ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

ท้องฟ้าส่วนใหญ่ถูกเมฆบดบัง มีหมู่ดาวให้เห็นอยู่บ้างประปราย มันจึงเป็นคืนที่สมบูรณ์แบบที่จะโจมตีอย่างยิ่ง เซียวอวี๋ได้สวมชุดคลุมสีดำเพื่ออำพรางจนแทบจะกลืนไปกับความมืดยามราตรี กระนั้นเขากลับรู้สึกเสียวสันหลังเล็กน้อยเมืื่อต้องเดินอยู่ท่ามกลางพวกอันเดดมากมาย เขาได้อาเจียนอยู่เป็นนานกว่าจะสามารถทนกลิ่นเหม็นเน่าที่โชยจากร่างของพวกมันได้

เซียวอวี๋ได้กะเวลาโจมตีเอาไว้แล้ว ตอนตีหนึ่งเขาจะเข้าไปยังค่ายของตระกูลเคเนดี้และสังหารศัตรูให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ หลังจากนั้นสามชั่วโมงก็จะยกทัพหลบหนีจากไป ในตอนกลางวันเขาก็สามารถใช้พวกมันได้เช่นกัน แต่ความสามารถของพวกมันก็จะถูกลดลงด้วย นอกจากนี้ในช่วงกลางคืนมันยังเหมาะที่จะเคลื่อนพลโดยไม่ถูกตรวจพบ อีกทั้งการหลบหนีห็ยังสามารถกระทำได้ง่าย

ไม่นานพวกเขาก็มาถึงค่าย ค่ายแห่งนี้สว่างไสวจากแสงคบเพลิงที่อยู่โดยรอบ ซาเน่ได้ทิ้งหน่วยลาดตระเวนเอาไว้ตลอดเวลาเพื่อไม่ให้ศัตรูสามารถบุกเข้ามาภายในค่ายได้ ดังนั้นพวกยามจึงพบเห็นพวกอันเดดตั้งแต่อยุ่ห่างออกไปสองกิโลเมตร ทว่าพวกมันก็ตกตะลึงจนอ้าปากค้างเมื่อได้เห็นกองทัพที่แลกประหลาดเช่นนี้

ไอ้พวกนี้มันอะไรกัน?

ต่อให้มีกองทัพออร์คนับหมื่นโถมออกมาจากป่า พวกยามก็ยังไม่ตกตะลึงเท่านี้ แต่พวกอันเดดนั้นไม่ใช่พวกที่จะสามารถพบเห็นได้ง่าย แม้ว่าทวีปแห่งนี้จะมีข่าวลือถึงการดำรงอยู่ของพวกมัน กระนั้นก็มีการพบเพียงประหรายสองถึงสามตัว กระนั้นก็ไม่มีใครเคยพบเห็นพวกมันเป็นกองทัพมานับพันปีแล้ว นี่จึงเป็นฉากสยองขวัญอย่างถึงที่สุด

"ศัตรูบุก!....มีศัตรู....บุก!.." ทหารยามคนแรกร้องตะโกนขึ้นเสียงดัง กระนั้นคำพูดก็ติดๆขัดๆเนื่องเพราะความตกตะลึง

"จะแตกตื่นไปทำไม?" ผู้บัญชาการหน่วยลาดตระเวนเตะก้นทหารยามนั้นด้วยความโมโห

"ท่านครับ!....ท่านผู้บัญชาการ! กองทัพ...กองทัพอันเดด!..." ทหารยามกล่าวอย่างตะกุกตะกัก

"อันเดด? นี่เจ้าเสียสติไปแล้ว?" ผู้บัญชาการคิดว่าทหารยามผู้นี้กลายเป็นวิตกจริตไปแล้ว อันที่จริงมันเองเริ่มคิดว่าเจ้าทหารนายนี้ไร้ประโยชน์สิ้นดี ดังนั้นจึงคิดที่จะปลดเขาออกจากตำแหน่ง

"ไม่....ท่านผู้บัญชาการ! ข้าเห็นพวกมันด้วยสองตาของข้า! พวกมันมีกันเป็นพัน! กลิ่นของพวกมันน่าสะอิดสะเอียนอย่างยิ่ง" ทหารยามผู้นั้นรีบกล่าวออกมาเพราะทราบว่าผู้บัญชาการคงไม่เชื่อ

"เอาล่ะ! ไปๆ...ไปพักผ่อนซะ" ผู้บัญชาการคิดว่าทหารคนนี้ใช้การไม่ได้แล้ว นั่นทำให้มันหงุดหงิดอย่างยิ่ง ดังนั้นจึงไล่อีกฝ่ายไปให้พ้นๆหน้า ตอนนี้มันกำลังคิดว่าจะลงโทษทหารผู้นี้อย่างไรดี

อย่างไรก็ตาม เวลานั้นเอง ทหารยามอีกนายก็วิ่งมาทางนี้ "ท่านผู้บัญชาการ! อันเดด! กองทัพอันเดด! พวกมันจวนจะถึงประตูค่ายอยู่แล้วขอรับ!"

"เจ้าว่าอะไรนะ?" ผู้บัญชาการเลิกคิ้วขึ้น เขาอาจจะคิดได้ว่าทหารคนแรกนั้นเสียสติไป แต่หากว่าคนที่สองยังคงรายงานแบเดียวกัน เช่นนั้นมันก็คงไม่ใช่เรื่องล้อเล่นแล้ว

"ข้าจะไปดูด้วยตัวเอง" มันเป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่ผ่านมาแล้วหลายสนามรบ ดังนั้นต่อให้เป็นพวกอันเดด มันก็ไม่กลัวแต่อย่างใด กระนั้นมันกลับประเมินผิดไป นั่นก็เพราะว่ามันไม่เคยเห็นอันเดด กองทัพอันเดดที่มากมายเพียงนี้!

โอ~

ความล่าช้าเพียงไม่กี่นาทีของผู้บัญชาการทำให้กองทัพอันเดดได้มาถึงค่ายแล้ว เหล่าทหารยามต่างเร่งตีระฆังแจ้งเตือนกันจ้าระหวั่น ขณะที่เหล่าพลธนูตั้งแถวและระดมยิงไปยังพวกอันเดด

ฉึก ฉึก~

ลูกธนูเสียบทะลุร่างของพวกอันเดด แม้ว่าพวกมันจะสร้างความเสียหายได้บ้าง กระนั้นการโจมตีทางกายภาพก็แทบจะไร้ประโยชน์ เว้นแต่จุดสำคัญของพวกมันจะถูกทำลาย พวกมันยังคงก้าวเท้าเดินไปทางค่าย นี่คือจุดเด่นที่สุดของพวกอันเดด จะฆ่าพวกที่ตายแล้วนี่อย่างไรดี? พวกมันไม่รู้สึกเจ็บปวด หวาดกลัวแต่อย่างใด พวกมันมีเพียงความกระหายเลือด

อ๊ากกกกกกกกก~

เสียงทหารกรัดร้องออกมาเมื่อมีกูลสองตัวปีนแนวรั้วไม้เข้ามาได้ พวกมันเริ่มฉีกทึ้งทหารยามทันที พวกทหารนั้นไม่มีประสบการณ์ในการต่อสู้กับพวกอันเดดมาก่อน พวกเขาไม่รู้ว่าจะต้องรับมืออย่างไร เหล่าทหารต่างพากันชักดาบโถมเข้าโถมเข้าโรมรันกับพวกกูล แต่พวกกุลก็จะกระโดดหลบก่อนจะเข้าขย้ำพวกทหาร การโจมตีของพวกกูลนี้คล้ายคลึงกับพวกสัตว์ป่า อย่างไรก็ตาม พวกมันมีสิ่งที่สัตว์ป่าไม่มี กลิ่นอันน่าสะอิดสะเอียนของพวกมันทำให้เหล่ามนุษย์รู้สึกอยากหลบหนีไปให้ไกล

ความวุ่นวายลุกลามไปทั่ว เสียงกรัดร้องของเหล่าทหารดังขึ้นไม่ขาดสาย แม้ว่าพวกกูลจะตัวไม่สูง แต่พวกมันกลับได้ความคล่องตัวมาทดแทน เมื่อพวกมันรุมกัดกินทหารนายหนึ่ง ทหารผู้นั้นก็ยากที่จะรอดได้แล้ว

มีทหารยามอยู่ไม่มาก ดังนั้นการต่อสู้จึงจบลงอย่างรวดเร็ว พวกกูลกว่าสองพันตัวได้ปีนข้ามรั้วไม้มาแล้ว

"เกิดอะไรขึ้น? ศัตรูงั้นหรือ?" เหล่าทหารที่งัวเงียตื่นขึ้นมาจากเสียงระฆังแจ้งเตือน พวกเขารีบหยิบฉวยอาวุธลุกขึ้นมาเพื่อเตรียมพร้อมต่อสู้ แต่พวกเขาก็ต้องตกตะลึงเมื่อได้เห็นรูปร่างของผู้บุกรุก

"นี่...นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะ?" เหล่าทหารกลายเป็นโง่งม ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าจะได้พบเห็นพวกอันเดดมากมายถึงเพียงนี้

ฟุบ ฟุบ ฟุบ~

พวกทหารพลันได้ยินเสียงประหลาด ฉับพลันพวกเขาก็รู้สึกคันร่างกายและเกิดเวียนหัวขึ้นมา พวกเขามองไปยังแนวรั้ว ที่นั่นมีแมงมุมที่ตัวโตเท่าหมาป่ากำลังไต่ข้ามกำแพงมา เป็นพวกแมงมุมปีศาจเองที่ยิงบางอย่างใส่พวกทหาร พวกทหารเริ่มล้มลงไปบนพื้นทีละคนทีละคน....

แมงมุมปีศาจพ่นพิษที่ร้ายแรงออกมา มันไม่ใช่พิษคร่าชีวิต หากแต่เป็นพิษอัมพาต ศัตรูจะรู้สึกไร้เรี่ยวแรงและวิงเวียนไปช่วงเวลาหนึ่ง แม้ว่าจะเป็นเพียงชั่วสั้นๆ แต่นั่นก็เพียงพอให้เหล่ากูลพุ่งเข้าไปรุมขย้ำทหารพวกนั้นแล้ว บาดแผลของพวกมันเริ่มสมานตัวเมื่อเลือดเนื้อได้ผ่านเข้าปากของพวกมัน.....