ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

เออร์วินเป็นเจ้าภาพของงานเลี้ยงในค่ำคืนนี้ แขกทุกคนต่างได้รับการต้อนรับจากประเทศคาห์นเป็นอย่างดี

นี่ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่า บุตรชายคนที่สามของลอร์ดซิมนับเป็นขุนนางที่โดดเด่น

เซียวอวี๋ ซีเหวิน ทิรันด้า แอนโทนีดาสและกรอมกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะซึ่งถูกจัดแยกเอาไว้ต่างหากและเพลิดเพลินไปกับเมนูอาหารขณะที่ฟังเออร์วินกล่าวสุนทรพจน์

มังกรน้อยสนุกไปกับการกินอาหารขณะมันกระโดดขึ้นมาบนโต๊ะและเริ่มกินอาหารจากจาน

มีหญิงสาวชนชั้นสูงมองเห็นมังกรน้อยที่กำลังกินอย่างมูมมามด้วยความเอ็นดู พวกนางบางคนลุกเข้ามาป้อนอาหารให้กับมัน พลันหนึ่งในนั้นก็อุทานขึ้นมา "นี่ไม่ใช่มังกรงั้นหรือ?!"

"ถูกแล้ว มันคือมังกรจริงๆ" อีกคนหนึ่งกล่าวตอบรับ

มังกรน้อยผงกศีรษะขณะฟังการสนทนาของหญิงสาวเหล่านั้นเพื่อแสดงให้เห็นว่ามันเป็นมังกร

"โอ้นี่มัน! มันสามารถเข้าใจภาษามนุษย์งั้นหรือ! มันเป็นมังกรชั้นสูง? ข้ากำลังป้อนอาหารให้มังกรจริงๆ!"

เสียงของพวกนางได้ดึงดูดความสนใจจากแขกเหรื่อโดยรอบ เออร์วินขณะกำลังกล่าวสุนทรพจน์ก็ถูกขัดจังหวะเมื่อเหล่าหญิงสาวเริ่มมุ่งไปยังโต๊ะของเซียวอวี๋ด้วยความตื่นเต้น

"เจ้ามังกรน้อย พ่นไฟให้พวกเราชมดูได้หรือไม่? ว่ากันว่ามังกรนั้นสามารถพ่นไฟได้" หญิงสาวที่กำลังป้อนอาหารให้มังกรน้อยกล่าวออกมา

มังกรน้อยเองก็ต้องการจะแสดงความเก่งกาจสักเล็กน้อย ดังนั้นมันจึงเปิดปากขึ้นและพ่นไฟไปยังโต๊ะว่างที่อยู่ใกล้เคียง โต๊ะตัวนั้นถูกไฟแผดเผาในทันที

"ใยเจ้าจึงทำตัวป่าเถื่อนเช่นนั้น? ข้าไม่ได้สอนมารยาทให้กับเจ้าหรือ? เจ้าจะต้องเรียบร้อยและสง่างามเฉกเช่นมังกร ดูเจ้าสิ กลับพ่นไฟและเผาโต๊ะตัวนั้นไป! เจ้าทราบหรือไม่ว่าพฤติการณ์เช่นนี้เรียกว่าอะไร? นี่เรียกว่าป่าเถื่อน! ไปที่ผนังและอยู่ตรงนั้นเป็นเวลาสองชั่วโมงซะ!" เซียวอวี๋กล่าวตำหนิราวกับเป็นบิดาของมัน

มังกรน้อยนั้นเปรียบได้กับทารกที่ไร้เดียงสา มันเชื่อฟังเซียวอวี๋ราวกับเซียวอวี๋เป็นบิดาของมัน ทว่าจอมอันธพาลเซียวอวี๋นั้นไม่ได้สั่งสอนสิ่งที่ดีให้กับมันและทำให้ซีเหวินและลีอาตำหนิต่อว่า พวกนางไม่ยินยอมให้เซียวอวี๋สอนอะไรให้กับมันอีก ถึงกระนั้นมังกรน้อยก็จะคอยแอบไปร่ำเรียนวิชากับเซียวอวี๋ยามที่ซีเหวินและลีอาเผลอ

ลีอาอุ้มมังกรน้อยขึ้นมา มังกรน้อยหดศีรษะลงอย่างขลาดเขลาราวกับเด็กที่กระทำความผิด

เออร์วินรู้สึกไม่พอใจอย่างมากเมื่อการกล่าวสุนทรพจน์ของเขาถูกขัดจังหวะ ประกายเย็นชาวูบขึ้นในแววตาของเขาเมื่อพบว่าเซียวอวี๋กระทั่งมีมังกรในครอบครอง!

"มันกลับมีมังกร! เจ้าสารเลวซันคุนกลับไม่ได้บอกต่อข้าในเรื่องนี้! ขุนนางที่กำลังตกต่ำลงจะครอบครองมังกรได้อย่างไร? มีเพียงเราเท่านั้นที่คู่ควรจะครอบครอง!"

เออร์ขบคิดหาหนทางในการมอบบทเรียนให้แก่เซียวอวี๋ แต่ตอนนี้หลังจากได้เห็นมังกรน้อยแล้ว เพลิงริษยาก็คุกรุ่นขึ้นในใจของเขา

"ยอดเยี่ยม....ตระกูลขุนนางที่กำลังตกต่ำกลับมีสิ่งของอยู่มากมาย....ตั้งแต่ที่เจ้ากล้าเหยียบเข้ามายังเมืองเบงกอลแล้ว เช่นนั้นสมควรเป็นความผิดหากไม่รับของขวัญเหล่านี้เอาไว้!"

เออร์วินตัดสินใจที่จะแย่งชิงออร์ค เอลฟ์และมังกรมาจากเซียวอวี๋

เหล่าสตรีชนชั้นสูงต่างส่งเสียงทักท้วงขึ้นเมื่อพวกนางเห็นว่าเซียวอวี๋สั่งให้มังกรน้อยกลับไป พวกนางส่วนใหญ่ยังไม่มีโอกาศได้สัมผัสตัวมันเสียด้วยซ้ำ

............................

............................

"คุณหนูซีเหวิน ท่านจะช่วยให้เกียรติเที่ยวชมเมืองกับข้าในวันพรุ่งนี้ได้หรือไม่? ในฐานะเจ้าเมืองแล้ว ข้ามีหน้าที่นำท่านเที่ยวชมทิวทัศน์ของเมืองแห่งนี้" เออร์วินตรงเข้ามาเมื่องานเลี้ยงสิ้นสุดลงแล้ว

ซีเหวินยังไม่ทันกล่าวใดๆ เซียวอวี๋ก็ลุกขึ้นยืนและจับมือเออร์วิน "ขอบคุณเซอร์เออร์วินที่ขันอาสาเป็นผู้นำเที่ยวให้กับพวกเรา พรุ่งนี้พวกเรายังต้องตื่นแต่เช้า ดังนั้นพรกเราต้องขอตัวก่อนแล้ว"

เซียวอวี๋พาซีเหวินออกจากงานเลี้ยงไป

เออร์วินเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันขณะที่จ้องไปยังแผ่นหลังของเซียวอวี๋ เขาต้องการจะฉีกร่างเซียวอวี๋เป็นชิ้นๆ

"ข้าเคยใช้หยาดน้ำตาของเทพธิดาในการล่อลวงหญิงสาวมากมาย....ทว่าเจ้ากลับกล้าเล่นลูกไม้ต่อข้า เช่นนั้นข้าจะแย่งชิงสัตว์เลี้ยงของเจ้ามา!"

เออร์วินได้มอบของขวัญล้ำค่าออกไปแต่เขากลับไม่อาจกระทั่งสวมใส่มันให้กับซีเหวินด้วยตนเอง เขาโกรธขึ้นมาแล้ว! เขาเคยใช้สร้อยคอเส้นนี้เพื่อล่อลวงหญิงสาวมามากมาย เขาชิงสร้อยคอกลับมาอย่างไร้ยางอายและใช้มันต่อหญิงสาวอีกนางหลังจากที่เสร็จสิ้นธุระกับคนเก่าแล้ว

...............................

...............................

เซียวอวี๋ตื่นขึ้นมาในรุ่งเช้าของอีกวัน เขา ซีเหวิน ทิรันด้า ลีอาและกรอมกำลังรอคอยเออร์วินอยู่ที่ส่วนต้อนรับของโรงแรม แอนโทนีดาสต้องการจะพักอยุ่ในโรงแรมทุกครั้งที่เขาต้องเดินทาง นอกจากนี้เซียวอวี๋ยังไม่ต้องการฟังจ้าวมนตราบ่นไปตลอดทาง!

เซียวอวี๋ยังจำคำสุภาษิตที่มีชื่อเสียงจากชีวิตที่แล้วของเขาได้อยู่ 'จงเก็บมิตรไว้ใกล้ตัว แต่จงเก็บศัตรูไว้ใกล้ตัวยิ่งกว่า' นี่จึงจะเป็นหนทางสู่ชัยชนะ นี่จึงเป็นเหตุผลที่ทำไมเซียวอวี๋จึงปล่อยให้เออร์วินพาพวกเขาเที่ยวชมเมือง นอกจากนี้เขายังต้องการจะเพลิดเพลินไปกับทัศนียภาพอันงดงามของเมืองเบงกอลอีกด้วย

ไม่นานเออร์วินก็มาถึง เขาแย้มยิ้มออกมาขณะจ้องมองซีเหวิน และในบางครั้งเขาก็จะเหลือบมองไปทางลีอาและทิรันด้า แต่ในฐานะขุนนางแล้ว เขาจึงกระทำอย่างละเอียดรอบครอบ

"เด็กหญิงนางนี้เองก็ยอดเยี่ยม ข้าไม่เข้าใจว่าเหตุใดลอร์ดโสโครกนี่กลับรับตัวสาวงามเช่นนี้มาได้ แม้ว่าข้าจะไม่เคยได้เห็นรูปลักษณ์ของเอลฟ์แต่แน่นอนว่านางจะต้องงดงามอย่างมาก ข้าจะต้องได้ครอบครองพวกนางทั้งหมด!" เออร์วินคิดขึ้นในใจ

"เซอร์เออร์วิน วันนี้ท่านวางแผนที่จะพาพวกเราไปที่ใด?" เซียวอวี๋กระตือรือร้นขึ้นมาเมื่อพบเห็นเออร์วิน นี่ราวกับว่าเขากำลังพบเจอสหายที่ไม่ได้พบหน้ามาหลายปี

"ข้าจะพาท่านไปชมดูสิ่งก่อสร้างโบราณบางแห่งในเมืองเบงกอลของเรา เมื่อหลายพันปีก่อน เมืองแห่งนี้เคยเป็นเมืองหลวงของราชวงศ์ มันถูกทำลายและสร้างขึ้นใหม่อยู่หลายครั้ง ดังนั้นข้าเชื่อว่าท่านจะต้องสนใจ" เออร์วินกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มที่ดูสุภาพ

"ข้าชื่นชอบสถานที่ทางประวัติศาสตร์!" เซียวอวี๋ลุกขึ้นยืน

เออร์วินชำเลืองมองเซียวอวี๋ "หลังจากพาชมเมืองแล้วข้าจะพาคุณหนูซีเหวินไปยังโคลอสเซียมที่มีชื่อเสียงที่สุดของเมืองเบงกอล เมื่อเร็วๆนี้พวกเราเพิ่งได้ตัวพวกออร์คมา มันจะต้องสนุกแน่ที่จะได้ชมพวกมันต่อสู้!"

ใบหน้าของเซียวอวี๋เปลี่ยนไปทันทีที่ได้ยินเออร์วินเอ่ยถึงออร์คที่ตกเป็นทาส