าทีโง่งมออกมา

เซียวอวี๋หันไปมองโดยรอบก่อนกล่าวกับเหล่ยเป่า "พี่ใหญ่ ข้าคิดว่าสุบารุนั้นแย่งชิงตำแหน่งนี้มาจากผู้อื่น แล้วเหตุไฉนพวกเราจึงไม่สามารถเล่า? ตราบเท่าที่พวกเราวางแผนการอย่างรอบคอบและลงมืออย่างระมัดระวังแล้ว เช่นนั้นพวกเราก็สามารถสังหารสุบารุ หลังจากนั้นค่ายแห่งนี้ก็จะตกอยู่ในมือพี่เป่า ท่านเคยควบคุมค่ายใหญ่เช่นนี้มาก่อนหรือ? เหตุใดจึงไม่ลองดูเล่า?"

สีหน้าของเหล่ยเป่าเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา ข้อเสนอของเซียวอวี๋นั้นเย้ายวนใจอย่างมากอีกทั้งมันยังมีโอกาศเป็นไปได้

มีหัวหน้าหลายคนที่ไม่เชื่อฟังสุบารุ หากพวกเขาสามารถรวบรวมคนกลุ่มนี้มาได้ เช่นนั้นเขาก็มีโอกาศที่จะสังหารสุบารุ หลังจากนั้นทุกสิ่งทุกอย่างก็จะตกเป็นของเขา

เซียวอวี๋ทราบว่าเปล่ยเป่าติดกับแล้วเมื่อสังเกตุการแสดงออกของเขา สมุนและหัวหน้าคนอื่นๆที่อยู่ในกระโจมก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเช่นกัน พวกเขาจะได้รับประโยชน์หากเหล่ยเป่าสามารถขึ้นแทนที่สุบารุ

ผ่านไปพักหนึ่งเหล่ยเป่าก็กล่าวออกมา "น้องชาย ข้อเสนอนี้...ข้าต้องใช้เวลาใคร่ครวญมัน..."

เซียวอวี๋ระบายรอยยิ้ม "พี่ใหญ่ควรไตร่ตรองให้ดี แต่ข้าขอกล่าวความคิดตนเองเล็กน้อย ข้ามีไพร่พลไม่ถึง 500 คนและไม่มีคุณสมบัติจะถูกนับเป็นกลุ่มชั้นที่สามเสียด้วยซ้ำ ข้าเป็นเพียงผู้นำโจรกลุ่มเล็กๆ ข้าทราบว่าข้าคงต้องไต่เต้าและดิ้นรนเพื่อให้มีชีวิตรอดอยู่ในยุคอันวุ่นวายนี้ ข้าเลือกพี่ใหญ่เป็นที่พักพิง ดังนั้นการตัดสินใจของพี่ใหญ่จะเป็นการตัดสินใจของข้าด้วยเช่นกัน"

เหล่ยเป่าลุกขึ้นยืนมือไพล่หลังเดินไปมาอยู่ภายในกระโจม เขาบัดเดี๋ยวตื่นเต้นบัดเดี๋ยวเป็นกังวล การแสดงออกมาของเขากลายเป็นสลับซับซ้อน

หากเขาลงมือสำเร็จ เขาจะมีสมุนโจรเกือบหนึ่งแสนคนอยู่ใต้ร่มธงของเขา....แต่หากล้มเหลวเขาจะต้องตาย! ตอนแรกนั้นดูเหมือนว่าตัวเลือกแรกจะดีกว่า เขาจะสามารถกลับไปเป็นจักรพรรดิในเขตแดนของตน

อย่างไรก็ตาม เขาทราบว่าหากพลาดโอกาศครั้งนี้ไปเขาจะไม่มีโอกาศครั้งที่สองอีก

เหล่ยเป่าเป็นคนกล้าหาญ มิฉะนั้นเขาคงไม่สามารถดิ้นรนขึ้นมาปกครองกองโจรกว่าหนึ่งหมื่นคนได้

ดวงตาของเหล่ยเป่ามีความแน่วแน่ขณะที่มองไปยังเซียวอวี๋ "น้องชาย เจ้าคิดว่าพวกเราจะสามารถควบคุมค่ายนี้ได้หรือไม่หลังจากสังหารสุบารุ?"

เซียวอวี๋ขบคิดอยู่ครู่หนึ่ง "พี่เป่า นี่ไม่ได้ขึ้นอยู่กับข้าเพียงเท่านั้น มันยังขึ้นอยู่กับความสามารถของพี่ด้วย กองกำลังของพี่เป็นหนึ่งในกลุ่มที่ใหญ่ที่สุดในที่นี้....ตราบใดที่พวกเราสามารถหาหนทางกำจัดเหล่าหัวหน้าที่ไม่เห็นด้วยออกไป พี่ใหญ่ก็จะขึ้นเป็นราชาของที่นี่ พวกเราจะต้องวางแผนการอย่างรอบคอบ พี่สามารถทำข้อตกลงลับกับเหล่าหัวหน้าคนอื่นๆ หลังจากที่เราฆ่าสุบารุได้แล้วพวกเราก็ยังสามารถฆ่าพวกเขาได้ พี่ใหญ่จะได้ครองอำนาจที่นี่ หากไม่มีผู้ใดสามารถแย่งชิงตำแหน่งของพี่ได้"

เหล่ยเป่าเสริมขึ้น "พวกเราต้องวางแผนให้ดี หากพวกเราลงมือสำเร็จ เช่นนั้นพวกเราก็สามารถครอบครองค่ายแห่งนี้ด้วยกัน"

เซียวอวี๋รีบโบกมือ "พี่ใหญ่ ข้าไม่ใช่คนโลภ ข้าขอเพียงตำแหน่งรองผู้นำเท่านั้น"

เหล่ยเป่ากลายเป็นมีความสุขยิ่งขึ้น "ฮ่าฮ่า...ยินดีที่ได้ร่วมมือกับเจ้า"

เซียวอวี๋ระบายยิ้ม "อันที่จริง ข้าบังเกิดความคิดเช่นนี้ขึ้นหลังได้พบและพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับพี่ใหญ่"

เหล่ยเป่าพยักหน้า "ข้าจะไม่ให้เจ้าต้องเผชิญกับความยากลำบากในอนาคต"

เซียวอวี๋และเหล่ยเป่าเริ่มต้นวางแผนพร้อมกับหัวหน้าคนอื่นๆที่อยู่ในกระโจม หลังเที่ยงคืนเซียวอวี๋ก็จากไปหลังแผนการถูกกำหนดขึ้นแล้ว

..............................

..............................

เหล่ยเป่ากระสับกระส่ายและไม่อาจข่มตาหลับได้เพราะความตื่นเต้น

............................

............................

ในความจริงแล้ว เซียวอวี๋ไม่ได้จากไป หากแต่ใช้วินด์วอร์คยืนรออยู่นอกค่ายของเหล่ยเป่า เขารอคอยจนกระทั่งเกือบรุ่งสางก็มีคนเร่งรีบออกจากค่ายของเหล่ยเป่า

แม้จะมืดมาก แต่ยังไม่เป็นปัญหาสำหรับเซียวอวี๋ เขาค่อยๆติดตามชายคนนั้นไป

การเฝ้ายามที่ด้านนอกนั้นเข้มงวดอย่างมาก หากแต่ภายในกลับหละหลวม สถานที่แห่งนี้เกือบจะถูกทิ้งร้างยามที่ทุดเข้านอน

เซียวอวี๋ติดตามอยู่ด้านหลังชายคนนั้น เขาพบว่าชายคนนี้กำลังตรงไปยังที่พักของสุบารุ

เซียวอวี๋แค่นเสียงก่อนจะเรียกใช้เทเลพอต เขาปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหลังของชายคนนั้นและใช้ดาบตวัดฟันศีรษะลงมา

เซียวอวี๋นั้นเปรียบได้กับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นที่สองเมื่อมีทักษะที่ทรงพลังเช่นนี้ กระทั่งผู้ฝึกยุทธ์ขั้นที่สองก็ยังยากที่จะหลบหนี ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงโจรคนหนึ่ง นอกจากนี้ยังเป็นการลอบโจมตี ดังนั้นการลงมือในครานี้จึงไม่มีปัญหาใดๆ

เขาคว้าร่างและศีรษะขึ้นมาก่อนจะรีบกลับไปยังค่ายของเหล่ยเป่า เขาเข้าไปร้องเรียกเหล่ยเป่าอยู่หลายครั้ง

"เป็นผู้ใด?" เหล่ยเป่าเอ่ยถาม

เซียวอวี๋ตอบเสียงเบา "พี่ใหญ่ นี่ข้าเอง"

เหล่ยเป่าเลิกกระโจมออกมา "น้องชาย เหตุใดจึงมาหาข้าเช้าเช่นนี้?"

เซียวอวี่ยกชูศีรษะหัวนั้น "พี่ใหญ่ ข้าสังหารหนึ่งในคนของท่าน"

เหล่ยเป่ามองดูศีรษะหัวนั้นก่อนจะเอ่ยปากถาม "เหตุใดจึงสังหารมัน?" เขาผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก ดังนั้นจึงทราบว่าไม่มีประโยชน์ที่จะโหวกเหวกโวยวาย

เซียวอวี๋ถามกลับ "พี่ใหญ่ ท่านทราบหรือไม่ว่าข้าสังหารมันที่ใด?"

เหล่ยเป่าขมวดคิ้ว "เป็นที่ใด?"

เซียวอวี๋กล่าวว่า "ใกล้กับที่พักของสุบารุ ห่างออกมาเพียงไม่กี่ร้อยเมตร"

สีหน้าของเหล่ยเปลี่ยนเป็นตกตะลึงและเคร่งเครียด เขาต้องอยู่ในความเงียบ

เซียวอวี๋กล่าวต่อ "พี่ใหญ่ ข้าทราบว่าสุบารุซื้อตัวผู้คนเอาไว้ คนของข้าก็กลายเป็นคนสนิทของมันเช่นกัน ข้าทราบว่าพี่ใหญ่ไว้ใจทุกคน แต่มีบางคนที่คิดจะขายพี่ให้กับสุบารุ ดังนั้นหลังจากที่เราหารือกัน ข้าจึงไม่ได้จากไป หากแต่หลบซ่อนอยู่แถวค่าย และก็เป็นดังคาด ชายผู้นี้มุ่งตรงไปยังที่พักของสุบารุอย่างเร่งรีบ พี่ใหญ่ พี่เห็นว่าช่วงนี้เขาดูเปลี่ยนไปบ้างหรือไม่?"

เหล่ยเป่าค่อยๆกล่าวออกมา "ข้าก็คิดว่ามันทำตัวแปลกไป...แต่มันเคยติดตามข้ามาหลายปี...ไม่คิดเลยว่ามันจะทรยศข้า"

เซียวอวี๋กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "พี่ใหญ่ หากท่านลงมือสำเร็จ เช่นนั้นท่านก็กลายเป็นราชาและข้าจะได้เป็นรอง แต่หากล้มเหลวพวกเราทั้งสองคนจะต้องตาย ดังนั้นพวกเราจะต้องระมัดระวัง จะดีกว่าหากแผนการนี้รู้กันแค่เพียงไม่กี่คน"

เหล่ยเป่าพยักหน้า "น้องชาย สมแล้วที่เจ้าเป็นอัศวิน ความรอบคอบของเจ้ายังมากกว่าข้าเสียอีก"

เซียวอวี๋ระบายลมหายใจ "ข้ามีประสบการณ์ถูกหักหลังมามาก ข้าคงตกตายหากไม่ระมัดระวัง"

เหล่ยเป่าตบไหล่เซียวอวี๋ "น้องชาย เป็นเกียรติอย่างมากที่ได้ร่วมมือกับเจ้า หลังจากที่เราลงมือสำเร็จ เจ้าจะเป็นรองข้าแค่เพียงผู้เดียว"

เซียวอวี๋อมยิ้ม "ข้าหวังว่าพี่ใหญ่จะไม่ทอดทิ้งข้า"