ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

มีดสั้นยังคงจ่ออยู่ที่ลำคอของเซียวอวี๋ขณะที่สตรีนางนี้ก้มล้มมากระซิบที่ข้างหูเซียวอวี๋ "ในที่สุดเจ้าก็ทราบแล้ว....ข้าควรทรมาณเจ้าแบบใดจึงจะทำให้ข้าพึงพอใจ? เจ้าเคยข่มเหงผู้คนมามาก ข้าเชื่อว่าเจ้าคงมีวิธี...."

เซียวอวี๋กลอกกลิ้งดวงตาเมื่อได้ยินอีกฝ่ายให้เขาช่วยหาวิธีมาทรมาณเขาเอง

"ให้ข้ากินยาปลุกกำหนัดและพวกเราค่อยมาสนุกกัน..." เซียวอวี๋เค้นเสียงกล่าวออก

"เจ้านี่ช่างตลกจริงๆ...อันที่จริงข้าก็ลังเลที่จะสังหารเจ้าอยู่หรอกนะ" เคราแดงหัวเราะคิกคักขณะกวาดมองร่างกายของเซียวอวี๋ สายตาของนางจับจ้องอยู่ที่ช่วงล่างของเขาอยู่ครู่หนึ่งจนทำให้เซียวอวี๋รู้สึกเสียววาบขึ้นมา 'หรือนางคิดจะตัดเซียวอวี๋น้อย? ข้าจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไรหากขาดมัน?'

"ในเมื่อเจ้าลังเล...เช่นนั้นก็อย่าได้ฆ่าข้าเลย...ข้าเป็นผู้บริสุทธิ์ ข้าเป็นคนดี....เจ้าสามารถใช้ข้าในฐานะทาสได้...ไม่ต้องกังวล ข้าอึดทนอย่างยิ่ง ข้าสามารถดูแลเจ้าได้" เซียวอวี๋พยายามหว่านล้อมเคราแดง

"อันที่จริง ข้าก็อยากจะพาเจ้ากลับไปอยู่หรอกนะเพราะว่าข้ามีหญิงสาวที่หิวโหยอยู่มากมาย พวกนางต้องการเจ้าอย่างมากเลยล่ะ...แต่น่าเสียดาย ข้าไม่มีความสามารถจะพาเจ้าออกไป...อ้าวตูู๋นั้นอยู่ที่นี่...ข้าต้องลอบเข้ามาอย่างยากเย็น...ข้าคงไม่กล้าเข้ามาหากไม่มีผ้าคลุมเงาอยู่" เคราแดงหยิบเอาขวดขนาดเล็กออกมา ขณะพึมพำกับตนเอง "คงไม่เสียเปล่าแล้ว หากข้าใช้สิ่งนี้ต่อมัน..."

"นั่นอะไร?" เซียวอวี๋ตกตะลึงขณะมองดูขวดยาขนาดเล็กนั้น

"เป็นยาพิษที่เรียกว่าหมื่นมด ว่ากันว่าจะมีมดเติบโตอยู่ในร่างกายของเจ้าและกัดกินเจ้าจนตายอย่างช้าๆ" เคราแดงกล่าวออกมาอย่างโหดเหี้ยม กระนั้นใบหน้าของนางก็ยังประดับด้วยรอยยิ้มทรงเสน่ห์

เซียวอวี๋สั่นสะท้าน "พี่สาว! ไฉนท่านจึงต้องโหดร้ายเช่นนั้น? ข้าไปยกเค้าบ้านท่านมาหรือ?...อา....มันไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก ข้าจะชดเชยให้ท่านทุกอย่าง ข้าเชื่อว่า เป็นเพียงเพราะข้ายังไม่มีเวลาได้อวดความร่ำรวยของข้าต่อท่านเท่านั้น..."

"ไม่จำเป็น...ข้าจะรับพวกมันไปเองเมื่อเจ้าตกตายไปแล้ว...ข้าจะไม่ทำให้มันเจ็บปวดไปนัก ข้าจะใส่มันเข้าไปในไวน์และให้เจ้าได้ตายอย่างมีสุข...โอ้...นี่ไม่ใช่ไวน์สามศตวรรษงั้นหรือ? เจ้าก็มีรสนิยมเหมือนกันนี่" เคราแดงกล่าวขณะที่หยิบแก้วไวน์ที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมา นางสูดดมมันครู่หนึี่งก่อนจะตัดสินอายุของมันได้

เคราแดงแตะปากที่ขอบแก้วและจิบมันไปเล็กน้อย "อื้ม รสชาติดีมาก....ต่อให้ข้าใส่พิษเข้าไปรสชาติของมันก็ยังดียิ่ง"

อย่างไรก็ตาม เมื่อนางมองไปยังเซียวอวี๋ นางก็เห็นว่าเขากำลังเบิ่งตากลมโตมองมายังนาง ใบหน้าของเขากลายเป็นประหลาดพิกล

"ไฉนเจ้าจึงมองข้าเช่นนั้น?" เคราแดงรู้สึกว่ามีางสิ่งผิดปกติ

เซียวอวี๋รีบละล่ำละลักตอบ "ไม่..ไม่..ไม่ ไวน์นั่นรสชาติดีหรือไม่?"

เคราแดงขมวดคิ้วเมื่อได้ยินการตอบกลับของเซียวอวี๋ "ไวน์นี่มีปัญหาอย่างนั้นหรือ?"

เซียวอวี๋กล่าวตอบอย่างเร่งรีบ "ไม่มี..ไม่มีแน่นอน! มันเป็นไวน์ที่ข้าชอบมาก..เอาเลย ดื่มมันเลย...ดื่มให้สุขสมอุรา!"

เคราแดงแค่นเสียง "เจ้ากำลังพยายามจะหลอกข้า? เข้าคิดว่าจะตบตาข้าได้หรือ? หากว่าในไวน์ไม่มีอะไร ่นนั้นเจ้าก็ต้องดื่มมันด้วยเช่นกัน...หากจะต้องตาย เช่นนั้นเจ้าก็ต้องตกตายไปกับข้า!"

เคราแดงบีบปากเซียวอวี๋บังคับให้เขาดื่มเข้าไป

นางยิ้มออกมา "โอ้! ข้าลืมใส่ยาพิษลงไปหรือนี่"

เคราแดงหยิบแก้วเปล่าบนโต๊ะมาแล้วจึงดึงจุกของขวดยาออก รินใส่ลงไปในแก้ว

เซียวอวี๋พลันถามขึ้นมาเมื่อเห็นนางเทยาพิษ "จะอย่างไรข้าก็ต้องตายอยู่แล้ว....ช่วยรับฟังคำขอสุดท้ายของข้าได้หรือไม่?"

เคราแดงยิ้มออกมาขณะนางคิดว่าเซียวอวี๋กำลังกลัวตาย "เจ้าต้องการอะไร?"

เซียวอวี๋กล่าวตอบ "ข้ายังคงบริสุทธิ์อยู่...เจ้ากับข้ามาทำ 'เรื่องแบบนั้น' ก่อนตายได้หรือไม่? มันคงเป็นชีวิตที่ขาดสีสันหากว่าต้องตายไปทั้งที่ยังบริสุทธิ์!"

เคราแดงหัวเราะคิกคัก "เจ้านี่ช่างตลกจริงๆ...เจ้าคิดว่าข้าจะยอมเสียสละร่างกายเพื่อให้เจ้าตายอย่างมีความสุขงั้นหรือ?"

เซียวอวี๋พยักหน้าขณะที่กล่าวออกมาด้วยท่าทางจริงจัง "เจ้าจะยอม"

เคราแดงสบถออกมา ขณะที่นางกำลังจะนำแก้วใบที่บรรจุพิษมาให้เซียวอวี๋ดื่มนั้น นางก็พลันรู้สึกถึงความร้อนภายในร่าง

นางโพล่งออกมา "เจ้า!...เจ้าผสมยาปลุกกำหนัดลงไปในไวน์!?"

เซียวอวี๋กล่าวตอบอย่างใสซื่อ "ข้าไม่ได้บังคับให้เจ้าดื่มมันลงไปซะหน่อย!"

"เจ้า!" เคราแดงกลายเป็นเกรี้ยวกราด นางตัดสินใจที่จะสังหารเซียวอวี่ในทันที นางพลันกดมีดลงไป กระนั้นใบมีดกลับแทงเข้าใส่เตียง เซียวอวี๋หายตัวไปแล้ว!

"เทเลพอต?" เคราแดงจดจำได้ว่าเซียวอวี๋สามารถเทเลพอตได้ กระนั้นนางก็ยังแข็งแกร่งกว่าเขา นางหันหลังและพุ่งตัวไปยังตำแหน่งของเซียวอวี๋

เซียวอวี๋รีบใช้วินด์วอร์คหายตัวไปทันที ดังนั้นเคราแดงจึงไม่อาจพบตัวเขา กระนั้นด้วยประสบการณ์การลอบสังหารที่สูงล้ำของนางก็ไม่ยากที่จะค้นหาตำแหน่งของเขาได้อีก

"เจ้าจะหนีไปไหน?" เคราแดงทราบว่านางเสียเวลาไปมากแล้ว นางสมควรสังหารเซียวอวี๋ไปตั้งแต่ต้น กระนั้นนางก็ยังเป็นมือสังหารระดับสูง แม้ว่าเซียวอวี๋จะสามารถใช้เทเลพอต เขาก็ยังไม่อาจกลบช่องว่างระหว่างทั้งสองได้ อย่างไรก็ตาม ความร้อนรุ่มภายในร่างยิ่งมายิ่งรุนแรงขึ้น ผลของมันทำให้นางต้องใช้พลังอย่างมากเพื่อสะกดกลั้น

ชั่วพริบตานั้นเอง นางก็นึกออกว่าปาเทียนก็คลุ้มคลั่งเพราะยาปลุกกำหนัด ร่างกายของเคราแดงเริ่มเคลื่อนไหวอย่างทื่อด้านเพราะจิตใจที่ปั่นป่วน นางกระโดดออกไปและคว้าตัวเซียวอวี๋เอาไว้ ขณะที่มีดสั้นของนางกำลังจะแทงทะลุใบหน้าที่ละเอียดอ่อนของเซียวอวี๋ นางก็พลันชะงักกึก นางไม่ได้โจมตีต่อ

ใบหน้าของเซียวอวี๋เองก็เปลี่ยนเป็นแดงก่ำเช่นกัน เขากวาดสายตามองดูเรือนร่างของเคราแดงด้วยความต้องการ เขาไม่อาจควบคุมตัวเองได้นานนัก

แควกกก

เซียวอวี๋พลันลงมือฉีกเสื้อผ้าของเคราแดงเป็นชิ้นๆ ผิวอันขาวผ่องและเนินเขาคู่พลันถูกเผยออกมาครึ่งหนึ่ง

เคราแดงกอดรัดเซียวอวี๋เอาไว้และเริ่มระดมจูบเขา.....