ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

"ต้องมีคนคอยบังคับอยู่ข้างใน...มิเช่นนั้นอสูรเหล็กนี้จะไม่หยุดนิ่งเพราะสายฟ้า...คำอธิบายเดียวก็คือมีคนอยู่ด้านใน...คนเหล่านั้นคงถูกสายฟ้าสังหารไปแล้ว..." เซียวอวี๋คิดว่าหากหุ่นกลไม่ได้ถูกควบคุมโดยมนุษย์เช่นนั้นการเคลื่อนไหวและการโจมตีของพวกมันก็จะไม่ชาญฉลาดเช่นนี้ นอกจากนี้ยังเป็นไปได้ยากว่าสายฟ้าจะทำอะไรต่อหุ่นกลที่ทั่วร่างเป็นเหล็กกล้าได้

"เจ้าจับคนได้หรือไม่?" เซียวอวี๋หันไปถามกรอม มีผู้ฝึกยุทธ์และผู้ใช้มนตราบางคนที่หลบหนีไปได้สำเร็จเมื่อตอนที่ฟ้าได้ผ่าลงมาและกรอมได้ไล่ติดตามไป

"ได้ขอรับ" กรอมเหวี่ยงร่างของผู้ใช้มนตราที่สวมชุดคลุมสีเทาลงบนพื้น ร่างของคนผู้นั้นสั่นเทิ้มไม่หยุด

ศัตรูเหล่านี้ล้วนตื่นตะลึงเมื่อได้เห็นสายฟ้าผ่าลงมา แม้ว่าพวกมันจะมีโอกาสที่จะหลบหนีไป แต่พวกมันก็จะไม่ลืมเลือนสายฟ้านี้ของนักรบกริฟฟ่อน พวกมันสามารถวิ่งหนีได้ แต่พวกมันจะหนีพ้นนักรบกริฟฟ่อนพวกนี้พ้นหรือ? เพียงสายฟ้าจากนักรบกริฟฟ่อนไม่กี่สายก็สามารถเผาพวกมันจนเป็นเถ้ากระดูกได้แล้ว

"เจ้าเป็นคนของตระกูลเคเนดี้ใช่หรือไม่?" เซียวอวี๋นำเก้าอี้ออกมาจากแหวนมิติขณะรินเหล้าองุ่นใส่แก้วและยกขึ้นดื่มพลางสอบปากคำนักโทษ

กองทัพของเมืองไพลยาดีสไม่ได้เป็นภัยต่อกองทัพของเซียวอวี๋แม้แต่น้อยหลังจากกำจัดหุ่นกลไปแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่จำเป็นต้องกลับไปบัญชาการรบด้วยตนเอง

ผู้ใช้มนตราที่ร่างสั่นเทิ้มผู้นั้นเงยหน้าขึ้นมองเซียวอวี๋ "ใช่แล้ว...ข้าเป็นคนของตระกูลเคเนดี้...เจ้า...เจ้าเป็นใคร?....เจ้ากลับกล้าที่จะลงมือต่อดินแดนข้ารับใช้ของตระกูลเคเนดี้..."

"มารดามัน! ดินแดนข้ารับใช้? แบบนี้เอง ดินแดนนี้เป็นของตระกูลเคเนดี้...เจ้าได้ปล้นชิงมันจากจากผู้อื่นแล้วบอกว่ามันเป็นของพวกเจ้างั้นหรือ? เจ้านี่โง่จริงๆที่ยังถามถึงตัวตนของข้า เจ้าคิดว่าข้าเป็นใครกันล่ะ?" เซียวอวี๋ราดไวน์ลงบนศีรษะของผู้ใช้มนตรา

ผู้ใช้มนตรายกมือปาดเช็ดใบหน้าและกล่าวว่า "เจ้าคือเซียวอวี๋ บุตรแห่งเซียวซานเทียน แกรนดยุคแห่งดินแดนไลอ้อนงั้นหรือ?"

เซียวอวี๋เข้าไปในแววตาของผู้ใช้มนตรา "เจ้าโง่หรือเปล่า? ยังจะมีผู้ใดมีกองทัพที่เข้มแข็งเช่นนี้อีก?" เซียวอวี่ภาคภูมิใจในกองทัพของเขามาก อันที่จริง กองกำลังนักรบกริฟฟ่อนได้สร้าง 'หน้าตา' ให้กับเขาอย่างมากในคืนนี้

"สัตว์อสูรพวกนั้นมันอะไร? พวกมันทั้งบินได้และใช้เวทได้....พวกมันเป็นสัตว์พิเศษชนิดใดกัน?" ผู้ใช้มนตราสับสนอย่างมากเมื่อไม่ทราบถึงตัวตนของพวกกริฟฟ่อน

เซียวอวี๋แสยะยิ้ม "เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้...ตอนนี้บอกข้ามา...พวกเจ้าวางแผนจะโจมตีดินแดนไลอ้อนเมื่อใด?"

ผู้ใช้มนตรานั้นส่ายหน้า "ข้าไม่ล่วงรู้รายละเอียด ข้ารู้เพียงว่าจะโจมตีในอีกไม่กี่วัน...รายละเอียดของแผนการนั้นมีเพียงท่านแม่ทัพแคซเท่านั้นที่ทราบ"

เซียวอวี๋ทราบว่าที่ผู้ใช้มนตราผู้นี้กล่าวมาเป็นความจริง ผู้ใช้มนตราทั่วไปย่อมไม่ล่วงรู้ถึงกลยุทธ์ของกองทัพ

"แม่ทัพนั่นอยู่ที่ใด?" เซียวอวี๋หันไปถามผู้ฝึกยุทธ์อีกสองคนที่ถูกจับตัวมา หนึ่งในนั้นถูกกรอมจับกดเอาไว้ขณะที่อีกคนมีคาร์นจัดการ

ผู้ใช้มนตรายิ้มเฝื่อน "ถูกเวทเมื่อครู่สังหารไปแล้ว...เขาก็คือผู้ที่ขว้างกระบี่"

"เวรเอ๊ย..." เซียวอวี๋รุ้ว่าหากแม่ทัพตายไปแล้วมันก็ยากที่จะหาข้อมูลรายละเอียดของแผนการ

"พามันมาให้ข้า" เซียวอวี๋หันไปสั่งกรอม

กรอมคว้าจับคอผู้ฝึกยุทธ์คนหนึ่งก้าวมาทางเขา ชายผู้นี้เป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นที่สี่ หากแต่ตอนนี้ทั้งแขนและขาได้ถูกมัดเอาไว้อย่างแน่นหนา

"เจ้าชื่ออะไร?" เซียวอวี๋ยกคางอีกฝ่ายขึ้นและถามด้วยท่าทีที่ดูเย่อหยิ่ง

"ถุ๊ย...ฮึ่ม.." แม้ว่าชายผู้นี้จะถูกมัดแขนขาเอาไว้แต่มันก็ยังสามารถยกศีรษะถ่มน้ำลายออกมาเมื่อได้ยินคำถามของเซียวอวี๋

"พวกเราต้องสั่งสอนมันหน่อยแล้ว....ให้มันรู้ว่ากำลังพูดอยู่กับใคร" เซียวอวี๋หงุดหงิดขึ้นมาเพราะท่าทีของชายผู้นี้

"ฆ่ามันซะ! นำตัวอีกคนมา" เซียวอวี๋สั่งประหารทันที เพราะไม่มีเหตุผลที่จะต้องเก็บคนเช่นนี้เอาไว้ หากว่ามันไม่เชื่อฟัง

"เดี๋ยว!...พวกเราไม่อาจสิ้นเปลืองผู้ฝึกยุทธ์ขั้นที่สี่ไปเช่นนี้...ไปหานักเวทย์และให้พวกนางสังหารมันอย่างช้าๆ...อย่างน้อยพวกนางก็จะเพิ่มระดับขึ้นเป็นสองด้วยสวะตัวนี้!" เซียวอวี๋รู้ว่านักเวทย์ไม่แข็งแกร่งพอที่จะสังหารผู้ฝึกยุทธ์ขั้นที่สี่ในทันที แต่ต้องใช้เวลา

กรอมยกร่างของมันขึ้นก่อนจะเดินไปหานักเวทย์ พวกนักเวทย์ที่ออกมาเพิ่มระดับย่อมต้องกำลังต่อสู้อยู่ในเมืองแห่งนี้ ดังนั้นแถวนี้จึงไม่มีพวกนาง เมืองแห่งนี้เต็มไปด้วยความวุ่นวาย ขณะที่กองทัพของเมืองไพลยาดีสก็ยังคงหยิบอาวุธขึ้นต่อสู้ ดังนั้นตอนนี้จึงเป็นเวลาที่ดีที่สุดที่จะเพิ่มระดับให้กับนักรบของเขา

"เจ้าชื่ออะไร? อย่าได้ทดสอบความอดทนของข้า" เซียวอวี๋หันไปถามผู้ฝึกยุทธ์ที่อยู่ภายใต้การคว้ากุมของคาร์น

มันหันไปมองยังทิศทางที่ผู้ฝึกยุทธ์อีกคนถูกนำตัวไป มันทราบแล้วว่าสหายของมันคงไม่มีจุดจบที่ดี ดังนั้นมันจึงเริ่มตอบคำถามของเซียวอวี๋อย่างเถรตรง

"ข้าชื่อดอน" มันกล่าวตอบ

"เจ้ามีตำแหน่งอะไรในตระกูลเคเนดี้?" เซียวอวี๋พึงพอใจเมื่อเห็นว่าคนผู้นี้ให้ความร่วมมือ

ดอนยิ้มเหยเก "ข้าเป็นเพียงผู้ฝึกยุทธ์ขั้นที่สี่ทั่วไป...ข้าไม่มีตำแหน่ง...เป็นเพียงผู้คุ้มกันทั่วไป..."

"มารดามันเถอะ! ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นที่สี่เป็นเพียงผู้คุ้มกันธรรมดา?" เซียวอวี๋สบถด่าออกมา ในตอนนี้เขายังไม่มีผู้ฝึกยุทธ์อยู่ใต้บัญชาแม้แต่คนเดียวเสียด้วยซ้ำ...

ดอนพยักหน้า "เมื่อมาถึงขั้นที่สี่ได้ก็จะได้กลายเป็นผู้คุ้มกันแห่งตระกูลเคเนดี้...ขั้นที่สามเป็นเพียงไพร่พลทหารทั่วไป...ผู้ใช้มนตราจะกลายเป็นผู้คุ้มกันได้ก็ต่อเมื่อเป็นขั้นที่สามขึ้นไป..."

เซียวอวี๋กลืนไม่เช้าคายไม่ออกเมื่อได้รับทราบข้อมูล หากว่าตระกูลเคเนี้ตัดสินใจส่งผู้คุ้มกันธรรมดามา เช่นนั้นดินแดนของเขาก็คงไม่มีจุดจบที่ดี ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมนายน้อยของตระกูลเคเนดี้ถึงหยิ่งผยองเพียงนั้น เมืองหลวงในครอบครองของพวกมันกระทั่งยังมากกว่าราชวงศ์พยัคฆ์คำรน

"หุ่นพวกนั้นคืออะไร?" เซียวอวี๋ถามออกมา

ในตอนนี้เขาเป็นกังวลเกี่ยวกับหุ่นกลเหล่านี้เสียยิ่งกว่าผู้ฝึกยุทธ์ขั้นที่สี่ ถ้าไม่ใช่เพราะความสามารถเรียกสายฟ้าของกริฟฟ่อนแล้วล่ะก็ พวกเขาก็คงต้องเกิดการสูญเสียอย่างหนัก

หุ่นกลพวกนี้แข็งแกร่งเกินไป กระทั่งเครื่องจู่โจมยังไม่อาจตัดมันได้ เซียวอวี๋คิดว่าบอลเพลิงของอัลม่าสามารถกำจัดหุ่นกลได้เช่นกัน แต่เขาจะไปหาผู้ใช้มนตราเช่นอัลม่ามากมายมาจากที่ใด? นอกเหนือจากเวทระดับสูงแล้ว เซียวอวี๋คิดว่ามีเพียงเหล่าฮีโร่เช่นกรอมและคาร์นที่สามารถคุกคามพวกหุ่นกลได้ ทหารทั่วไปก็เป็นได้แค่เพียงมดปลวกสำหรับพวกมัน

"เอาล่ะ...ข้าจะให้โฟเรอร์ศึกษาพวกมันดู...บิดาผู้นี้จะแสดงให้เห็นเองว่าหุ่นกลที่แท้จริงนั้นเป็นเช่นไร"

เซียวอวี๋ทราบว่ามันต้องใช้เวลาพักหนึ่งเพื่อทำการศึกษาและวิจัยหุ่นกลเพื่อสร้างเป็นของตัวเอง จะเกิดอะไรขึ้นถ้าพวกเขาส่งมันเข้าสู่สนามรบ?

แววตาของดอนสว่างวาบเมื่อมองไปยังหุ่นกลที่นอนอยู่บนพื้น "หุ่นกลพวกนี้เป็นเทคโนโลยีลับของตระกูลเคเนดี้...พวกมันสร้างจากเหล็กกล้าผสมกับมิธทิลจึงทำให้แข็งแกร่งทนทานมาก ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นที่สี่เช่นข้าไม่อาจจัดการกับมันได้...หุ่นกลเพียงร้อยตัวก็เพียงพอที่จะกวาดล้างกองทัพนับหมื่นได้ไม่ยาก...ไม่มีสิ่งใดสามารถสังหารพวกมัน...ยกเว้นเวทสายฟ้าของสัตว์พวกนัั้น...ข้ายังไม่เข้าใจว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร"

ดอนสับสนเมื่อนึกถึงกริฟฟ่อนพวกนั้น

เซียวอวี๋อมยิ้ม "หรือเจ้าไม่รู้จักตัวนำ?"

"ตัวนำ? นั่นมันอะไร?" ดอนมึนงง

เซียวอวี๋โบกมือ "ต่อให้ข้าบอกไปเจ้าก็ไม่เข้าใจหรอก...มีหุ่นมากน้อยเท่าใดที่เตรียมนำไปโจมตีดินแดนไลอ้อน? ตระกูลเคเนดี้ครอบครองพวกมันอยู่เท่าใด?"

ดอนขบคิดอยู่ชั่วขณะ "ข้าไม่ทราบจำนวนที่แน่นอนที่ตระกูลมี แต่ข้ารู้ว่าพวกเขานำมันมาสามร้อยตัว..ร้อยตัวอยู่ที่นี่ อีกหนึ่งร้อยอยู่ที่รัฐเว่ย"

"มีพวกมันอยู่สามร้อย?" เซียวอวี๋คิดไม่ถึงว่าจะมีหุ่นกลอยู่อีกสองร้อยตัวที่สามารถจู่โจมดินแดนของเขา โชคดีที่เซียวอวี๋มีกริฟฟ่อนอยู่ ดังนั้นหุ่นกลพวกนี้จึงถูกทำลายอย่างง่ายดาย

เซียวอวี๋หรี่ตาลงพลางขบคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้...ตระกูลเคเนดี้จะต้องการหุ่นที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ไปทำไม? พวกมันจะต้องมีเป้าหมายอยู่แน่....