ติดตามผู้แปลได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล

เซียวอวี๋ได้โจมตีไปทั้งสี่ค่ายในคืนที่ผ่านมาและสังหารทหารข้าศึกไปนับพัน ทว่าฝ่ายศัตรูกลับไม่อาจแม้แต่จะตอบโต้กลับมาได้

โถวปาหงหัวเราะออกมาเมื่อเห็นฉากที่เกิดขึ้น "เซียวอวี๋! เจ้าช่างมีพรสวรรค์นัก...พวกเราตกเป็นฝ่ายตั้งรับ แต่เจ้ากลับพลิกสถานการณ์ทำลายความได้เปรียบของศัตรูลงได้..."

เซียวอวี๋เชิดหน้าเชิดตาตบบ่าโถวปาหงอยู่หลายครั้ง "เด็กน้อยเอ๋ย จงหมั่นเพียรศึกษาให้มากเข้าไว้....นี่จึงเรียกว่าศาสตร์แห่งสงคราม! เจ้าจะต้องสะกดข่มศัตรู และแม้ว่าว่าเจ้าจะเผชิญกับสถานการณ์ที่ย่ำแย่ เจ้าก็ต้องรู้จักฉกฉวย เจ้าไม่อาจนิ่งดูดายรอให้ศัตรูโจมตีแต่เพียงถ่ายเดียว...เจ้าจะได้รับชัยชนะหากว่าเกาะกุมกระแสของสงครามเอาไว้ได้!"

หลังจากนั้นเซียวอวี๋ก็หันไปหาลีอา "ไปนอนกันเถอะ"

ลีอาถลึงตาใส่เซียวอวี๋แต่ก็ไม่ได้ตอบคำ นางทราบว่าเซียวอวี๋เพียงกล่าวไปเช่นนั้น เขาย่อมไม่แตะต้องนาง

เซียวอวี๋เหนื่อยล้าอย่างมากจากการโจมตีอยู่แล้ว ดังนั้นเขาจึงล้มตัวลงนอนบนเตียงและพยายามข่มตาหลับ ทว่าเขาก็รับรู้ถึงสัมผัสจากทางด้านหลัง เขาหันกลับไปและเห็นลีอาที่ถอดชุดเกราะออกแล้ว เหลือไว้เพียงเสื้อเชิ้ตเท่านั้น นางยิ้มขณะที่มองมาที่เซียวอวี๋

"เอ๊ะ! เจ้ามาทำอะไรที่นี่?" เซียวอวี๋ดีดตัวขึ้นทันที

"ทำไมพวกเราไม่นอนด้วยกันล่ะ?" ลีอาเผยรอยยิ้มขณะที่ค่อยๆกดทับขาของเซียวอวี๋ด้วยเนินคู่นั้น

"เพ้ย! เจ้าเป็นอะไรไป?" เซียวอวี๋ทราบว่าลีอาย่อมไม่ยอมจะนอนร่วมเตียงกับเขา มันจะต้องมีบางอย่างเกิดขึ้น เซียวอวี๋รู้ว่าลีอาจะตัด 'เซียวน้อย' ไปหากว่าเขาทำรุ่มร่ามกับนาง

แม้ว่าเซียวอวี๋จะมีปลอกคอทาสอยู่ แต่เขาก็ทราบว่ามันไม่อาจควบคุมจิตใจของลีอาได้

"ไม่มีอะไร...ข้าพบสิ่งที่น่าสนใจในรังโจรเคราแดง ข้าจึงคิดที่จะใช้มันกับเจ้า" ลีอายิ้มออกมาขณะแตะลงบนแหวนมิติบนนิ้ว

เซียวอวี๋รู้สึกถึงลางสังหรณ์อันเลวร้ายเมื่อเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าของนาง

"สิ่งที่น่าสนใจหรือ? มันคืออะไร?" เซียวอวี๋หดร่างเข้ามุมเตียงราวกับสาวน้อยกำลังปกป้องตัวเองจากหมาป่า(ลีอา)

ขวดขนาดเล็กพลันปรากฏขึ้นในมือลีอา "เจ้าทราบหรือไม่ว่ามันคืออะไร?"

เซียวอวี๋มองดูขวดใบเล็กนั้น มันเป็นขวดแก้วที่ดำสนิท กระนั้นกลับมีแสงพยายามจะเล็ดลอดมันออกมา

เซียวอวี๋มองดูมันและถามออกมา "สิ่งนี้คือ?"

ลีอาแค่นเสียง "มันเรียกว่าดอกพีช....เป็นยาปลุกกำหนัดที่สามารถปลุกเร้าทั้งชายหญิงให้ดุร้ายราวสัตว์ป่า..."

เซียวอวี๋รีบถามออกมา "เจ้าต้องการใช้มันกับข้า? เจ้าจะขืนใจข้าด้วยดอกพีชนั่นเรอะ? ข้ายังบริสุทธิ์อยู่....เจ้าไม่อาจทำเช่นนั้นกับข้าาาาา...."

"หุบปาก!" ลีอาจ้องมองเขา "ข้าคงไม่เลือกเจ้าหากว่าข้าต้องการบุรุษ...เซียวอวี๋! นี่คือคำเตือน! หากว่าเจ้ากล้าใช้ปลอกคอทาสต่อข้าอีกครั้ง เช่นนั้นข้าจะทำให้เจ้าไปขืนใจผู้คนต่อหน้าธารกำนัล! ทุกสายตาจะมองดูการกระทำอันน่าอับอายของเจ้า!"

เซียวอวี๋แหงนหน้าหัวเราะออกมา "นี่เจ้าสติไม่ดีหรือ? คนแรกที่จะถูกขืนใจก็คือเจ้า ข้ายังมีปลอกคอทาสอยู่"

ดวงตาของลีอาสว่างวูบ "เจ้าวางใจเถอะ เมื่อข้าใช้มัน ตัวข้าจะอยู่ห่างไกลจากเจ้า....ข้าจะอยู่ไกลเกินกว่าที่เจ้าจะเรียกหาได้ ยิ่งไปกว่านั้นตัวยาชนิดนี้ยังรุนแรงมากพอที่จะทำให้เจ้าไม่อาจใช้ปลอกคอทาส..เคราแดงคงไม่เก็บมันเอาไว้เป็นสมบัติ หากว่ามันไม่รุนแรง"

เซียวอวี๋กล่าวอย่างดูถูก "ข้าไม่เชื่อ"

ลีอาเชิดคางขึ้น "มันรุนแรงมาก...หากว่าเจ้าไม่เชื่อข้า ข้าสามารถลองใช้มันกับเจ้าและเสวี่ยซา....หรือไม่ก็บลัดเอลฟ์นางนั้นต่อหน้าผู้คน....เมื่อนางกลืนยาปลุกกำหนัดลงไป นางก็ไม่อาจใช้เวทมนตร์ทำอย่างไรเจ้าได้ เจ้าสามารถเพลิดเพลินกับเรือนร่างของนางโดยไม่มีอันตราย!"

"เสวี่ยซา!? นางเป็นพี่สะใภ้ของข้า....เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร? เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนเช่นนั้นรึ?" เซียวอวี๋โพล่งขึ้นมา

ลีอาขัดคำขึ้นมา "หุบปาก! ข้ามองความตั้งใจของเจ้าออก!....เจ้ากระทั่งฝันถึงเหล่าพี่สะใภ้ของเจ้าทั้งเช้าเย็น...."

เซียวอวี๋มองดูขวดใบเล็กนั้น "แล้วหากว่าข้ากลืนมันลงไปตอนนี้เล่า? ข้าสามารถใช้ปลอกคอทาสบังคับชิงมันมา...."

ลีอาแค่นเสียง "เจ้าคิดว่าข้าจะโง่หรือ? ข้ายังมียาดอกพีชซ่อนเอาไว้ที่อื่นอีกหลายขวด....ข้าจะหาโอกาสทำให้เจ้าได้ลิ้มรสมันหากว่าเจ้าพยายามจะช่วงชิงมันจากข้า...นอกจากนี้ แม้ว่าเจ้าจะควบคุมร่างกายของข้าได้ แต่เจ้าไม่อาจควบคุมจิตใจข้า.......เจ้าไม่อาจทราบตำแหน่งขวดยาที่เหลือได้"

เซียวอวี๋ปาดเช็ดน้ำลายที่ไหลย้อยออกมาขณะจ้องมองขวดใบเล็กนั้น "ข้าสัญญาว่าจะไม่รังแกเจ้าอีก หากว่าเจ้ามอบมันให้กับข้า...เจ้าจะว่าอย่างไร?"

ลีอาหัวเราะออกมา "เจ้าต้องการจะใช้มันล่อลวงสตรีดีงามงั้นหรือ? ลืมมันเสียเถอะ! ข้าจะทำลายชื่อเสียงของเจ้าซะหากว่าเจ้ากล้าเอาเปรียบข้าอีก"

เซียวอวี๋เอนตัวลงนอน "เจ้าคิดว่าเจ้าจะต้องกลัวเจ้าเพียงเพราะต้องให้ผู้อื่นเห็นตอนข้าประกอบกิจงั้นหรือ?...เชิญตามสบาย..."

ลีอาแค่นเสียง "เจ้าอาจจะไม่ใส่ใจ...แต่...หากว่าเป็นพี่สะใภ้ของเจ้าเล่า?...พวกนางจะใส่ใจหรือไม่?"

"ก็ได้" เซียวอวี๋ทราบว่าลีอาจะไม่ยอมอยู่นิ่งเฉย นางต้องการที่จะทำให้เขาตกอยู่ภายใต้การควบคุมของนาง

ลีอาหัวเราะคิกคัก "คิคิ เจ้าคนไร้ยางอายที่ใส่ปลอกคอให้ข้า...ข้าคงไม่อาจเรียกตนเองว่าลีอาหากว่าไม่หาทางเอาคืนเจ้า"

เซียวอวี๋มองไปที่ขวดยา "ไม่มอบมันต่อข้าสักหลายขวดเล่า? ข้าสามารถใช้ประโยชน์จากมันในสงคราม...อ่าใช่..ผู้นำทัพของพวกมันเรียกว่าปาเทียนหมิง...ข้าสามารถแสร้งเป็นเจรจากับมันและทำให้มันต้องขายหน้าต่อหน้าผู้คนได้ ชื่อเสียงของมันในกองทัพคงย่อยยับจนไม่อาจกอบกู้ ฮ่าฮ่าฮ่า!..."

ดวงตาของลีอาเป็นประกายเมื่อได้ฟัง "เจ้าช่างสมกับเป็นตัวเลวร้ายจริงๆ! แต่ข้าไม่มอบมันให้กับเจ้าหรอก...เจ้าคงนำมันไปล่อลวงสตรีหากว่าข้ามอบมันออกไป...."

เซียวอวี๋ยิ้มออกมา "เจ้าคิดว่าข้าจำเป็นต้องใช้มันเพื่อล่อลวงหญิงสาวหรือ? ข้าสามารถไปยังสถานบันเทิง สตรีมากมายจะโผเข้าซบอกข้าโดยไม่ต้องร้องขอ..."

"ไร้ยางอาย!" ลีอาสะบัดหน้าออกจากกระโจมไปขณะที่เซียวอวี๋ยังคงคิดถึงยาดอกพีชนั้น

"ข้าจะต้องหาวิธีเอามันมาให้ได้" เขาแสยะยิ้ม